Agad akong niyakap isa isa ng mga Montecillong nandoon, binabati at humihingi ng tawad kung bakit daw hindi nila naramdaman o nakita man lang na ako nga talaga ang Montecillong hinahanap nila.
"I am so sorry iha, sana nagimbestiga pa kami, masyado kaming naguluhan at nahirapan sa sitwasyon" iyak ni Mommy sa akin habang niyayakap ako. Ayoko soyang bitawan sa pagkayakap sa akin, pakiramdam ko buong buhay ko kinuha nila sa akin ng paulit ulit.
"I'll make sure, hindi ka na talaga malalayo sa amin Jasmine I'll make sure of that" haplos ni Daddy sa buhok habang tumutulo na don ang mga butil ng luha sa kanyang mata.
I am just so happy that finally everything is just falling into place. Hindi ko na din hahayaang mawala pa sainyo Mommy and Daddy. Kung kinakailangan makipagpatayan na ako sa panah
