TITIG sa kisame.
Pikit.
Titig ulit.
Baling sa kaliwa.
Baling sa kanan.
Takip ng unan sa mukha.
Tinanggal.
Titig ulit sa kisame.
Pikit.
Titig ulit.
Bangon at upo.
“Sht. Chrys! Ano ba?!” sambit ko sa sarili at tinampal-tampal ang mukha. Ala-una na ng umaga at hindi ako makatulog! Nagpapataba yata ang eyebags ko. Paano ba naman, wala akong ibang nakikita kundi si Edrian! Ultimo sa kisame nandiyan siya! At promise, hindi talaga 'to maganda. Alam ko kung saan patungo 'tong nangyayari sa akin eh, at ayaw kong hayaan ang sarili.
Dahil ‘yong mga sinasabi niya puro may mga laman. Dagdagan pa no'ng eksena kahapon sa hospital.
Didistansiya na lang ako para hindi kumereng
