REIGHN SELESTINE
“Kaya ko na ang sarili ko. Puwede ka ng umuwi, kuya.” sabi ko sa kanya ng nakarating na kami sa apartment ko.
Buong biyahe namin ay tahimik lang kaming dalawa. Hindi siya nagsasalita at nagmaneho lang siya kanina. Kahit ako ay walang lakas ng loob na magsalita. Ang lungkot kasi talaga ng puso ko ngayon.
“I’ll stay here,” sagot niya sa akin ay inalalayan niya akong lumabas sa kotse niya.
“Okay lang ako, alam ko naman na marami kang trabaho.”
“Hindi ako aalis sa tabi mo, babe. Dito lang ako,” malambing na sabi niya sa akin at hinawakan niya ang kamay ko.
“Nag-aalala lang naman ako na baka—”
Naputol ang sasabihin ko dahil hinalikan niya ang labi ko.
“Ayaw mo ba akong kasama?” Tanong niya sa akin pero nakangiti pa rin siya. Alam ko na pagod siya nakikita sa mga mata
