The Third Wheel

TTW18

Kan'ya-kan'yang ayos ang mga estudyante sa mga kani-kanilang mga tent. First day activity is the reflection kineme. What our teachers said was we need to meditate to find our inner peace at gusto nilang gawin namin 'yun na kasama ang nature. To feel the creations of God and be amazed by it para makakuha na rin ng inspirasyon.

"Ang boring naman no'n" rinig kong ani ng isang classmate namin. I look at Patricia and she was humming, she looks happy habang inaayos ang tent namin.

"You lookeh happy these days," puna ko naman. Bigla namang namula ang babae sa sinabi ko. Well, hindi naman sekreto ang ginawang eksena ni Adrian noong Foundation Day, mukhang lahat ata ng estudyante sa AU alam na sila na.

"Hays, Adrian never fail to amaze me Sophie, kahit na kami na ay hindi pa rin nagbabago ang sweetness niya sa'kin." She is smiling from ear to ear while talking about their romance. I soon regretted bringing up this topic, alam kong once na marinig ko na naman ay masasaktan ako pero talaga nga yata nasanay na ang puso ko sa sakit.

"Well that's good to hear, I'm happy for the both of you." That's a big lie tho, I'm not that happy knowing that I'm suffering from this unrequited love I have for my bestfriend. Ang hirap hoy! Hindi naman ako robot, atsaka hindi madaling mag-move on kung sa tanang buhay mo kasama mo na 'yung taong laging nasa tabi mo. Everything can change in just one second and all we have right now may gone in just a blink.

"What's up with you and Jaspher? You seemed much closer than the last time eh," si Patricia.

"We're close naman talaga Pat, we are classmates before so we have some connections already. It just that, lately siya 'yung laging nandiyan sa'kin lagi and I appreciate it," sagot ko naman.

"From my perspective, Jaspher is a good guy. He said last time that he's courting you right?" balik na tanong ni Patrcia sa'kin. We are both busy with our tent. Kanina pa kami pero hindi pa rin namin matapos-tapos ang pag-aasemble nito. 'Yung iba ay nagkan'ya-kan'ya ng pasok sa mga tent nila para mag-ayos ng gamit habang kami ni Patricia ay hirap pa rin sa pag-aayos.

"Hindi naman talaga mahirap mahalin si Jaspher, but we already talk about it, there's no need to rush atsaka mas kailangan namin mag-focus muna sa pag-aaral," wika ko. I don't wanna sound offensive, dahil baka isipin ni Patricia na nagmamadali silang dalawa ni Adrian sa relasyon nila. There's nothing wrong with it, may iba't-iba naman tayong opinyon sa mga bagay-bagay and this is mine.

After our little chat ay wala na sa amin ang nagsalita pa. Patricia seemed occupied dahil sa tent namin na hindi pa ayos at ako naman sa kabilang banda ay na-frufrustrate na rin.

"Argh! What's wrong with this tent?" angal ko.

"Suko na ako Sophie, we need to get help from someone na alam kung papaano 'to." Itinuro ni Patricia ang tent namin. Parang lantang gulay 'yung ginawang pag-assemble namin sa tent.

"Do you need help ladies?" Biglang sumulpot naman si Adrian mula sa likuran ko. What is he doing here? He is supposed to be with his classmates. Nasa kabila kasi ang Stem strand at magkahiwalay kami ngayon dahil hindi naman kami classmate.

Agad namang nabuhayan ng loob si Patricia nang makita ang nobyo. Habang ako ay ipinagkasya na lamang ang sarili sa pagkukunwaring pag-aayos ng tent.

"Babe, what's wrong? Hindi pa ba kayo tapos?" rinig kong tanong ni Adrian kay Patricia.

"Shh, ano ba Adi. Nasa public tayo baka may makarinig sa'yo."

"What's wrong about calling you babe?"

"Err, ano ba, Basta!" I can't see Patricia's face but I know namumula na naman ang pagmumukha ng babae sa kilig. Hays, what a life! Araw-araw talaga akong sinusubok ng Panginoon.

"Pst?"

May narinig naman akong sumitsit sa likod ko at nakita ko si Jaspher na papalapit na rin sa kinaroroonan ko.

"Nakabusangot ka na naman," he said. Napatingin si Jaspher sa kabilang bahagi ng tent na inaayos ko at napailing.

"Kaya pala," saad niya. "Ako na riyan, manood ka nalang muna and I want your eyes on me Sophie, sa akin ka na lang tumingin," dagdag pa nito.

Tumango ako napangiti na lamang sa kakulitan ng lalaki. He is doing his very best para hindi ako masaktan, he is there always for me and I'm so much grateful for that.

"Pare, excuse me," wika ni Japsher.

Napaatras naman ang dalawa at sinundan nila ng tingin ang ginagawang pag-ayos ni Japsher sa tent ng mag-isa. Nakasuot pa rin ulo niya ang sombrero. Tumigil ito saglit sa ginagawa at pabatong inihagi iyon sa direksyon ko.

"Sayo muna," mahinang sigaw ni Japsher. "Ingatan mo 'yan, representation 'yan ng puso ko Sophie."

Napailing na lamang ako sa ginawang banat niya habang rinig ko naman ang lantarang pag-ismid ni Adrian sa sinabi ng lalaki habang si Patricia naman ay tinukso kaming dalawa.

"Sagutin muna kasi Sophie," ani pa ng babae.

"Narinig mo 'yun Sophie? Sagutin mo na kasi ako." Napakakulit talaga ng lalaking 'to at kapag kasama ko siya ay wala talagang dull moments at puro goodvibes lang.

"May lakad ka Jaspher? Nagmamadali?" nakangiti kong ani.

"Wala naman, maghihintay pa rin ako, solid three years na akong nanliligaw sa'yo eh, ngayon pa ba ako susuko?" he said. "Charan! Ayos na," masayang sambit ni Jaspher.

Sa wakas at natapos na rin ang tent namin ni Patricia. Agad naman akong tumayo mula sa pagkakaupo ko at nilapitan siya para isauli ang sombrero niya.

"Good job, superman!" puri ko.

"Sus, ako pa ba? O siya, balik na ako sa tent namin baka makita pa ako ng teacher natin na gumagala-gala."

Naiwan kaming tatlo nila Adrian at Patricia. Akala ko ay babalik na rin si Adrian sa site nila pero nakatitig lamang ito sa tent namin na bagong tayo at nakakunot ang noo. Agad ko namang kinuha ang mga gamit namin at isa-isang inayos sa loob. Hindi ko alam kung anong ginagawa no'ng dalawa sa labas, mukhang nag-uusap pa sila dahil hindi pa naman umaalis si Adrian.

"Tulungan na kita," si Adrian.

Nagpatay-malisya na lamang ako nang makita ko si Adrian na pumapasok sa loob ng tent. Nakatalikod ako sa kan'ya kaya hindi halatang kinabahan ako nang makapag-solo kami saglit. Akala ko ay sandali lamang ito pero ilang minuto na ang nakakalipas ay hindi pa rin maramdamang kumikilos ito papalabas. Hindi ko rin alam kung nasaan si Patricia at bakit hindi pa siya pumapasok. It's very awkward between us, we are both aware that our relationship as bestfriend is not that strong anymore than what we are in the past. Totoo nga 'yung sinasabi nila na kapag tumatanda na ang isang tao ay unti-unti kang nawawalan ng kaibigan. Me and Adrian is now in that phase, we are growing apart each day.

Napabuntong-hininga na lamang ako at napailing. I need to get out of here, I'm starting to feel suffocated lalo pa't we're just inches away from each other and we haven't talking to each other for quite some time now. I should rather say na umiiwas ako and slowly cutting our connections for my peace of mind and to move on also from him.

"Iiwas ka na naman?" si Adrian nang makita na papalabas ako ng tent. Nanindig ang balahibo ko sa katawan dahil nakaharap pala ang lalaki sa'kin so habang nakatalikod ako kanina ay tinititigan pala niya ang likuran ko. He is just sitting casually in our tent for Christ sake!

"What are you talking about Adrian?" I asked. "Where's Pat? You should get out right now at baka makita ka pa ng adviser namin."

"So kung si Jaspher okay lang?" matigas nitong tanong sa'kin.

I don't really like how he sound right now. Is he mad? Bakit?

"Ano namang kinalaman ni Jaspher sa pinag-uusapan natin?"

"Nothing, I'm just wondering kung iiwasan mo ba si Jaspher kung siya ang kasama mo ngayon."

"Cut the chase Adrian, ano bang kailangan mo? To tell you frankly, I'm not comfortable with the idea that you're here inside while your girlfriend is not here. I don't wan't to start misunderstandings kaya please lang, lumabas ka na."

"Best friend kita, may problema ba ro'n? tanong niya. Gusto ko siyang kutongan pero hindi ko ginawa.

What he dont understand is that kahit na magkaibigan pa kami, it's not that we do things that might spark misunderstanding. Hindi niya kasi naiisip ang mararamdaman ng girlfriend niya kung makikita niya ang closeness naming dalawa. Hindi man sabihin ng karamihan, pero most of all the time pinagseselosan talaga ang mga girlfriend/boyfriend ang bestfriend ng mga jowa nila.

"For tha sake of Pat, lumabas ka na," I said with full of authority in my voice.

"You changed," saad ni Adrian. "You're not the Sophie I knew." Iniwan ako ni Adrian sa loob ng tent pagkatapos niyang sabihin 'yun. I think this is the end of it, the end of our friendship. I might regret it in the long run but for my mental health, I need this, this is what my heart needs. "Makakapagpahinga ka na rin," wika ko sarili.