A Love Worth Fighting For

CHAPTER 9

Maaga akong nagising kinabukasan, hindi dahil sa alarm o ingay, kundi dahil sa kakaibang katahimikan na bumalot sa buong villa—yung klaseng tahimik na parang masyadong perpekto, na halos nakakapanibago sa pakiramdam.

Dahan-dahan akong gumalaw sa kama, maingat na hindi magising si Sebastian na mahimbing pa ring natutulog sa tabi ko, ang isang braso niya ay nakalapat sa parteng kanina lang ay kinahihigaan ko, para bang kahit sa tulog ay hinahanap pa rin niya ako.

Sandali ko siyang pinagmasdan—ang relaxed na mukha niya, ang mahinang pagtaas-baba ng dibdib niya sa bawat paghinga—at sa isang iglap, naisip ko kung gaano kapayapa ang buhay namin sa sandaling iyon.

Ngumiti ako nang bahagya bago dahan-dahang bumangon, isinuot ang manipis kong robe, at tahimik na lumabas ng kwarto, isinara ang pinto nang marahan para hindi siya magising.

Pagbaba ko sa first floor, sinalubong ako ng malawak at eleganteng interior ng villa—malalaking bintana kung saan pumapasok ang golden morning light, at ang mahinang galaw ng mga kurtina dahil sa malamig na hangin mula sa labas.

Diretso akong naglakad papunta sa kitchen area, kung saan agad akong nagtimpla ng kape, ang amoy nito ay agad na kumalat sa paligid—mainit, comforting, at somehow grounding.

Parang normal lang.

Parang ordinaryong umaga.

Pagkatapos, bitbit ang tasa ng kape, naglakad ako papunta sa open living area na konektado sa labas—yung part ng villa kung saan tanaw ang garden at ang malayong asul na tubig ng Lake Como.

Umupo ako sa isang outdoor chair, marahang humigop ng kape habang pinagmamasdan ang paligid.

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Pero bigla—

CRACK!

Isang malakas na tunog ang biglang bumasag sa katahimikan.

Napaatras ako sa kinauupuan ko, halos matapon ang hawak kong kape habang napatingin ako sa direksyon kung saan nanggaling ang tunog.

Sa mismong sahig sa harapan ko—

may gumulong.

Isang tennis ball.

Dahan-dahan itong huminto, parang walang nangyari.

Napatayo ako agad, mabilis na nagpalinga-linga sa paligid, ang puso ko ay nagsisimula nang bumilis habang sinusubukang hanapin kung sino ang gumawa noon.

At doon ko siya nakita.

Sa malayo.

Isang lalaking payat.

Nakatakip ang ulo ng hoodie.

Tumatakbo palayo sa villa—mabilis, parang sanay sa ganitong galaw, parang alam niya kung saan siya dadaan.

“Hey!”

napasigaw ako, pero kahit ako alam kong walang silbi.

Hindi man lang siya lumingon.

Ilang segundo lang—

wala na siya.

Parang multo na naglaho.

At ang natira na lang—

yung katahimikan.

Dahan-dahan akong lumapit sa tennis ball.

Bawat hakbang ko parang mabigat.

Parang may mali.

At nang yumuko ako—

napansin ko.

May nakabalot dito.

Isang papel.

Nanginginig ang mga daliri ko habang unti-unti ko itong binuksan, kahit hindi ko pa nakikita ang laman ay parang may kung anong malamig na pakiramdam na gumagapang sa likod ko.

At nang tuluyan kong makita—

napahinto ang lahat.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makagalaw.

Dahil ang nasa harap ko—

ako.

Mukha ko.

Pero hindi yung normal na ako.

Duguan.

Parang sinaktan.

Parang pinahirapan.

Parang…

pinatay.

Ang mga mata ko sa larawan ay nakatingin diretso sa akin—walang buhay, walang emosyon—pero sapat para maramdaman ko ang takot na hindi ko pa nararanasan kailanman.

“Ahhhh—!”

Nabitawan ko ang papel.

Bigla.

Parang napaso.

Napaatras ako, napahawak sa dibdib ko habang nanginginig ang buong katawan ko.

May nakasulat.

Nakikita ko sa gilid ng papel.

Isang note.

Pero hindi ko kayang basahin.

Hindi ko kayang malaman kung ano ang sinasabi nito.

Hindi ko kayang tanggapin.

Mabilis akong tumalikod, balak tumakbo pabalik sa loob ng bahay, paakyat ng hagdan, papunta kay Sebastian—

pero hindi ko na kinailangan.

Dahil sa mismong paanan ng hagdan—

nakasalubong ko siya.

Si Sebastian.

Kakagising lang.

Nakatitig sa akin.

At agad niyang nakita—

ang takot sa mukha ko.

“Bella…”

mahina niyang tawag, pero puno ng bigat.

Hindi ako makapagsalita.

Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag.

Hindi ko alam kung saan magsisimula.

Tanging nagawa ko lang—

ay ituro ang papel sa sahig.

Sumunod ang tingin niya sa direksyon na itinuro ko.

Dahan-dahan.

Walang pagmamadali.

Pero ramdam ko—

bawat segundo mabigat.

Pagbaba ng mga mata niya sa papel—

tumigil siya.

Hindi siya agad gumalaw.

Hindi siya agad nagsalita.

At doon ko mas lalo naramdaman—

na mas delikado ang katahimikan niya kaysa sa galit.

“Stay here.”

Mahina niyang sabi.

Pero hindi iyon pakiusap.

Utos iyon.

Dahan-dahan siyang naglakad papunta sa papel.

Yumuko.

Pinulot iyon.

At sa sandaling makita niya ang larawan—

tumigas ang panga niya.

Yung klase ng reaksyon na pilit niyang kinokontrol—

pero halatang may pinipigilan.

“Sebastian…”

mahina kong tawag, halos pabulong.

Hindi siya sumagot.

Imbes—

tinignan niya ang note.

This time—

binasa niya.

Buong-buo.

At doon ko nakita—

nagbago ang mga mata niya.

Hindi na iyon yung lalaking kasama kong natulog kagabi.

Hindi na iyon yung Sebastian na tumatawa, nang-aasar, at nagpapalambot ng puso ko.

Ito na yung Sebastian—

na kinatatakutan ng mga tao.

“Seb…”

this time mas kinakabahan na ako.

Dahan-dahan siyang tumayo.

Mahigpit pa rin ang hawak sa papel.

Then he looked at me.

Diretso.

Mabigat.

Then without a word—

inabot niya ang phone niya mula sa side table.

Mabilis.

Diretso.

May tinawagan siya.

Hindi siya naglakad palayo.

Hindi niya ako iniwan.

Nakatayo lang siya doon—

ilang hakbang ang layo sa akin—

pero parang ang layo na ng mundo niya.

“Get me the CCTV footage.”

Diretso niyang sabi sa kabilang linya.

Tahimik.

Then—

“I don’t care kung off-duty ang team.”

Mas bumaba ang boses niya.

“I want every angle.”

My heart started pounding harder.

“Front gate.”

“Perimeter.”

“And every camera covering this property.”

Napahigpit ang hawak ko sa robe ko.

Tahimik lang ako.

Nakatingin sa kanya.

Hindi ko na siya makilala.

“Zoom in on the subject.”

“I want his face.”

Mas naging malamig ang tono niya.

“And I want it now.”

Pinatay niya ang tawag.

Tahimik ulit.

Pero hindi na ito yung katahimikan kanina.

Ito na yung katahimikan bago may mangyari.

Dahan-dahan siyang humarap sa akin.

Yung tingin niya—

hindi ko ma-explain.

May halong galit.

May halong kontrol.

At may—

takot.

“Seb…”

mahina kong tawag.

Lumapit siya sa akin.

Hinawakan ang balikat ko.

“Are you hurt?”

Napailing ako agad.

“No…”

Hinawakan niya ang mukha ko.

Mas mariin.

“Did he get close to you?”

“Hindi…”

mahina kong sagot.

Doon lang ako nakahinga nang kaunti.

Pero siya—

hindi.

Hindi siya kumalma.

Hindi siya bumitaw.

Instead—

hinila niya ako palapit sa kanya.

Mahigpit.

Parang sa yakap na iyon—

gusto niyang burahin ang nangyari.

Gusto niyang ilayo ako sa kahit anong panganib.

Pero kahit anong higpit ng yakap niya—

ramdam ko pa rin.

May mali.

May mas malaking bagay na paparating.

Hindi pa kami nakakabawi—

nang marinig namin ang sunod-sunod na yabag sa labas ng villa.

Mabilis.

Organized.

Sebastian’s grip on me tightened slightly.

“Stay behind me,” mahina niyang sabi.

Hindi ako kumontra.

Ilang segundo lang—

bumukas ang pinto.

Tatlong lalaki ang pumasok.

All dressed in black.

Earpieces.

Sharp eyes.

Hindi sila tulad ng usual security na nakikita ko sa Manila.

Mas tahimik.

Mas seryoso.

Mas… lethal.

“Sir,” bati ng isa, bahagyang yumuko.

Sebastian didn’t respond with greetings.

Diretso agad siya.

“CCTV.”

“Yes, sir.”

Isa sa kanila ang naglabas ng tablet.

Mabilis.

Efficient.

Within seconds—

lumabas sa screen ang footage.

Lumapit kami.

Hindi ko namalayan na mas humigpit na ang kapit ko sa braso ni Sebastian.

Pinlay nila ang video.

Unang frame—

yung garden.

Tahimik.

Then—

biglang may gumalaw.

Isang lalaki.

Payat.

Naka-hoodie.

Pareho.

Yung nakita ko.

Mabilis ang kilos niya, pero hindi magulo.

Calculated.

Alam niya kung nasaan ang mga blind spots.

Alam niya kung saan dadaan.

“Zoom in.”

utos ni Sebastian, malamig ang boses.

Nag-zoom ang screen.

Sa una—

blur.

Then—

unti-unting luminaw.

Hanggang sa…

nakita namin ang mukha niya.

At doon—

parang tumigil ang mundo ko.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Hindi… hindi pwede…”

mahina kong bulong.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makapaniwala.

“Kilala mo siya?”

tanong ni Sebastian, agad.

Pero hindi ko agad nasagot.

Kasi—

kilala ko siya.

Siya yung lalaking—

nakilala ko lang.

Noong isang araw.

“Darren…”

mahina kong sabi, nanginginig ang boses ko.

Siya.

Yung lalaking maayos magsalita.

Friendly.

Polite.

Normal.

Pero ngayon—

ibang tao.

Mas malamig.

Mas walang emosyon.

At sa video—

nakatingin siya diretso sa camera.

Parang alam niyang makikita namin siya.

Parang gusto niyang makita namin.

Nanghina ang tuhod ko.

But before I could fall—

hinila ako ni Sebastian palapit sa kanya.

Yinakap niya ako agad.

Mahigpit.

Protective.

“Hey… hey…”

mahina niyang sabi malapit sa tenga ko.

“I’ve got you.”

Pero ramdam ko—

hindi siya kalmado.

Mas lalo siyang naging seryoso.

Mas lalo siyang naging mapanganib.

Unti-unti akong napahawak sa polo niya.

“Seb… siya yun…”

“I know.”

Malamig.

Diretso.

Dahan-dahan niyang inangat ang ulo ko.

Tumingin siya sa akin—

siguradong-sigurado.

Tumigas ang panga niya.

Then he turned to the team.

Yung aura niya—

nag-iba.

Hindi na siya asawa ko.

He was someone else.

“Track him.”

Walang emosyon.

“I want his full identity.”

“Yes, sir.”

“I want every record.”

“Yes, sir.”

“Movement. Contacts. Entry points.”

“Yes, sir.”

Then—

mas bumaba ang boses niya.

“And how the hell he got inside my property.”

Tahimik ang buong kwarto.

Walang sumagot.

Kasi hindi iyon tanong.

Babala iyon.

Then he added—

“Pack our things,” sabi niya sa akin.

Parang may sumabog sa dibdib ko.

“What?”

“We’re leaving.”

“Sebastian—”

“Now, Bella.”

Walang pag-aalinlangan.

Walang paliwanag.

Mas lalo akong kinabahan.

Mahaba ang biyahe pabalik ng Pilipinas.

Kahit nasa private jet kami, hindi ko maiwasang maramdaman ang bigat ng nangyari.

Our honeymoon…

Naputol.

Tahimik lang ako habang nakatingin sa labas ng bintana, kahit wala naman akong makitang malinaw kundi ang madilim na kalangitan at paminsan-minsang ilaw mula sa malalayong siyudad sa ibaba, pero kahit anong pilit kong i-distract ang sarili ko, bumabalik pa rin sa isip ko ang lahat—

yung tennis ball,

yung larawan,

yung mukha ko na duguan…

at higit sa lahat—

yung mukha ni Darren.

“Bella.”

Napakurap ako.

Nandun si Sebastian, nakaupo sa tabi ko, nakatingin sa akin nang diretso, yung tingin na parang binabasa ako kahit wala akong sinasabi.

“You haven’t said a word for the past hour.”

Napabuntong-hininga ako, saka ko marahang ibinaba ang tingin ko sa kamay ko.

“I’m trying to process everything…”

mahina kong sagot.

Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag.

Hindi ko alam kung saan magsisimula.

“Seb…”

napatingin ako sa kanya.

“Si Darren yun… nakausap ko siya… normal lang siya… mabait pa nga…”

Parang hindi ko matanggap.

“How can someone like that just—”

“Because that’s the point.”

Putol niya agad.

Tahimik.

Diretso.

“That’s how people like him work.”

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ko.

“You think they’re harmless.”

“You let your guard down.”

“And then they strike.”

Mas lalo akong natahimik.

Hindi ko na alam ang sasabihin.

Hindi ko alam kung paano tatanggapin.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko.

Mainit.

Matatag.

“You’re safe now.”

Mahina.

Pero buo.

Napatingin ako sa kanya.

“Am I?”

Hindi ko namalayan na nasabi ko iyon.

Sandaling katahimikan.

Pero hindi siya umiwas.

Hindi siya nagsinungaling.

Instead—

mas hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko.

“You’re with me.”

That wasn’t an answer.

It was a promise.

At somehow—

sapat iyon para kumalma ako kahit papaano.

Sumandal ako sa balikat niya.

Tahimik.

Pagod.

Pero kahit anong pilit kong magpahinga—

hindi pa rin ako mapakali.

“Seb…”

mahina kong tawag.

“Hm?”

“Yung note…”

Nararamdaman kong bahagya siyang tumigas sa tabi ko.

“Anong nakasulat?”

Tahimik siya sandali.

Parang iniisip kung sasabihin ba niya o hindi.

Then—

dahan-dahan siyang huminga.

“You don’t need to know that.”

Napailing ako agad.

“No… I do.”

Tumingin siya sa akin.

Diretso.

At sa mga mata niya—

nakita ko na.

Malala.

“Sebastian…”

Then finally—

mahina niyang sinabi—

“‘You can run…’”

Napahinto ako sa paghinga.

“‘…but she will still end up where she belongs.’”

Parang may malamig na hangin na dumaan sa buong katawan ko.

Hindi ako makagalaw.

Hindi ako makapagsalita.

“Where she belongs…?”

mahina kong ulit.

Pero hindi siya sumagot.

Kasi pareho naming alam—

hindi iyon simpleng pananakot.

May ibig sabihin iyon.

Mas malalim.

Mas personal.

Mas delikado.

Dahan-dahan niyang hinila ako palapit sa kanya.

Yinakap ako.

Mahigpit.

Parang ayaw niya akong pakawalan.

Parang ayaw niyang may makalapit ulit sa akin.

“At hindi ko hahayaang mangyari iyon.”

Mahina niyang sabi sa ibabaw ng ulo ko.

Pero sa tono ng boses niya—

alam kong hindi iyon pangako lang.

Babala iyon.

Paglapag namin sa NAIA private terminal, napansin kong mas seryoso si Sebastian kaysa dati.

Hindi na siya yung relaxed na lalaki na kasama kong tumatawa sa Italy.

He was back to being Sebastian Montemayor — CEO.

May convoy na naghihintay sa labas ng terminal.

Tatlong itim na SUV.

Security.

Drivers.

Everything looked… organized.

Napatingin ako sa kanya habang papasok kami sa sasakyan.

“Welcome home,” sabi niya sa akin.

I smiled faintly.

“Home, huh?”

“You’ll see.”

Mga tatlumpung minuto kaming bumiyahe mula airport.

Tahimik lang ako habang pinapanood ang mga ilaw ng Makati sa labas ng bintana.

Then eventually…

Huminto ang convoy sa harap ng isang napakalaking gate.

The guards immediately opened it.

Pagpasok namin sa loob—

Napanganga ako.

“Oh my God…”

Sa harap namin nakatayo ang isang napakalaking mansion.

Elegant.

Modern.

With tall glass windows, a wide driveway, and perfectly trimmed gardens surrounding the entire property.

“Sebastian…”

I whispered.

“This place is huge.”

He looked mildly amused.

“Welcome to our home.”

Napailing ako habang bumababa sa sasakyan.

“This is insane.”

The house looked like something out of a magazine.

White stone walls.

Tall pillars.

And a massive front entrance.

“It’s beautiful,” sabi ko habang nakatingala sa bahay.

“I’m glad you like it.”

Pagpasok namin sa loob, mas lalo akong namangha.

The interior was even more stunning.

High ceilings.

A grand staircase.

Huge glass windows overlooking a landscaped garden and swimming pool.

“This place looks like a hotel,” sabi ko.

Sebastian chuckled.

“Good.”

Then he turned toward the people waiting in the living room.

“Bella.”

I looked at him.

“Come.”

May apat na taong naghihintay sa amin sa loob.

Three women.

And one man.

Sebastian placed a gentle hand on my back.

“Everyone, this is my wife.”

My heart skipped slightly.

“My wife, Arabella Montemayor.”

The three women smiled warmly.

But my attention immediately went to the man standing slightly behind them.

Tall.

Serious.

Sharp eyes.

Mukhang nasa early thirties.

Sebastian gestured toward him.

“This is Marco Villanueva.”

The man nodded respectfully.

“Ma’am.”

“Marco will be your driver…”

Sebastian continued calmly.

“…and your personal security.”

Napatingin ako kay Sebastian.

“My bodyguard?”

“Just in case.”

Marco spoke again politely.

“I’ll make sure you safe, ma’am.”

I smiled slightly.

“Nice to meet you.”

Then Sebastian gestured toward the three women beside him.

“And these are the house staff.”

One stepped forward.

“Good evening, ma’am.”

“I’m Aling Rosa, the house manager.”

She gestured to the others.

“This is Mila and Jenny.”

They smiled kindly.

“We’ll take care of the house, ma’am.”

I nodded politely.

“Nice to meet all of you.”

Sebastian looked at them briefly.

“Prepare the master bedroom and dinner.”

“Yes, sir.”

They immediately moved to follow the instructions.

I turned slowly in the center of the massive living room.

Still absorbing everything.

“This is where we live?”

“Yes.”

I looked up at the high ceiling again.

“Sebastian… this house is bigger than the villa in Italy.”

He chuckled.

“It’s comfortable.”

I rolled my eyes.

“Your definition of comfortable is ridiculous.”

He stepped closer.

“But you’re home now.”

I looked around again.

Forbes Park.

A mansion.

Security.

Staff.

Everything felt suddenly…

Very real.

The life of Mrs. Montemayor had officially begun.

And somehow…

I had a feeling this house was going to witness things far bigger than our honeymoon ever did.

Pagkatapos ng mahabang biyahe mula Italy, nagpahinga muna ako sandali sa kwarto namin.

The bedroom was massive.

High ceilings.

Floor-to-ceiling windows overlooking the garden.

At isang napakalaking kama na parang ginawa para sa hotel suite.

Pero kahit gaano kaganda ang kwarto…

Hindi rin ako nakatulog nang matagal.

Because the moment we arrived in Manila, naging busy kaagad si Sebastian, meeting with his Security Team here in Manila.