Capitulo 19
1356 Words
Tatlong araw ng hindi kami nag uusap ni Jonah. Nag try din naman akong tawagan at itext siya pero kung hindi niya sinasagot ang tawag at text ko, palagi siyang nag mamadali. Hindi ko alam kung may nagawa ba akong mali para iwasan niya ako o sadyang busy lang siya sa trabaho.
Andito ako ngayon sa kwarto at nag hahanda na para matulog. Mag a-alas nuebe palang ng gabi at Sabado ngayon kaya naman naisipan kong tawagan siya. Kukumustahin ko lang naman pero nagulat nalamang ako ng boses babae ang narinig ko sa kabilang linya.
"Yes?"
"Ah.. Ano.. S-si Jonah?"
"He's in the CR."
Babae at CR. Hindi ko maiwasang mapatakip ng bibig. Unti-unti ko na rin nararamdaman ang pag basa ng mata ko at ang sakit sa dibdib. All this time na nag iisip ako kung anong nagawa ko sakaniyang mali para hindi niya ako kausapin, 'yun pala siya.. How could he do this to me? I surrendered myself to him.
"Hello? Miss are you still there?"
Hindi ko kayang mag salita. Ang tanga ko. Dapat hindi na ako nasasaktan eh. Hindi rin ako pwedeng mag reklamo dahil wala akong karapatan kasi nga hindi na kami. Napaka tanga ko talaga.
"Hey Mik, who's calling?"
"It's Amber. Listen, I'm leaving the room now."
"s**t!"
Narinig ko sa kabilang linya ang mabilis at mabibigat na yabag at hindi nag tagal narinig ko na sa kabilang linya si Jonah.
"Amber it's not what you're thinking. I can explain."
"Go to hell Jonah!"
"Amber.."
Ini-end ko na ang call at sabay patay ng cellphone. Ka-o-off ko palang ng cellphone ko ay tumutunog na ang telepono rito sa kwarto kaya naman tinanggal ko ang chord nito saka ako dumiretso sa kama at dun umiyak. Bukas na bukas din aalis na ako rito. I can't bear to see him again. I almost gave him a chance, buti nalang hindi. He doesn't deserve it. Bahala na kung anong maging buhay ko simula bukas pero kailangan kong makaalis na rito kaagad.
"Damn you Jonah Clemente!"
I continue crying until I fell asleep. Pero lalo pang dumagdag ang pait ng magising ako dahil sa masamang panaginip. If I can recall the nightmare, I was so happy and excited on that day because Jonah's finally home but to my surprise, he came home with a woman. The woman's face is vague but one thing I clearly remember was when Jonah told me to leave the house because he's done with me.
I cried again after I woke up. I checked the clock and it's only 2 in the morning. I still can't go out because of the curfew. Hindi ko na rin nakaligtaan ang pag bigat ng talukap ko, hindi dahil sa antok pero dahil namamaga na ito kakaiyak. Gusto ko sanang tawagan si Tokyo o kaya ang pamilya ko pero natutulog pa sila. Dahil wala akong mapag sabihan ng sakit ng loob kaya naman naisipan kong lumabas sa balcony para mag pahangin nalamang. Baka sakaling gumaan ang pakiramdam ko.
Bumangon ako at isinuot ang tsinelas saka nag tungo sa balkonahe. As usual medyo malamig ang simoy ng hangin pero kaya naman ng katawan ko. Marami rin ngayon bituin kaya naman tiningnan ko ang mga ito habang patuloy pa rin sa pag luha ngunit ng mapadako ang mga mata ko sa swimming pool ay may dalawang mata rin ang nakatunghay sa'kin. After three weeks ngayon na naman lang kami nagkita. Mukhang pagod siya't kulang sa tulog dahil halata sa kaniyang eyebags. Matagal kaming nagkatitigan at natigil din ang pag luha ko.
"Amber.."
May sasabihin pa sana siya pero tinalikuran ko na siya't bumalik sa loob ng kwarto. Ayokong makausap siya. Tiningnan ko rin ang pinto ng kwarto at sinigurong naka lock ito para hindi siya makapasok. Ilang ulit niya akong tinawag mula sa baba pero hindi ko siya pinansin hanggang sa nag sawa na siya kakatawag at tumigil. Pero nagulat nalamang ako ng bigla siyang nakarating sa balkonahe at pumasok sa sliding door. Lalapit na sana siya pero agad ko siyang pinigilan.
"Don't."
"Amber.. Please. I can explain."
"No. Do whatever you want I don't care."
"Amber, it's not what you think."
"Leave me alone Jonah."
"For pete's sake Amber! Will you listen to me? Hindi ako nambababae. Mikaela is just a colleague. She's already in a relationship with Cameron."
"You don't need to explain Jonah. Like I've said, do whatever you want."
"That's why I am here despite of the curfew. I want to see you and that's what I want to do."
Lumapit siya sa kama at naupo pero siniksik ko lamang ang sarili ko sa gilid. Huminga siya ng malalim at naisuklay niya na rin ang kamay niya sa kaniyang buhok.
"Hindi mo na nga ako mahal, hindi mo na rin pala ako pinagkakatiwalaan. Great."
He smirked and sighs again.
"I am working so hard you know. I am working hard for the company so we can already discover the vaccine for this f*****g virus. I am working hard so I can come home and see you again because I so f*****g miss you. And lastly, I am working hard because I am still hoping that you will learn to love me again the way I f*****g love you."
Ipinikit niya ang mata niya at huminga ulit ng malalim pagkatapos ay ibinalik ang tingin niya sa'kin.
"I'm pathetic right? But I'm okay with it. I mean, I can't blame you if you're like that towards me and I understand. You even named your signature drink Ghosting."
He smiled bitterly then he stands up. How did he know my drink?
"Anyway, Mikaela is just a colleague and just so you know, ikaw lang babae ko. Noon hanggang ngayon."
Naglakad na siya paalis pero dali dali akong tumayo at hinabol siya at yinakap. Lalo lamang akong naiyak sa mga sinabi niya. Ito, ito ang tunay na katangahan, mas masahol pa sa katangahan ang nagawa ko kay Jonah. Humarap siya at unti-unting naramdaman kong nakapalibot na sa'kin ang braso niya.
"Hey.. Don't cry."
"I'm sorry.."
"It's okay."
"No it's not."
"Really, it's okay. Hush now babe."
Nanatili kami sa ganoong posisyon na magkayakap habang patuloy ako sa pag iyak. Pinapatahan niya naman ako. Nang umokay na ako ay tumingala ako sakaniya. He's smiling at me but it's obviously just a facade.
"I'm sorry."
"No, I should be sorry. I've hurted you and it seems like I keep on hurting you. I am also the reason why your eyes are swollen now. s**t, it's all my fault."
"No.. May kasalanan ako. Pinag isipan kita agad ng masama without hearing your side. I should have listened to you first. I'm sorry.. Babe.."
Biglang nanlaki ang mata niya ng marinig ang huling salitang sinabi ko.
"I beg your pardon?"
Pinunasan ko muna ang mata ko gamit ang laylayan ng tshirt kong suot saka ulit siya tiningnan at ngumiti. Finally, I have now decided.
"Babe. I'm sorry babe."
Yung pagka gulat niya ay unti-unting napalitan ng ngiti. Ito.. Ito yung ngiting gusto kong makita. Lalo pa akong natuwa ng makita kong namumula siya. Ang cute!
"Jeez."
"Pinapatawad mo na ba ako?"
"Of course. I mean.. I don't know what to say."
"Gusto mo ulitin ko?"
"Yes please."
"Okay babe."
Pareho na kami ngayong nakangiti. s**t! Para kaming teenager sa ginagawa namin ngayon.
"Amber, are you sure this is not a dream?"
"Hindi nga. Ang kulit naman. Kung ayaw mo maniwala eh di wag."
Nag joke sana akong mag wa-walk out pero mabilis akong binuhat ni Jonah at dinala sa kama.
"If this isn't a dream, can you.."
Hindi pa man siya tapos mag salita ay ikinulong ko na sa palad ko ang kaniyang mukha at ako na mismo ang humalik sakaniya. Nagulat pa siya ng ipinasok ko kaagad ang dila ko sa bibig niya which he immediately comply. We continue kissing and teasing each other until I remember something kaya naman lumayo muna ako sakaniya.
"W-wait."
"Binibitin mo ako lagi babe."
"No, it's not like that. Nag pa test ka na ba regarding sa virus?"
Ngumiti siya sa'kin at tanging tango lang ang sagot.
"Anong resulta?"
"Negative. Hindi naman ako pupunta rito kung positive ako or may symptoms. I can't let you get sick."
"Phew! Mabuti naman."
"So shall we continue?"
Hahalikan niya na naman sana ako pero pinigilan ko ulit siya.
"Babe, I said I'm negative."
"I know. Pano ka pala nakapunta rito eh may curfew?"
"Oh that. Well, let's just say I have my ways. Just like this."
He suddenly grab my boob and massage it like he's kneading a dough.
"Now, shall we continue?"
- Writer
