Adelina’s Point of View
Nakarating kami sa mall nang walang aberya. Ang inaakala naming may bumubuntot sa amin ay mali pala; nagkataon lang na pareho kami ng rutang tinatahak. Pero hindi pa rin kami papakampante, dahil malaki pa rin ang posibilidad na may nagmamasid sa amin mula sa malayo.
“Hindi na bago ‘tong mga ganito,” sabi sa akin ni Manang habang naglalakad kami papunta sa supermarket. May hila-hila kaming tig-iisang cart. “Normal na sa amin ang sundan, tambangan—lahat,” dagdag niya pa, para siguro’y pakalmahin ako. “Kaya ‘wag kang mag-alala, sanay na kami.”
Tumango ako sa kanya at ngumiti. “Naranasan n’yo na po bang matambangan, Manang?”
“Aba’y oo naman. Ilang beses na. Pinaulanan pa kami ng mga bala,” aniya na parang wala lang sa kanya ang mga sinabi niya. “Pero nalusutan nami
