NATALIA'S POV
AFTER 5 YEARS... (PRESENT TIME— KARUGTONG NA PO ITO NG PROLOGUE HEHE)
"Mommyy!" pagsalubong ng anak kong si Caius pagkabukas ko pa lang ng pintuan. Awtomatiko akong napangiti kahit namumugto ang aking mga mata.
"You're eyes are puffy again." nakanguso niyang ani habang kunot na kunot ang nuo na tila ba galit.
My god! Cadmus na Cadmus talaga ang mukha ng anak ko! Paano ko makakalimutan ang tatay nito kung sa bawat pagmulat ng aking mga mata ay kamukha niya ang bubungad sa akin? Though, I really wouldn't forget him kahit sa ano mang pagkakataon.
Five years have passed but he's still engrave in my heart.
"I miss you, baby Caius! How's my boy hm?" malambing kong wika, binalewala ang sinabi niya. Mas lalo tuloy nagsalubong ang kilay niya kaya natawa ako.
"Mommy do you
