Wrap Your Arm Around Me

Chapter 3

Sorry

Halos lampas alas dos na ng madaling araw ngunit lahat ng nangyari ay hindi parin mawala sa aking isipan. I am not afraid to anyone, kung nasa kapahamakan man ako kagaya ng iniisip nila ay hindi iyon mangyayari.

Biglang pumasok sa isipan ko si Nana Celine and how Tito Henry found me. No one knows that apartment ang sabi ni Nana ay sa anak daw niya yoon, tinirahan noong mga panahong nandito pa sa Manila.

Saka kung titingnan ng masmainam Nana Celine said she will go home sa province niya, ngunit paanonaman na laman ni tito kung nasaan ako? did they hire a someone?

Maybe they asked Nana but I was supposed to go home ng lumabas ang balita sa screen ng airline, naka board na noon ang eroplanong sasakyan, Brianna was already there. Hindi kona itinuloy at dali daling tumawag ng Taxi, halos ilang kilometro palang ang layo ng biglang tumigil ang sinasakyan ko.

Agad akong napa tingin sa lalaking driver matalim ang mga mata nito sakin at biglang naningkit, "sorry ma'am naubusan po ng gas" ani ng driver.

Hindi ako sumagot at umalwas ng sasakyan. Isang putting van ang malapit na dumaan, pakiramdam ko ay may masamang mangyayari sa akin sa araw na yon kaya kahit pa man nasa loob ng taxi ang mga gamit ko ay nag madali na akong tumakbo.

I run and run hanggang maka rating ako sa plaza kung saan maraming tao.

Akala ko noon, nahihibang o di kaya naprapraning lang ako dala ng mga napapanood kong Kdrama. Ngunit ng mapag isip isip ang lahat ng ito ay may mas malaki pang litrato. Hanggang sa saktong may humawak sa palapulsuhan ko. Si nana Celine.

She grab me at hindi hinayaang maka wala hanggang sa marating namin ang itim na kotse, I trust Nana Celine litong lito parin ako ng mga panahon na yon kaya miske ang mga tanong ay hindi kona isinatinig pa.

I am very unfamiliar sa driver na nasa front seat, inaalala ko ang lalaki na bata nasa mid 20's ang pangangatawan. He smell expensive kaya hindi na ako nag tanong. Along theway I asked nana what is happening she just simply look at me directly "namatay na ang lolo at ang daddy mo" halos hindi siya maka tingin sakin.

Samot saring emosyon ang naramdam ko, Although I've seen it in a screen pero ang hirap parin palang harapin na hindi iyon panaginip lang, hindi ako nabibingi dahil totoo pala. Sinasabi ko pa na accidente lang at baka konting gasgas lang ang natamo nila ngunit ang sakit masampal na wala na ang pinaka mamahal kong ama, at si lolo.

Pumatak ang mga luha ko, walang lumabas na salita sa mga labi ko tanging yakap lamang ni Nana ang umalo sa akin.

"Pls, Carolina listen" ani ng matanda.

"ito.. susi ito ng apartment ng anak ko'' naka tingin ako sa isang maliit na bagay na nasa palad niya. May key chain ito na nag sisilbing hawakan para hindi mawala ang susi.

"Dumito ka manirahan pansamantala, natitiyak ko na hindi accidente ang pag kamatay ng lolo at daddy mo malaki ang naging tulong sakin ng lolo mo hija kaya kahit papaano ay hayaan mong suklian ko ito" mga salitang ayaw kong marining ng mga panahon na yon.

Gusto kong umuwi, gusto kong isipin na panaginip lamang ang lahat ng iyon, ayoko isipin na nangyayari ito at wala na ang ama.

"Tiyak ko na ikaw ang isusunod nila, narito lamang sila sa paligid... tanggapin mo" sabay pwersa nito sa kamay ko at lahat ng susi.

Tumigil kami sa isang maduming building malayo sa syudad. Madaming tao at mabaho ang amoy ng kanal na naroon. Kinuha rin niya ang cellphone ko.

"kahit anong mangyari, huwag na huwag kang mag titiwala kahit kanino" iyon ang tumatak sa akin bago siya umalis.

Ang huwag mag tiwala kung kanino at tumira ng mag isa.

Malalakas na katok ang gumising sa akin.

"what the hell?" naiinis kong sigaw sa pinto.

Im sure no one dare to do that to me except Brenna.

Agad nitong binuksan ang pinto at ngumisi sakin.

" Is it true na sayo naka panagalan ang CHH?" mataman ang tingin nito sa akin.

The f**k!

"Wala akong alam, and kung sa akin nga? Ano naman ngayon!" I rolled my eyes.

Halos magulat ako ng makitang nangingilid ang mga luha niya "I deserve everything too, Herrera din ako!" bulyaw nito sa akin.

"I am Kim Brenna Herrera, and dapat sa amin lahat mapunta, wala na ang daddy mo dapat kay papa ang company and hindi dapat ACTING president lang siya'' idiniin niya ang mga salitang binitawan. Matalim ko siyang tiningnan na parang kung sino lang ang daddy kong kamamatay lang.

"How could you say that while I am still mourning my mom and dad" halos masapal ko siya kung hindi lang dumating si Tita para awatin kami.

I can hear her ranting outside of my room when tita Agatha asked her to talk outside.

I glance at my phone na ngayon ay tumunog.

Its from Jed, my ex.

"Hi... I want to say that I'm just happy that you are here in the Philippines."

"I heared the news and I hope you are really okay..."

''I am always available if you need someone to talk to" with an hugging emoji.

Sunod sunod iyon kaya inabala ko ang sarili sa pag sagot sa text nito.

"Yeah, I heared that you enrolled sa UST hope to see you arround... thanks sa comfort" reply ko.

Ilang sandali pa ay tumunog nanamn ang cellphone but this time it is a call from him.

I picked it.

"Hello, how are you?" anito sa mababang boses.

"I'm okay, and I heared na kukunin mo ang civil engineering... well we all know naman na pamilya ka ng mga magagaling at kilalang mga engineer" puri ko rito narinig ko ang mahinang tawa niya.

"Yeah, I just hope we are in the same school.. you know its easy for me to see you around like before" natahimik ako sa sinabi niya. I don't have any words to say about that kaya iniba ko nalang muli ang topic.

"What about a party in the same club after the preliminary..." tanong ko dito

"prelim? Masyadong malayo isa pa hindi ka pa nga ata naka enroll, Sandy told me about that" anito

"Ahh right..'' I chuckled a little

"Maybe.. after you enrolled nalang" sabi niya na sa tingin ko ay naka ngisi ngayon ang lalaki sa likod ng telepono.

"I'll see..." pinutol ko ang usapan namin sa isang rason na tinatawag ako para mag agahan.

We said goodbye and he never missed the chance to say how he misses me and I just thanked him about it.

Wala akong gana bumaba inayos ko nalang ang kuwarto at naligo the cold bath made me feel alive. I just hope this day will be nice at me napag disesyunan ko din kaseng mag enroll na kesa pahabain pa ang pila sa mga dadaang araw.

Tita insist na eenroll ako gamit ang asset niya but I denied iisipin pa nila na ganon ako ka prestihiyoso. I wear something casual today, A flare jeans and white satin backless top I put some accessories, since medyo makulim lim ay kinuha ko na din ang aking knit long sleeve cropped cardigan saka bumaba ng sa salas.

Naroon naman agad naka bantay si Jack.

His eyes met mine hindi ito umiwas ng tingin kaya ako ang nag iwas.

Saka ko lang napansin ang medyo kakaiba sakaniya, He seems different siguro ay may lahi siya.

makarating sa sasakyan ay agad akong naupo sa likod, hinahanap ang driver na si kuya Stevan.

Umupo ito sa driver seat, naningkit ang mga mata ko.

"why are you there?" sa nakaka insultong tono.

Tumikhim ito bago tumingin sa rare mirror ng sasakyan. "I am your personal driver and body guard... ma'am" halos matawa ako sa pormal nitong pag papakilala.

Tumaas ang kilay ko, pinag lalaruan ang isipan. "I do not asked for personal matter even If its driver or body guard" sabay iwas ng tingin dito.

"pero ang tita mo ang nag hire sa akin for your security" sagot nito.

"Saan po tayo pupunta... ma'am?" nabibingi ako sakaniya tila ba ay iniinsulto niya ako dahil hinuhuli niya ang tawag sa akin.

"Dela Salle, mag eenroll ako" mataman ang sabi ko.

Nakita ko padin ang ngisi sa mga labi niya.

"how rude.." bulong ko

Nakita ko namang nag bago ang expression niya sa akin.

Habang nasa byahe ay iniisip ko ang mga gagawin ngayong araw, siguro after nito ay mag tutungo ako sa prisinto kung saan nilalakad ang kaso ni daddy.

Sunod ay tutungo naman sa Companya para mag masid masid.

And tonight, mag paparty naman!

Kanina ko pa pansin ang pabalik balik niyang tingin sa akin?

"what now?" sa iritadong tono.

"talaga bang.... Mag eenroll ka?" how cascual he is..

"tingnan mo ang soot mo naka backless kapa..." kailan pa naging ganito kaexpressive ang mga driver s***h body guard? Tinaasan ko siya ng kilay.

"There's nothing wrong with my ootd today, and isa pa how casual you are kung makipag usap sakin, driver lang kita.." sabay irap ko dito. Nanatili ang mga mata nito sa akin at pinag mamasdan ang kilos ko.

Next time sasabihin ko nga kay tita na mag hanap na lang ng iba before we soon parted nag salita nanamn siya.

"Im sorry" nagulat ako sa sinabi nito.

"suotin mo ang jacket mo" his eyes went to my cardigan.

"and kapag may kailangan ka tawagan mo lang ako" at halos maging question mark ang mukha ko sa naging asta niya, didn't he know na wala akong koneksyon sa kaniya?

"I don't have you number?" ani ko rito.

"I know its already saved, ako ang bumili ng phone mo... nilagay ko na riyan" ani to sabay iwas ng tingin.

Mahinahon ang naging asta niya sa akin ngayon... nasan ang yabang niya!

Along the way sa corridor madaming na agad ang bumati sakin, ang ilan ay minamata ako na parang artista na pag stistismisan nila. I see so many faces, mga old mates na plastic. Nakita ko naman agad si Sandy na nag aabang sa pinag usapan naming lugar na hihintayin niya ako.

We both enrolled our selves and after that kumain sa labas Inever thought na ganon pala kahaba ang pila kapag nahuhuli ka sa enrollmentlalo na at freshmen ka. Madaming senior ang nakikisabay. There this boy na medyopamilyar sa akin hindi ko maalala pero somehow I met him.

He wear a black hat and naka black din siya na damit, and a black mask. Medyo matanda ang itsura nito siguro ay nasa mid 30's pero ang katawan ay sumisigaw parin sa kakisigan. Siguro ay customer lang din siya dito, masyado lang ako nag ooverthink.

Without a glance, bigla siyang nawala. Oh maybe umalis na but why do I need to think about it critically?

"Are you okay?" Sandy asked me. Ngumiti ako dito " I'll just wash up" paalam ko rito, saka nag tungo sa CR kaso may naka lagay na sign unavailable. What kind of place is this ...

Lumabas ako at napansin si Sandy busy sa pagkain, kaya hindi kona siya inabala pa para mag paalam I went outside and hindi kalayuan sa restaurant may napansin akong sumusunod sakin.

I swallowed hard just to tame what I'm thinking...Oh pls Carolina it's not what you think... ng makapasok sa isang public Cr agad kong isinira iyon, naiiyak na. What should I do?

I dial Jack number and agad naman siyang sumagot. Kasabay rin nito ang pag katok galing salabas halos manginig ang boses ko. "Help me... s- someone is stalking m-me.." nangingilid na ang mga luha ko.

I assure myself that I am completely fine without anyone, that I can defend myslef with whom is it, but I was wrong mahina parin talaga ako.

"Asan ka?" his voice sounds solicitude.

Pumikit ako at naupo sa likod ng cr dalwang katok ang gumising sa akin.