SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 9

Kabanata 9: Ang Pangalang Ibinurol sa Limot

POV: Maya

Habang inaalalayan kami ng mga tauhan ni Lola Clara palabas, hindi ko maalis ang paningin ko sa journal na nakabukas sa sahig. Sa huling pahina, sa ilalim ng duguang pirma ng tatay ni Ethan, may isang pangalan na nakasulat sa lapis—isang pangalang pamilyar sa bawat taga-rito.

**"Benigno 'Ben' Santos Jr."**

Napahinto ako. Nilingon ko si **Ben**, ang barista na ngayon ay hingal na hingal na nakatayo sa tabi ni Sarah. Bakit ang pangalan niya ang nasa journal? Bakit siya ang huling taong kailangang pagkatiwalaan ng tatay ni Ethan?

POV: Ben (Ang Barista)

Nakita kong tumingin sa akin si Maya. Ang tingin niya ay puno ng pagdududa at takot. Alam ko na. Nakita na niya.

Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong metal na tamper. "Ethan, Maya... pasensya na kung hindi ko agad sinabi," simula ko. Ang boses ko ay wala na sa dating masayahing tono na naririnig niyo sa shop. "Hindi lang ako basta barista sa *The Grind*. Ang tatay ko... siya ang accountant na nagtago ng totoong ledger ng kumpanya niyo bago siya 'naaksidente' sampung taon na ang nakalipas."

Napatulala si Ethan. "Kaya ka ba nandoon? Kaya mo ba kami laging pinagtatabi sa Table 4?"

POV: Ethan

Parang gumuho ang huling piraso ng tiwala ko. Lahat ba ng nangyari sa coffee shop—ang mga "accidental" na pagkikita namin ni Maya, ang kape na laging libre, ang pag-matchmake sa amin—lahat ba 'yun ay bahagi lang ng pagbabantay sa amin?

"So, kinuha mo lang ang tiwala namin para masiguro na makuha mo ang susi?" tanong ko, ang kamao ko ay nakakuyom na sa galit.

"Hindi, Ethan!" depensa ni Ben. "Binabantayan ko kayo dahil 'yun ang huling hiling ng tatay ko. Gusto niyang siguraduhin na pagdating ng tamang panahon, makuha niyo ang hustisya. Ang kape, ang Table 4... ginawa ko 'yun para bigyan kayo ng sandali ng normal na buhay bago sumabog ang lahat ng ito."

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

Nakatayo lang ako sa gilid, hawak ang laptop ko. Sa gitna ng tensyon nila, may nakita akong kakaiba sa screen ko. Ang tracker na inilagay ko... hindi lang ito signal nina Ethan. May isa pang "signal" na papalapit. Isang helicopter.

"Guys, hindi pa tapos 'to!" sigaw ko. "May parating pa! At base sa signal, hindi ito pulis o tauhan ni Lola Clara."

Lalong nagdilim ang paligid. Ang hangin mula sa propeller ng helicopter ay nagpasilipad sa mga tuyong dahon at alikabok sa paligid ng ancestral house.

POV: Lola Clara (Ang Regular)

Napatitig ako sa langit. Ang helicopter na 'yun... iyon ang simbolo ng totoong kalaban. Ang korporasyon na gustong bumura sa pamilya nina Ethan at Maya para makuha ang lupain sa ilalim ng coffee shop.

"Ben, ibigay mo na ang ledger," utos ko. "Wala na tayong oras. Maya, Ethan, sumama kayo sa loob ng SUV! Ngayon na!"

Nagkagulo ang lahat. Ang katahimikan ng gabi ay napalitan ng ingay ng makina at ang muling pagbuhos ng napakalakas na ulan.

POV: Ang Driver (Ang Catalyst)

Hindi na ako nag-isip. Sumakay ako sa van ko at hinarang ito sa daraanan ng mga tauhang bababa mula sa helicopter. "Ben! Sakay na!" sigaw ko.

Nakita ko si Ben na tumakbo patungo sa akin, bitbit ang isang bag na kinuha niya sa ilalim ng upuan ng kalsada kanina. "Manong, tara! Iligtas natin ang mga bata!"

Kahit natatakot, ramdam ko ang adrenaline. Kami—isang barista, isang pagod na empleyado, isang lola, at isang driver—kami ang naging hindi inaasahang pader na nagpoprotekta sa dalawang pusong nagsimula lang sa sulyapan sa kapehan.

POV: Maya

Habang hila-hila ako ni Ethan pasakay ng SUV, lumingon ako sa ancestral house na unti-unting lumalayo. Ang ulan ay humahampas sa bintana, tila umiiyak para sa lahat ng sakripisyo.

"Ethan," tawag ko sa kanya sa gitna ng ingay.

"Bakit, Maya?"

"Anuman ang mangyari... kapag natapos 'to, babalik tayo sa Table 4, ha? Pero sa pagkakataong ito, hindi na tayo magtataguan."

Hinawakan niya ang kamay ko, basang-basa at madugo, pero matatag. "Pangako, Maya. Kahit anong bagyo pa ang dumating."