SA LILIM NG IISANG PAYONG

CHAPTER 3

Kabanata 3: Ang Init sa Gitna ng Bagyo

POV: Ethan

Nanginginig ang mga kamay ko habang pinupunasan ko ang mukha ni Maya gamit ang towel na binigay ng driver. Basang-basa na ako—mula buhok hanggang sapatos—at ramdam ko na ang gapang ng lamig sa buto ko. Pero nang magtama ang mga mata namin, parang nagliyab ang paligid.

"Tara na, baka magkasakit ka pa," sabi ko sa kanya. Inalalayan ko siya papasok sa luma kong kotse. Pagkasara ng pinto, biglang tumahimik ang mundo. Ang tanging naririnig na lang ay ang mabilis na paghampas ng ulan sa bubong ng sasakyan at ang mabigat naming paghinga.

POV: Maya

Ang init sa loob ng kotse ni Ethan ay kabaligtaran ng lamig sa labas. Nakaupo lang ako rito, yakap ang mga libro ko na milagrong hindi nabasa. Tumingin ako sa kanya—ang puting t-shirt niya ay dumidikit na sa katawan niya, at bakat ang bawat muscle na ginamit niya para protektahan ako kanina.

"Ethan," simula ko, halos pabulong. "Bakit mo ginawa 'yun? Pwede ka namang umiwas."

Humarap siya sa akin, ang mga mata niya ay seryoso at may halong pag-amin. "Sa loob ng tatlong buwan, Maya, iniisip ko kung paano kita kakausapin. Hindi ko akalaing kailangan pa ng ganitong ulan para lang mangyari 'to. Hindi ko hahayaang masaktan ka kung kaya ko namang saluhin."

POV: Ben (Ang Barista)

Nakahinga ako nang maluwag nang makita kong pumasok na sila sa kotse. "Mission accomplished," bulong ko habang isinasabit ang 'Closed' sign sa pinto ng shop.

Habang naglilinis ako ng huling tasa, napansin ko ang naiwang sketchpad ni Ethan sa table 4. Binuksan ko ito—at muntik ko nang mabitawan ang tasa. Puro mukha ni Maya ang nandoon. Mula sa pagkunot ng noo nito habang nag-aaral hanggang sa pag-inom nito ng kape. "Grabe, seryoso talaga ang lalakeng 'to," nakangiti kong sabi. Bukas na buas, ibabalik ko 'to sa kanya... na may kasamang libreng kape para sa kanilang dalawa.

POV: Sarah (Ang Empleyadong Pagod)

Nasa loob na ako ng Grab car ko, pero nakatingin pa rin ako sa kotse ni Ethan na hindi pa rin umaalis sa tapat ng shop. Nakita ko ang silhouettes nila sa loob, nag-uusap nang masinsinan.

Biglang nag-vibrate ang phone ko. Reply 'yun ni *him*—ang taong matagal ko nang hindi pinapansin. *“Ingat ka pauwi, malakas ang ulan. Text mo ako pagdating mo.”* Simple lang, pero sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, nakaramdam ako ng init sa dibdib. Minsan, kailangan mo lang talagang makakita ng tunay na pag-ibig para maniwala ka ulit na posible rin 'yun para sa'yo.

POV: Lola Clara (Ang Regular)

Naglalakad na ako pauwi, bitbit ang aking payong. Dumaan ako sa gilid ng kotse ni Ethan at nakita ko ang pagngiti ni Maya sa loob. Isang ngiti na puno ng pasasalamat at... simula ng isang pag-ibig.

"Ang ulan ay tumitigil din," bulong ko sa hangin. "Pero ang mga pusong pinagtagpo nito, mananatiling basa ng alaala." Napangiti ako habang dahan-dahang tinatahak ang daan pauwi. Ang gabing ito ay hindi lang tungkol sa kape at ulan; tungkol ito sa mga tadhana na sa wakas ay nag-intersect na.

POV: Ethan

Inabot ko ang heater ng kotse para uminit ang pakiramdam niya. Pero bago ko pa maibalik ang kamay ko sa manibela, naramdaman ko ang maliliit na daliri ni Maya na humawak sa palad ko.

"Salamat, Ethan," sabi niya, sabay tingin sa akin nang diretso. "At oo nga pala... gusto ko ring malaman kung paano mo natapos 'yung sketch mo sa akin."

Natawa ako nang mahina, ang kaba ko ay napalitan ng saya. "Hindi pa tapos 'yun. Kulang pa kasi ng isang mahalagang parte."

"Ano?" tanong niya.

"Ang pangalan mo... at ang number mo," sagot ko. Sa gitna ng malakas na ulan sa labas, nahanap ko na ang katahimikan na matagal ko nang hinahanap—dito, sa tabi niya.