I WAS feeling agitated. Tumingin ako sa kinaroroonan ng mga parents ko. Mga dahil andito silang lahat, my biological and adoptive parents. Kitang-kita ang kasiyahan sa kanilang mga mukha. Yeah, I’ve met them. They explained, apologized and I accepted them, understood them and loved them. Mahirap din ang pinagdaanan nila at ayoko na iyong dagdagan pa.
Nasa tabi nila si Marcus kasama ang dalawang taong anak na si Jarius. Our son. I was so happy when he already accepted and learned to love that charming little boy na replica niya. I always laugh whenever I remember how Marcus would get jealous to his son kapag naaagaw nito ang atensyon ko. Hay. Kung makikita lamang ni Vinxie ang anak siguradong hindi niya ito iiwan nuon. Nagising na lang ako na wala na siya at tanging isang sulat ng paghingi
