BUKID AY BASA

TIGANG

Ang unang araw namin sa Jala-jala ay ginugol namin ni Liz sa pagkuha ng mga larawan. Karamihan dito ay sa mga bitak-bitak na mga palayan.

“Isang beses lang sila nakakapagtanim ng palay kapag walang irrigation,” sabi ko kay Liz. Sa wikang tagalog ko siya kinakausap. Gusto kong makasanayan nya na magsalita at mag-isip sa ating wika. Yun dapat ang maging essence pag sinabing to go native. O yung kasabihang, “ when in Rome, do what the Romans do.”

“Mahirap… so the farmers are poor folks…” sagot nya naman.

Naka-kuha kami ng isang bahay na mauupahan sa tabi ng isang palayan. Poso pa ang istilo ng pagkuha ng tubig sa dakong iyon. Pero may nabibilhan na ng mineral water sa may bayan. May nauupahan ng traysikel mula sa bayan kaya wala naman problema sa aming pagkain at inumin. Maliban lang pagpaligo at paglalaba.

Magkahiwalay kami ng bahay na inupahan habang nasa Jala-jala kami. Pero walking distance lang iyon mula sa inuupahan ni Liz. Sa maikling panahon na nakilala ko siya ay napuna ko kaagad na very resourceful siya at independent. Sa tingin ko ay kayang-kaya nya ang mabuhay sa isang farming community. Tulad ko, may malaking passion din siya sa palayan.

Tulad ko parang may nakikita ding siya na kagandahan sa kabila ng mahirap na buhay sa isang farming community.

Isang buwan pa lang kami sa Jala-jala ng bumagsak ang unang ulan sa Mayo. Malalaki at masinsin ang mga patak ng ulan na iyon.

Hindi pa naabot ng kuryente ang dakong iyon ng Jala-jala. Ang pumping stations ay pinatatakbo pa ng makinang-de krudo. At pumupunta pa kami sa bayan para makapg charge kami ng aming mga cellphones at laptops.

Nang lumakas ang ulan ay ipinasiya kong puntahan si Liz. Naka-kapote ako ng sumungaw ako sa kanyang tarangkahan.

“How are you doing?” tanong ko sa kanya. Nakangiti siya at nakabukas ang ilaw ng kanyang emergency lamp. Battery operated ito. Binigyan kami ng DA coordinator ng tig-isang battery bank at isang solar panel para mag charge sa araw at magbigay ng kuryente sa aming mga gadgets.

“I’m coping…” sabi nyang nakangiti.

“Do you want to spend lunch with me?” tanong nya. Malamig ang simoy ng hangin at maginaw ang mga patak ng ulan.

“What are you cooking?” tanong ko sa kanya.

“Hmmm…just an insipid diet…kanin, with soup and meat…” sabi nya. Hinubad ko ang kapote at isinabit ko ito sa may kusina nya. Konkreto na ang bahay. Isang kwarto na tulugan. Isang maliit na sala at kusina. Ang kusina ay isang portable na gas range na nakapatong malapit sa isang konkretong lababo. Isang maliit na lamesa na bilog na may apat na plastic na upuan. Ang banyo at palikuran ay nasa labas at nakahiwalay sa kabahayan.

“Mahusay ka na palang magluto…” compliment ko sa kanya. Tumawa lang siya at nakita ko na parang ngumingiti ang kanyang asul na mga mata kapag tumatawa siya.

Sumagi sa ala-ala ko yung nangyari sa amin na one nightstand noong get-together party.

“Let me do the dishes…” sabi ko matapos kaming makakain.

Malakas pa rin ang ulan sa labas. Naiisip ko ang bitak-bitak na lupa sa mga palayan. Kung magtatagal ang ulan, magiging parang sapa ang mga bukirin. Sapat na ito upang manariwa ang palayan at makapag-tanim.

“Are you married in Australia?” tanong ko sa kanya.

Nasa katre kami. Naka-hubad kami pareho sa ilalim ng kumot. Katatapos lang namin magniig.

“Before… I was married to my husband…ten years ago…now--- wala na…” sabi nya na walang emosyon.

“Do you mind if I smoke?” tanong nya. Di ko siya napaapansin na naninitarilyo.

“It’s ok…I won’t mind…” sagot ko naman.

“I am really not a smoker…” sabi nya, “I just keep a pack and smoke when I’m tense and feeling lonely.”

Tinitigan ko siya.

“So what makes you tense and lonely…” tanong ko.

Hunitit muna siya ng malalim na parang ayaw nyang pakawalan ang usok. Ibinuga nya ito mula sa kanyang bibig. At pumailanlang ang usok ng sigarilyo sa loob ng silid. Parang isang malabong anino ng sinasabi nyang pagiging tensyonado nya at kalungkutan.

“Ikaw…you make me both tense and lonely…” diretsahang sabi nya.

Sinasabi nya ito ay kinakapa nya ang aking kargada. Malambot na ito. Katatapos lang nito arararuhin ang masabaw na bukid ni Liz.

Pinipisil-pisil nya ang ulo ng naka-lungayngay kong b***t na parang ginigising nyang muli.

“I know it is a folly to think that you could reciprocate my feelings…” sabi nya bago muling humitit at ibinuga ang usok sa mukha ko.

“I have fallen for you… I just feel it…” sabi nya na kinurot-kurot ng kanyang matulis na kuko ang balat ng bayag ko. Nararamdaman kong tumitingaro ang kargada ko.

“And it makes me lonely because you are happily married…” sabi nya pa.

Pinatay nya ang sindi ng sigarilyo at tumagilid paharap sa akin.

“You know what makes me tense?” paanas na tanong nya.

“Because I want to have a piece of you inside me… I want you to give me a baby…” bulong nya at dinapaan nya ako. Inilapat nya ang labi nya sa labi ko habang inilapat nya ang ari nya sa ari ko. Lapat na lapat ang katawan naming dalawa. Ang malulusog na mga s**o nya sa matipunong dibdib ko. Ang malambot na tiyan nya sa abs ko at ang mga ari namin na nakapaloob ang katigasan ko sa malambot at madulas na lagusan nya.

“Impregnate me Greg… f**k me…Give me your seed…” sabi nyang pumailalim sa akin. Napaibabaw ako. Naka-missionary position kami. Hinihiling nyang diligin ko ang kanyang bukirin ng aking punlay.

Kumanyod ako. Sinalubong nya ito ng maigting na kanyod. Baon-hugot baon ako sa pag-araro ko sa kanyang bukirin. Basa na ang bukid. Maglilinang na ang mga magsasaka kinabukasaan upang punlaan ang bukid ng mga malulusog na palay na mahihinog sa tangkay upang maging pagkain. At ang iba ay upang muling maging punla sa sumasapaw na bukirin.

At habang marahas na bumubuhos ang ulan sa tigang na palayan ay dinidiligan ko naman ang bukid ni Liz. Umaasa siyang mapupunlaan ko ang kanyang sumasapaw na bukid.

SUBAYBAYAN…

BUKID AY BASA

c. 2024 Teddyray 321 All Rights Reserved