CHAPTER FIVE: Please Save Me
1587 Words
-=Jake's Point of View=-
Wala na ako sa tamang pag-iisip nang mga oras na iyon, tila ba isa akong dahon na sumasabay na lang sa agod ng tubog, pinilit kong tanggalin ang kahit na anong emosyon sa dibdib ko.
Mas mabuti na ngang huwag na akong lumaban at sumunod na lang, wala din namang mangyayari kung lalaban pa ako, pagod na pagod na ako, wala na nga din atang luhang papatak sa mga mata ko.
Hindi ko alam kung bakit naging ganito ang klase nang buhay na meron ako, isang talunan, isang basura, isang bastardo, ilan lang iyon sa mga naririnig ko sa mga taong nakakasalamuha ko, people around me judged me as if I'm kind of a worthless piece of thrash.
Hindi ko din naman sila masisi, dahil kahit ang sarili ko ngang ina ay galit sa akin, dumating pa nga sa punto na sinubukan niya akong patayin ng pitong taon pa lang ako.
Isang mapait na ngiti ang nanilay sa mga labi ko nang maalala ko ang aking ina, kahit kasi ganoon ang naging pakikitungo nito sa akin, ay hindi pa din nawala sa akin ang mahalin ito. Alam ko naman na may dahilan kung bakit siya nagkaganoon.
Sinubukan kong iparamdam sa kanya ang pagmamahal ko, araw araw kong pinaramdam sa kanya na mahal na mahal ko siya, ngunit hindi na niya kinaya at hanggang nagpakamatay siya. Mas lalo akong naging broken sa pagkawala na iyon ni Nanay.
"We're here." narinig ko na lang na sinabi ni Professor Castro na matiim na nakatingin sa akin.
Alam ko ang lugar na ito, isang abandonadong storage room sa west wing ng campus.
Giniya ako ni Professor Castro sa loob matapos nitong buksan ang pinto, bahagyang madilim sa loob kaya naman binuksan nito ang ilaw sa loob.
Narinig ko na lang ang pagkalapag ng pinto, pakiramdam ko ay isa akong hayop na nakakulong, pero ano bang magagawa ko, isa lang naman akong simpleng estudyante, sino ang mas papaniwalaan ng tao ako o isang professor.
Kitang-kita ko sa mga mata nito ang labis na pagnanasa habang nakatingin sa akin, labis na kilabot ang naramdaman ko habang hinihintay itong kumilos.
"Take off your clothes." utos nito, kitang kita ko ang panginginig ng buong katawan nito dala marahil ng excitement na nararamdaman nito.
Labag man sa kalooban ko ay sinimulan ko nang tanggaling sa pagkakabutones ang suot kong polo, kasunod nang suot kong panloob na sando.
Mas lalong nagnigas ang pagnanasa sa mga mata nito nang makita nito ang hubad kong katawan, bigla pa itong napalunok na tila hayok na hayok akong matikman, my heart told me to run away, pero hindi naman nakikipagcooperate ang isip ko, dahil nanatili lang ako sa kinatatayuan ko.
"I want you to remove everything, huwag kang magtitira." ang namamaos nitong utos, nagsimula na din itong laruin ang harapan nito, kaya naman mas kapansin pansin ang bukol nito sa harapan.
Nanginginig na kumilos ang mga kamay ko para tanggalin ang suot kong pantalon, ilang sandali nga lang ay ibinaba ko ang zipper ng pantalon ko, hanggang tuluyan nang nalaglag ang suot kong pantalon, halos hubad na ako sa harapan nito maliban sa suot kong underwear, hindi ko magawang pati iyon ay tanggalin kahit inutos nito.
"I told you to remove everything." narinig kong sinabi nito, nagsimula itong lapitan ako, kaya naman mas lalo kong nakita ang pagnanasa sa mga mata nito.
Ilang dipa mula sa akin ay tumaas ang kanang kamay nito para hawakan ang mukha ko, hindi ko naman naiwasang mapaatras para iwasan ang kamay nito.
"Don't try to resist if you know what's good for you." banta naman nito sa akin, isang malademonyong ngiti ang nanilay sa mga labi nito habang sinasabi ang bagay na iyon.
Professor Castro blackmailed me, sinabi nitong ibabagsak ako nito kung hindi ako pumayag sa gusto niya, kaya naman kahit labag sa kalooban ko ay napilitan akong sumama sa kanya. Kaya siguro ako ang napili nito ay dahil alam nitong mahirap lang ako at mahina.
Tuluyan itong nakalapit sa akin, nagsimulang gumala ang kanyang mga kamay mula sa dibdib ko, feeling both my n*****s, bumaba pa ito sa abdomen ko hanggang umabot ito sa harapan ko.
Namilog naman ang mga mata nito habang hawak hawak ang p*********i ko ng kanyang kamay, muntik na akong mapaiyak nang sadya niyang diinan ang pagkakahawak nito. Pinaglaro niya ang kanyang kamay sa kahabaan ko, hanggang tuluyan na nitong ibaba ang suot kong underwear, mas lalo naman nagwala ang libido nito nang tuluyan makita ang harapan ko.
Agad itong lumuhod sa harapan ko at sinimulan ako nitong abusuhin, para akong masusuka habang patuloy ito sa pambababoy nito sa akin, ilang sandali nga lang ay naramdaman ko ang pamumuo sa bandang puson ko at ilang sandali nga lang ay lumabas na ang katas mula sa p*********i ko, hinang hina ako nang tuluyan nitong tigilan ang p*********i ko.
Matapos nitong tumayo ay agad nito akong pinosisyon sa mesang naroon, pinilit kong iblock ang lahat ng emsyon sa dibdib, gusto kong wala na akong maramdaman sa mangyayari sa akin.
Narinig ko na lang ang pagbaba ng zipper ng pantalon nito, at ilang sandali nga lang ay naramdaman ko ang dalawa nitong kamay na humawak sa bewang ko.
Alam ko naman na wala na akong magagawa pa kung hindi ang pikit matang tanggapin ang mangyayari sa akin, pero sa loob loob ko ay umaasa pa din ako na kahit paano merong isang tao, kahit ngayon lang, kahit ngayon lang sana meron mag-alala sa akin, at iligtas ako sa demonyong nasa likuran ko ngayon, pero alam ko naman na niloloko ko lang ang sarili ko, wala namang tao ang mangangalinga sa isang talunang tao na katulad ko.
Agad akong pumikit sobrang higpit habang hinihintay itong kumilos, pinigilan ko ang sarili ko na umiyak.
"Huwag kang iiyak, matatapos din ito." pagpapalakas ko sa sarili.
Habang nakapikit ay pinilit kong mag-isip nang ibang bagay, mga bagay sa buhay ko kung saan nakaramdam ako ng kasiyahan.
Nanatili lang akong nakapikit nang makarinig ako ng malakas na pagbara ng pinto na tila ba may sumipa doon. Agad kong minulat ang mga mata ko, ngunit hindi ko agad nakita kung sino ang bagong dating dahil na din sa liwanag na nagmumula sa labas.
Hindi na ako nakahuma sa bilis ng mga sumunod na nangyari, saka ko lang nakilala ang bagong dating, ang lalaking tumulong sa akin sa Achitecture building ay walang awang binubugbo si Professor Castro.
Kahit nanginginig ay kinailangan kong kumilos kung hindi ay baka mapatay nito si Prof. Kitang kita ko ang pagkamuhi sa mga mata nito habang pinapaulanan nito ng sunod sunod na suntok ang matanda.
Mahigpit ko siyang niyakap mula sa likod at pilit itong nilalayo sa duguang Professor.
"Parang awa mo na, tama na iyan." patuloy ako sa paghatak dito, hindi ko na din napigilan ang sarili kong maiyak dala nang pagkaawa ko sa sarili.
Mukha naman siyang nahimasmasan nang marinig nito ang boses ko, sa sandaling pagtigil nito ay nakahanap naman ng pagkakataon si Professor Castro para makatakas, palayo mula sa kamao ng tagapagligtas ko.
Hirap na hirap ito habang tumatakbo palayo, natatakot itong baka muli itong balikan ng bagong dating.
Isang nakakabinging katahimikan ang namagitan sa pagitan naming dalawa, tila parehong nananantiya kung sino ang unang babasag sa katahimikan.
Kitang-kita ko pa din ang pagbaba-taas ng kanyang dibdib mula sa malalim nitong paghinga, maliban pa doon ay alam kong nararamdaman pa din nito ang labis na galit kay Professor Castro. I swear base sa galit sa mga mata nito kanina ay gustong gusto nitong patayin si Prof, na labis na nagpalito sa akin kung bakit ganoon na lang ang galit nito, malabo naman na dahil sa akin kaya ito nagagalit nang ganoon.
Imbes na magsalita ay agad itong tumayo at unti unti nitong pinulot ang nagkalat kong mga damit sa sahig, nawala din sa isip ko ang kahubdan ko.
"Here." sinabi nito sabay abot ng mga damit ko, sadya nitong iniiwas ang tingin nito sa akin na labis ko naman na pinagpapasalamat.
"Ma... maraming salamat." sagot ko naman dito, agad ko naman na sinuot ang mga uniform ko, tahimik lang ako habang sinusuot ang mga iyon.
Mas lalo akong nakahinga nang maluwag nang agad itong tumalikod para bigyan ako ng privacy.
Sabay na kaming lumabas sa storage room nang tuluyan ko nang masuot ang uniform ko, magkasabay din kaming dumiretso sa parking lot dahil ayaw nitong pumayag na hindi ako ihatid sa tinitirhan ko.
Past seven pm nang makarating kami sa tinutuluyan kong boarding house, mangilan ngilan na lang ang tao sa labas nang makarating kami.
"Maraming salamat uli sa tulong mo." ang sinabi ko, hindi ko naman napigilan hindi mapangiti habang sinasabi ang bagay na iyonn, ito ata ang unang beses na ngumiti ako nang makaalis ako sa Davao.
"No sweat." nakangiti din naman na sagot nito, nagsalute pa ito na para ba itong sundalo na lalong nagpalad ng ngiti ko.
Akma itong tatalikod na nang may maalala akong itanong dito.
"Teka! Anong pangalan mo?" tanong ko dito, kanina pa kami nag-uusap at maliban pa doon ay niligtas ako nito samantalang hindi ko man lang alam ang pangalan niya.
"It's Arnold, Arnold Saavedra." sagot naman nito, agad na itong sumakay ng bike nito at agad iyon pinaandar.
Patuloy ako sa pagtanaw sa papalayong si Arnold hanggang tuluyan ko na itong hindi makita, for the first time in my life ay nakaramdam ako ng kapanatagan sa puso ko, sa unang beses ko kasi ay nakaramdam ako ng may nagpapahalaga sa akin, at dahil iyon kay Arnold Saavedra.
- Writer
