Chapter 28
Ramdam ko ang lungkot ng mga taong narito ngayon na nakabihis ng kulay puti at itim na kasuotan. Bakas sa mga namamagang mga mata ng mga taong pumupuno sa buong kapaligiran ang kanilang pagtatangis ng dibdib.
Ang hirap ng naramdaman ko sa ngayon. Halos hindi ako makahinga. Ito na kasi ang araw ng kanyang libing. Ito na ang huling araw na makasama ko siya. Ito na ang huling araw na mahaplos ang kaniyang balat.
Nakita ko si tita na naunang naglakad papunta sa unahan pagkatapos mailagay ng puting kabaong doon sa hukay. Bitbit niya ang kulay puting rosas at inihagis niya iyon sa ibabaw ng kabaong. Nakita ko ang pagkayugyog ng kanyang balikat marahil ay hindi na nito napigilan ang pag iyak at sa pag-iyak niyang iyon ay narinig ko rin ang mga hikbi ng mga taong nakiramay sa libinga
