Chapter Forty Two
Two syllable. Five letters. One word.
Multo. Iyon ang sumagi sa isipan ko.
Multo ba talaga o hindi? Base na sa build at height nito ay lalaki ito, nakatayo lang sa gilid ng puno. Hindi ako naniniwala sa multo pero sa mga oras na iyon ay parang gusto ko ng maniwala. Pero may multo ba na nagtatago sa kadiliman? Nope. I don’t think so. I am too old to believe there’s such thing they called ghost kaya pinalis ko na iyong isipan ko na isa itong multo.
Mas dapat katakotan ang tao kesa multo. Ano nga ba magagawa nila maliban sa sumanib sa katawan ng tao? Wala. They are just a fiction character that was created by the peoples mind.
“Sino ka?” Sinikap ko na hindi mautal. Imposible naman na may lalaki nakakaalam dito pwera sa daddy namin ni Joey at Max, isama na din natin si
