“It's a boy!” Umalingawngaw ang boses ni Arthur sa loob ng silid sa hospital.
“Ikaw talaga, napaka-ingay mo 'no? Baka mabingi si baby. At saka, kita mong nag-papahinga si Samarah mag-iingay ka? Siraulo ka talaga,” rinig kong pagalit na sabi ni Thalia.
Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Masakit ang katawan ko pero pinilit kong makatayo, gusto kong makita at mahawakan sa mga bisig ko ang anak ko.
Nakangiti kong pinagmasdan si Thalia at Arthur na hanggang ngayon ay nag-aasaran habang hawak-hawak ni Arthur ang anak ko.
“Ang pangalan mo na lang ay Arthur the second. Gandang pangalan no? Bagay na bagay sa'yo,” ani Arthur habang kinakarga niya ang aking anak.
“Mandiri ka nga! Hindi mo naman anak 'yan, bakit ikaw 'yong pumipili ng pangalan niya?” iritang sabi ni Thalia.
Bahagya ak
