Hold It Before It's Gone

PROLOGUE

"Hanggang kailan tayo magiging ganito? Pagod na ako."

Pagod na ako. Tatlong salita, sampung letra na nakapagpabago at nakapagpaguho ng mundo ko.

Pagod na ako. Tatlong salita, sampung letra na sumasagabal para patuloy na mahalin ka.

Pagod na ako, pero maniwala ka ikaw pa rin ang mahal ko.

Ikaw pa rin laman ng aking puso.

Ikaw pa rin.

Ngunit sa likod ng pagod na ito, ng mga gabi't araw na puno ng pasanin, may isang bahagi sa akin na nagnanais ng pagbabago.

Isang pagnanasa na tulungan ang sarili, ang sarili kong maging mas malakas, at pati na rin tayong dalawa.

Kaya't ngayon, sa pagsiklab ng bagong umaga, tayo'y magtatagpo sa landas ng pag-asa.

Isang pag-asa na ang mga susunod na hakbang ay magdadala sa atin sa mas maligayang kinabukasan.

Ngunit para sa ngayon, hayaan mo akong isigaw ito: "Pagod na ako."

Isang paalam sa kahapon, at isang simula ng panibagong pag-asa para sa ating dalawa.

Isang pag-asa na sa pagod at sakit ng kahapon, tayo'y magsisimula nang muli. Dahil sa likod ng mga bituing naglalakbay sa gabi ng ating buhay, alam kong tayo'y maaaring magtulungan upang higit pang makamtan ang kaligayahan. Sa pag-ibig na ito, sa pag-ibig na naging saksi sa ating mga pagkukulang at tagumpay, ito ay patuloy na naglalaho, ngunit hindi nawawala. Sa pag-asa na ito, tayo'y nagtatagpo ulit sa pagtutulungan at pagmamahalan.

Ang pagod na naging bahagi ng ating buhay ay maaaring maging daan tungo sa mas magandang bukas, sa mas matibay na pagmamahalan, at sa mas malalim na pang-unawa sa isa't isa. Itong pagod na ito ay hindi lang simpleng pagnanais na mag-isa, kundi ang pagnanais na maging handa tayong magmahal nang higit pa, magpatawad nang labis, at maging mas malakas sa pagtahak ng landas na ito.

Sa pagsapantaha ng bagong pag-asa, sa unang siklab ng araw, tayo'y muling magsisimula. Hanggang sa pag-usbong ng bawat umaga, tayo'y magkasama, patungo sa landas ng pag-ibig na walang hanggan.