Amber’s POV
“Ken! Ken! Hintay!” Alam kong naririnig niya ang pagtawag ko ng pangalan niya dahil kahit ang nauuna sa kanya ay napapalingon sa akin dahil sa lakas ng boses ko. Tumakbo ako upang habulin ito. “Ken, sandali.” Hanggang sa maabutan ko ito. Hinawakan ko ang braso nito upang patigilin ito sa paglalakad. Inis na hinarap niya ako.
“Amber, why? Nagmamadali ako.”
“Ba’t sobrang sungit mo sa ‘kin? ‘Di ka naman ganyan sa iba nating kinakapatid. Crush mo ko no?”
“Ew, gross!”
“Yang pagiging bakla mo, siguro disguise mo lang yan para lapitan ka ng mga babae.” Biglang nalukot ang mukhan nito at tinaasan ako ng isang kilay. Natawa ako sa katarayan nito, dinaig pa talaga ang babae sa kaartehan nito.
“Sabihin mo na anong kailangan mo at may lakad pa ako.”
“San punta mo, sama ako.”
“Hind
