baGAYto

baGAYto #5: "MORE THAN TWO METER'S RULE "

“Gagu ka?! Bakla ka noh!”, irita parin ito habang pinupunasan ang mga labi. “Hindi naman ako yung..”, Hindi ko kayang ituloy ang sasabihin ko.

“Kung hindi ka kase pumasok pasok dito.. hindi mangyayari toh. Nakakabadtrip ka talaga.”

“Sorry”, mahina kong sagot.

“Sorry sorry.. buysit! Nasarhan pa tuloy yang pinto!”, Padabog siyang naupo sa kama ng guest room at patuloy ang panlilisik ng mga mata. Siguro kung may kutsilyo dito sa kwarto nasaksak nya na ako ng wala sa oras.

Galit na galit siya, paano na ito.. Bad shot nanaman ako sa kanya.

“Patayin mo nga yang ilaw bakla! tang-ina.. yokong makita yang pagmumukha mo! Putang ina mas okay sanang yung switch o pader nalang nahalikan ko. Takte! kaysa naman yang.. Puta kadiri talaga!”

Nasasaktan ako sa mga sinasabi niya, yung ligayang nasa puso ko parang gusto kong iluha. Parang gusto kong pabalikin ang oras at di nalang sana pumasok sa kwartong ito. Pinabayaan ko nalang sana yung battery. Dumeretso nalang sana ako sa kwarto ni Trixy.

“Binge ka ba?! Nahalikan lang kita .. nabinge ka na? Tang-ina aaa. Matagal ko ng napapansin yang mga patingin tingin mo. Puta kung di ka lang kaibigan ng kapatid ko at malapit sa nanay ko matagal na kitang nasapak ee”

“Pa.. Pa’aa..Papatayin ko ba yung ilaw?”

“Tang ina binge nga!”, Mabilis siyang tumayo at papalapit sa akin. Agad niya akong itinulak at sabay pindut sa switch para mamatay yung ilaw.

“Arayy..”, pabulong na inda ko sa aking sarili. Naramdaman ko yung pagtama ng nguso ko sa kanto ng isang matigas na bagay. May konting pahid narin ako ng likidong nakapa. Medyo kumikirot yun..

“Putang inang buhay tuu pag minamalas nga naman, letse kaseng mga salot dito sa paligid. Di na nawawala! Putang ina talaga!”, Isang malakas na pagtama ang aking naringing. Isang kahoy na bagay na sinipa ng isang malakas na pwersa ng isang paa.

Hindi ko mapigilan ang pagluha ng aking mga mata, dahil sa sobrang kalungkutan na aking nadarama. Sa mga masasakit na salitang aking nariringing mula sa labi ni Damien. Pagkakamali ko to.. Kasalanan ko kung bakit din naman siya nagagalit ngayon.

Tama siya. Isa lang akong hamak na salot.. dapat lang akong mawala. #___#’

Hindi ko maitext si Trixy. Biglang naghang ang cellphone ko. Wala itong signal na masagap’ tuluyan na sigurong nasira ang aking munting cellphone. Ang sakit ng bandang labi ko, parang may konting biak akong nakakapa.. Nalalasahan ko ng bahagya ang sarili kong dugo.

“Heloo Trixy.. asan ka ba?!”, Pansin kong may liwanag na nanggagaling sa kanyang cellphone.

“Bumalik ka na agad dito! Tang-ina yung putang ina mong kaibigan may ginawang kabadtripan dito!”

“Ako nanaman may kasalanan?! Sige kampihan mo!”

“Tang-ina mo! makakasapak na talaga ako dito.”

“Bat ka pa sumama kay Mama?! Bumalik ka na dito!”

“Anung nakasakay?! Bumaba ka! Puta naman ehh.. di ko kaya makasama tong nakakadiring baklang ito dito sa kwarto..”

“20 minutes na wala ka pa dito! sisirain ko na talaga yang pinto.. Baka maisama ko pa yang walang kwenta’t bobo mong kaibigan.”

Kahit anong gawin kong pagtakip ng tainga at pilit di pagpansin sa masasamang musika na kanyang kinakanta. Di ko parin magawang di masaktan.

Saksak puso, tulo ang dugo ang aking nararamdaman ngayon. Tumutulo na ang aking mga luha ng di ko napapansin, panay agos yun kahit wala pang malulungkot na tinig ang lumalabas sa aking puso.. sa aking mga labing sugatan.

Tahimik ang pumapagitan sa napakalamig at napakadilim na kwarto. Hindi mo mariringig ang pag-galaw o senyas man lang ng pagkabagot sa aming dalawa. Para kameng naglalaro ng tagu-taguan, ako ang taya at siya ang hahanapin ko.

Pero di ko magawang mahanap ang puso niyang nagtatago, di niya rin gusto pumunta sa aking pwesto at tahakin ang aking puso sabay sabing. “Base”..

Hinihintay nalang namin na biglang lumiwanag at matapos ang dilim na ito. Ang dilim na ayaw kong mangyari sana.

Isang angle ng liwanag ang biglang lumutang sa sahig, diretso sa isang kanto ng kwarto. Etoo na.. Dito na magtatapos ang larong tagu-taguan sa pagitan naming dalawa.

Bumukas nga yung pinto, at di naman naglaon ay bumukas na rin yung ilaw. Tuluyan ng lumiwanag ang paligid. “Okay ka lang?”—Biglang paglapit sa akin ni Trixy na halatang galing sa pagmamadali.

“Bat may sugat ka?.. Bat may dugo?”. Biglang tayo ito at lumapit sa kinapepwestuhan ni Damien. “Anong ginawa mo sa kanya aaa?!”

“Ginawa? Bakeet?!”, Tila di maintindihan ni Damien ang tinutukoy ni Trixy. “Trixy.. ako ang may sariling kasalanan nito. Wala siyang kinalaman”

“Anu! naringing mo naman siguro ang sinabi niya?”, Painsulto nitong sagot kay Trixy. “Hindi ako naniniwala, alam kong may ginawa ka ka sa kanya!”

“Dapat nga ako mainis sa gagong yan eee! Papasok pasok siya dito sa kwarto bubuysitin ang araw ko!.. Kaya ikaw aaa!! (Sabay turo sa akin) Simula ngayon ayokong nakikitang nakatingin sa akin! At higit sa lahat ayokong lumalapit ka sa akin higit dalawang metro!”

“Maka-alis na nga.. tang-inang mga taong to dito!”

SABAY UKBIT NITO SA KANYANG T-SHIRT.

“Makapagsalita ka naman.. kala mo kung sino kang gwapo!”

“Wala akong pake kung nasasaktan man kayo.. ang akin lang. Walang mangugulo sa akin.”

TULUYAN NA SIYANG UMALIS SA KWARTO.

Oooops!

Agad kong hinawakan yung door knob para mapigilan ito sa pagsara. Sinipa kase ni Damien yung nilagay na harang ni Trixy. “Bat ka ba napadpad dito aaa.. Huwag mong sabihing naamoy mo si Dam Dam dito?”

“Yung battery ko ang napadpad dito, nahulog kase yung cellphone ko”, Tumayo ako at muling nilagay yung harang.

“Eee anu yang sugat na yan? Wala talagang ginawa sayo ang kambal kong yun?”, Umiling ako agad. Bigla naman ay lumapit siya sa akin. “Hali ka nga.. gagamutin ko yang sugat na yan”, Di ko na nagawang pigilan siya.. ang higpit ng pagkahawak niya ehhh.

Sa kwarto niya kame pumunta, dun niya daw ako gagamutin..

Mabilis niyang pinunusan gamit ang bulak at mga gamot na meron sa medical kit nila ang putok sa aking labi. “Sinapak ka siguro ni Damdam noh? Pinagtatakpan mo lang siya dahil crush mo?”

“Wala nga siyang kinalaman diyan.”, Mabilis ko namang sagot. “Relax..”, siya sabay ayos na nung mga gamit sa pag-gamot.

Tahimik at nakasimangot lang ako sa oras na yun, Iniisip ko yung pagpapa-alala sa akin ni Damien na layuan ko na siya. Na ayaw na niyang naka-aligid ako sa kanya higit dalawang metro.

“Alam mo di ko alam kung bakit inis nanaman sayo yung gagong yun, Pero isa lang ang magandang naiisip ko. Sundin mo nalang yung sinabi niya…. Iisipin mo nalang utang siya na di mo nabayaran at di na rin pinabayaran ng inutangan mo”

“Pero hindi ako nangungutang ng di ko binabayaran”

“Sutil mo man gayud.. Bat ba adik ka sa lalaking yun eee alam mo naman na napakademonyo ng ugali niya”

“Kung hindi siya.. sino naman ang mamahalin ko tulad ng pagmamahal ko sa kanya? Silahis ako bhes.. at sa lahat siguro ng lalaking nakita ko.. siya lang talaga yung laman nito ehh”, Sabay lagay ko ng aking hintuturo sa tapat ng kaliwa kong dibdib.

“Tama ka.. silahis ka. Pero diba hindi lang naman sa lalaki pwede ang isang tulad mo? Pwede ka rin sa mga babae.. bat di mo subukan.”—Napalunok ako ng bigla siyang tumabi sa akin, iba ang pagkakatitig ng kanyang mga mata.

Dahan-dahang pinagapang niya yung daliri na sa aking mga balikat. Tapos nun ay kinuha niya ang ulo ko gamit ang kanyang kamay patingin kung nasaan siya. Anu toh?! Bat parang nahihipnotismo ako sa ginagawa niya sa akin.

Di ko magawang umangal sa kanyang ginagawa.

“Tulad ko..”, Nagulat nalang ako ng bigla niya akong hinalikan sa aking mga labi. Mabilis na pagdampi na agad niya namang binawe. Di ako makapaniwala..

Nasundan agad ang una kong halik kay Damien!! at sa Kambal pa niya!! s**t di ito maaari!

“Bat mo ginawa yun?”, Ngumiti lang siya.

“Sabi ni Mama, mabisa daw gamot ang halik ng isang babae sa sugat ng mga lalaking sawi.

“Hin..di naman sawi tong labi ko”

“Sawi ka diba? Eee di sawe narin yang labi mo.. iisa kayo.. parte mo rin siya”, Hindi nalang ako umimik. Tumayo nalang ako at malayo ang iniisip.

Ano tong nangyayari? Ano tong mga pinapahiwatig at ginagawa sa akin ni Trixy. Hindi ito gawain ng isang ordinaryong girlbestfriend. Natatakot ako sa mga kinikilos niya, hindi ako makapaniwala sa mga pagbabago sa pakikitungo niya sa akin.

“Uwe na ako trixy… may pinapagawa pa kase sakin sila tito, baka mapagalitan nanaman ako ng mga yun”

“Anu ba yan.. di ka pa nga nagtatagal dito eee.. Yun ba talaga ang rason? Yung kanina.. wala namang masama diba? Bestfriend mo naman ako?”

“Siguro nabigla lang ako.. Pwede wag na natin yun pag-usapan? Bestfriend kase kita ee. Dahil dun sa ginawa mo parang naninibago tuloy ako sayo..”

“Sorry.. masyado na ba akong nagiging malandi? Sige.. iiwasan ko nalang ang pagiging malambing na bestfirend mo”, Malungkot niyang tinungo ang kama at nahiga ito roon.

“Pakisara nalang ng pinto pagkalabas mo.. pati narin dun sa may harap”, Nakatalikod ito habang yakap-yakap ang unan.

“Sige.. mauuna na ako”, Palabas na ako ng pinto ng kwarto niya ng bigla itong tumakbo papalapit sa akin. Humarang siya sa may pinto..

“Sorry na pleaseeee..”, Wika niya habang nagmamaka-awa ang mata at ang posisyun ng kamay na parang nagdarasal.

“Bat ka nagsosorry?”

“Kase parang.. galit ka na V’ di ka na kase naka-smile eeee.. Gusto mo itake home mo nalang yung Graham na ginawa ko”

“Sige na nga.. basta hindi ako galit sayo aa..”

“Salamat V!”, Inayos niya yung Graham at ibinigay ito sa akin lahat. Hindi na rin namin nagawa yung mga dapat gawin, dahil na rin sa nangyari kanina.

Buti nalang wala sa bahay si Harvey, si tito ambet naman ay tulog. Masama daw ang pakiramdam ayon kay Oreo. Si Ariane naman ay naglalaro na dun sa sala. Hinatian ko sila nung graham na dala. Nagdala lang ako ng konti sa taas.

Hindi ko parin lubos mapagtanto na kaylangan kong umiwas kay Damien. Kaya ko ba yun? Kaya ko ba ang MORE THAN TWO METER’S RULE niya?

Ang saklap naman ng buhay na ito! Bat ganun yung mga taong mahal ko? Porket alam niya na sobrang mahal ko siya. Hindi na niya iniisip kung masasaktan ako..

Siguro iniisip niyang hindi ako mawawala kahit alam niyang pauli-ulit akong nasusugatan.. Sana ganito si Damien, tulad ng nasa isip ko.

Yung halik niya kahit napatungan na yun ng halik ni Trixy, nangingibabaw parin yung halimuyak ng kanyang mga labi.. yung tamis at may pag-ibig na halik.

Hmmmmmm my Dam Dam kaya ba kitang iwasan?

Mabilis na tumakbo ang mga araw..

Sa lumipas na araw ay nangyari nga.. naganap nga.. Hindi ko na siya natitigan, palihim ko nalang siyang napagmamasdan pag di siya nakatingin sa akin higit dalawang metrong layo.

Dalawang araw nalang bago ang kanilang kaarawan. Tapos ko na rin magawa yung dapat ireregalo ko kay DamDam .. Yung chibi doll na pinagpaguran at buong puso kong ginawa para sa kanya.

Kame naman ni Trixy, ganun parin magkaibigan. Pero napansin kong binago na nya yung ugaling napuna ko ng mga nakaraang araw. Si Harvey naman ay natahimik at di na ako kinukulit sa kanyang kalibugan.

Yun lang ang nagbago at ang the rest ay ayun.. yun at yun parin. Paano ko kaya maibibigay tong chibi doll na toh sa kanya? Hmmmm siguro isasama ko nalang dun sa matatanggap nilang ibang regalo.

Ang gift ko naman kay Trixy ay pinaghirapan ko rin gawin.. bumili ako ng plain na kulay pink na sumbrero at binurdahan ko yun ng chibi image din ni V.. yung BTS member na ikinukumpara niya sa akin. Di man kagandahan atleast may pagod ko yun #^__^

Parehong may effort ang regalo ko sa kanila, pero higit na may effort at kasama pang pagmamahal ang ireregalo ko kay Damien.

Sabado ng hapon kaya walang pasok, may pinuntahang birthday ng kakilala ni tito ambet sina mama kasama si oreo, ariane at tito ambet na rin. Iwan kame ni batugan dito sa bahay.

Ewan ko kung nasaan ngayon si harvey.. basta ako nandito sa taas at tinapos tong mga ireregalo ko dun sa kambal. Wala pa nga ako kain ehhh.. yun ang totoo. Pero may niluto naman si mama at iniwan ito sa mesa.

Bumaba na ako papuntang kusina ng may naringing akong nagtatawanan sa sala. Dumating na ba sila mama? Pagsilip ko ay nakita ko si Kuya harvey nakamaong na short lang ito, walang damit na suot.

Kasama niya si…

Si Emman yung taga zone 1 na kaklase nila Trixy at isa sa mga malapit na kaibigan ni Dam Dam ko.. anong ginagawa niya dito? Tsaka bat kilala niya si Harvey?

“Ganito yan ohhh.. long press mo lang yung screen paderetso kung saan mo gusto kalayo yung pambato mong bird.. then bitawan mo pag tatamaan mo na yung mga baboy”, Di nila ako nakikita nagtago ako ng husto dun sa may kahoy na aparador. Lagayan nung mga plato at iba pang hindi nagagamit na gamit. Inilalabas lang ang mga yun tuwing may okasyon.

Dun ako sa gilid, may ipasyong butas pahaba sa pagitan ng aparador at pader kaya kita ko ang dalawa. Nakasara yung bintana at pinto sa sala. Kung di ako nagkakamali Angry Birds ang nilalaro nila sa parang tablet na hawak ni Harvey.

“Ba yan ang hirap naman.. yoko na nga niyan.. Angry Angry Birds.. mas angry pa bird ko diyan ehh”

“Wehh di nga?”

Habang si Emman ay nagsolo sa paglalaro at nakangiti sa screen ng tablet. “Mamaya dame ng tao dito..”, naringing ko naman si kuya Harvey habang ang tingin nito ay na kay emman.

“Hehehe”, si Emman.

Nakita ko naman si harvey na pasimpleng kinuha ang isang kamay ni Emman.. pinatong niya ito sa hita niya. Umusog siyang husto kay Emman. Pero bakit? Bakla ba si Emman?

Isa ito sa matatalino sa buong 2nd year high school students.. Hindi ko akalain na ganito pala siya.  Habang nakangiti’t nakatingin pa sa kanyang tablet ay gumagalaw na rin ang kamay nito sa kalagitnaan ni Kuya Harvey.

“Baba mo na muna yan.. dun tayo sa kwarto”, Mabilis naman tumayo si Emman at iniwan nga ang tablet dun sa upuan. Nagulat ako sa inaasal niya ngayon.. nakayakap siya sa katawan ni kuya Harvey habang yung isang kamay ay ipinapasok nito sa maong na short ng stepbrother ko. Pakapa kung nasaaan ang balwarte ng angry bird ni harvey.

BAT GANUN?

Nakakaramdam ata ako ng pagkayamot kay Emman. Bakla pala siya? Soooo isa sa mga close friend ni DAMIEN KO AY TULAD KO RIN. Pero bat iba ang trato niya sa akin, kumpara sa mapagpanggap na yan! #H__H

Tuluyan ng nawala sa paningin ko si Emman at Kuya Harvey. Patakbo naman akong pumunta sa sala at tumungo sa tapat ng kwarto nila Kuya Harvey at Oreo. Pero ang nadatnan ko nalang ay isang sarado ng pinto.