DAHAN-DAHAN ko itong nilapitan nang makapasok ang buong katawan nito sa kwarto ni Hell.
Aminado akong may bahid ang puso ko ng takot ngunit mas nangingibabaw ang galit, dahil sa kadahilanang gusto niya gawin sa amin o hindi kaya ay kay Hell.
Ang dahang dahan na pagpunta ko sa kaniyang likod ay hindi niya man lang naramdam. Dahan-dahan at walang halong ingay ang pag-apak ko sa sahig na kung ang iba ay kahit apakan nito ay maririnig mo ang yapak tulad ng lalaking ito.
"Kailangan mo mamatay," Iyon ang maliit na boses niyang aking narinig. Kailangan mo mamatay? Hindi ba't siya ang taong aking dapat tutulungan ngunit ako mismo ang papatayin niya? Hindi kaya ako ang pakay niya?
Nagsisimula nanaman ako magtanong sa aking sarili kung sino nga ba ako noon.
Sino nga ba ako noon?
Hindi ko hinay
