SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 7

Kabanata 1: Ang Pasilyo ng mga Sulyap

POV: Maya

Nandito kami sa safehouse na sinasabi ni Ethan—isang abandonadong ancestral house sa labas ng probinsya. Madilim, malamig, at ang tanging liwanag ay ang kidlat mula sa labas. Nakaupo si Ethan sa sahig, nakasandal sa pader habang tinitiis ang sakit ng kanyang mga pasa.

"Ethan, bakit hindi tayo pumunta sa pulis?" tanong ko habang pinupunasan ang sugat niya gamit ang punit na laylayan ng damit ko.

Tumingala siya sa akin, ang mga mata niya ay puno ng pagod. "Maya, hindi mo naiintindihan. Ang mga taong humabol sa atin... hindi sila basta-basta. May koneksyon sila sa nakaraan ng pamilya natin. Kung pupunta tayo sa pulis ngayon, hindi natin malalaman kung sino ang pwedeng pagkatiwalaan."

POV: Ethan

Gusto ko siyang yakapin para pakalmahin, pero kahit ako, natatakot. Ang journal na hawak niya ay hindi lang basta diary. Sa likod ng mga sketches ko, may mga nakatagong numero at mapa na iniwan ni Papa.

"Maya, buksan mo 'yung huling pahina," utos ko. "May nakadikit na maliit na susi doon. Iyan ang susi sa vault na matagal nang hinahanap ng mga taong 'yun."

Habang binubuksan niya ang journal, narinig ko ang kaluskos ng mga tuyong dahon sa labas. Hindi lang ulan ang dumating. *Nahanap nila kami.*

POV: Ben (Ang Barista)

Hindi ako makatulog. Nandito ako sa loob ng shop kahit sarado na, tinitignan ang CCTV footage. May napansin akong kakaiba—isang itim na sasakyan ang laging nakaparada sa tapat ng shop tuwing Huwebes, bago pa man dumating sina Maya at Ethan.

"Sino ba ang mga 'to?" bulong ko. Tinawagan ko si Sarah, ang regular customer na laging nagtatrabaho sa gilid. "Sarah, may napansin ka bang kakaiba sa mga taong pumasok sa shop noong nakaraang linggo? 'Yung mga hindi nag-order pero nakatingin kina Ethan?"

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

Nagulat ako sa tawag ni Ben. "Actually, Ben... may kumuha ng picture ng laptop ko noon habang nakabukas ang social media ni Maya. Akala ko stalker lang, pero mukhang mas malalim."

Bigla akong kinabahan. Kinuha ko ang mga files na na-save ko sa cloud. Bilang isang data analyst, may mga bagay akong napapansin na hindi nakikita ng iba. May pattern ang mga transaksyon sa paligid ng coffee shop. "Ben, papunta ako diyan. Kailangan nating hanapin kung nasaan sila."

POV: Ang Driver (Ang Catalyst)

Nandito ako sa police station, nagbibigay ng statement. Pero habang nagsasalita ako, napansin ko ang isang pulis na panay ang tingin sa cellphone niya at parang may tine-text.

"Sir, okay lang ba kayo?" tanong ko.

"Oo, ituloy mo lang," sagot niya nang hindi tumitingin.

Doon ko naramdaman na may mali. Mabilis akong lumabas ng istasyon at sumakay sa van ko. Kailangan kong balikan ang coffee shop. May kailangan akong sabihin kay Ben. Hindi ligtas ang mga bata kahit saan sila pumunta.

POV: Lola Clara (Ang Regular)

Nandito ako sa aking silid, hawak ang isang lumang litrato. Litrato namin ng asawa ko... at ng lolo ni Ethan. Kami ang tunay na nakakaalam kung ano ang itinatago ng pamilyang ito.

"Panahon na para tapusin ang gulo," sabi ko sa sarili ko. Kinuha ko ang aking telepono at dinial ang isang numerong matagal ko nang ibinaon sa limot. "Hello? Ilabas niyo ang mga tauhan. Protektahan niyo ang dalawang bata sa ancestral house. Ngayon na."

POV: Maya

"Ethan, nahanap ko na!" sigaw ko nang makuha ko ang susi. Pero bago pa kami makakilos, bumukas nang malakas ang pinto ng bahay.

Isang lalaking naka-amerikana ang pumasok. Hindi siya naka-maskara. Kilala ko siya. "Tito...?"

"Pasensya na, Maya," sabi niya habang may hawak na baril. "Pero kailangan ko ang susing 'yan para malinis ang pangalan ng pamilya natin. Ibigay mo sa akin, at walang masasaktan."

Humakbang si Ethan sa harap ko, hinarangan ako. "Hindi niya ibibigay sa'yo 'to, Tito. Alam namin ang ginawa mo kay Papa."

Sa gitna ng kulog at kidlat, ang tensyon sa loob ng bahay ay mas matindi pa sa bagyong nagngangalit sa labas.