Cassie POV
Maaga pa lang, ramdam ko na—may kakaiba sa atmosphere ng Palasyo.
Masyadong tahimik.
Masyadong magaan ang kilos ng mga tao.
Parang lahat ay naglalakad sa bubog, pilit umiiwas sa mata ko.
Pagbaba ko sa dining room, tahimik ang mga aide. Walang usual “Good morning, ma’am,” walang usisa, walang ngiti.
Tumingin ako kay Trixie na kasalukuyang nagpe-prepare ng coffee sa gilid.
She didn’t look at me.
Not right away.
“Trix,” I called softly.
She stiffened. Then finally turned.
“We need to talk,” sabi niya, almost in a whisper. “Now.”
Nasa private study kami ni Mama Camille. Nakaupo ako sa isang leather chair, habang si Trixie ay may hawak na brown envelope—halatang mabigat ang loob.
“Anonymous email,” she said, sliding it toward me.
Kinuha ko ang mga laman. Printed screens
