I Let You In, Lucien (Super SPG)

Chapter Eight

Melira’s POV

Maganda-ganda na ang pakiramdam ko pagkagising ko. Tumalab na ang ininom kong gamot kamina. Kaya lang, nagugutom naman ako ngayon kaya bumangon na ako. As I turned to the table next to my bed, I saw a bottle of water and a cupcake. May kasama itong note. Kinuha ko ito at saka binasa.

Kapag nagising ka at nagugutom, kainin mo ito, Melira.

Sigurado ako na galing ito sa lalaking nagligtas sa akin kanina. Hindi ko trip ang cupcake na binigay niya, pero ininom ko naman ang tubig dahil nauuhaw na rin ako. After drinking the water, it was only now that I noticed the room where I was staying. In my entire life, it was the first time I entered and slept in such an old room. Upon closer inspection, it seemed to be inhabited by dust due to the extreme age of the furnishings. Hindi ko inaasahang makakatulog ako rito. Wala na akong choice kanina kaya tinuloy ko na. Isa pa, sobra akong napagod sa pagtakbo, liyong-liyo na rin ako at gusto ko na rin talaga magpahinga kaya kahit ganito ang itsura nitong bahay, tinulugan ko na. Pero ngayong okay na ako, napapangiwi talaga ako sa apartment na ito.

Pagbaba ko sa ibaba, lalabas na dapat ako pero may mga narinig akong mga boses sa labas. Sumilip ako sa bintana, nakita kong may kausap na matandang babae ‘yung lalaking nagligtas sa akin kanina.

“Sigurado ako, si Melira na sikat na artista ‘yung nakita kong kasama ko kanina. Siya ba ‘yung nariyan sa isang apartment?” tanong nung matanda sa kaniya kaya napangiwi ako. I hope this man is not talkative. I hope he fulfills my request not to mention my stay here in their apartment.

“Naku, hindi po siya ‘yun. Nagkakamali kayo. Namalik-mata lang po sigurado kayo,” sagot nung lalaki kaya napangiti ako. I breathed a sigh of relief.

“Ganoon ba. Naku, pasensya ka na. Idol na idol ko kasi ang artista na ‘yun. Sobrang galing niyang umarte, akala ko talaga siya ‘yung nakita ko kanina.”

Pumasok na sa kabilang apartment ang matanda kaya naiwan na roong mag-isa ‘yung lalaki. Sa pagkakataon na ito ay binuksan ko na ang pinto at saka ko sinenyasan na pumasok dito sa loob.

Dali-dali naman siyang pumasok sa loob. Nakangiti siya at titig na titig na naman sa akin. Tiyak na idol din ako nito. Halatang-halata naman. Pero, may itsura siya. Maganda rin ang pangangatawan. Hindi nga lang magaling pumorma, pero nagpapasalamat pa rin ako sa kaniya dahil tinulungan niya ako kanina.

“What happened earlier, I want to thank you for saving me from my persistent fans,” sabi ko sa kaniya kaya napangiti na naman siya ng husto. Nagkamot pa ito ng ulo na para bang nahihiya.

“It’s nothing. I really idolize you, so it’s only right for me to help you. Also, when I saw you in the live streaming earlier on Star book, I really felt sorry for you. If you are indeed the idol of those fans you faced in front of the pharmacy, they shouldn’t have treated you that way. It’s like they were picking a fight with you. And when you said you couldn’t take pictures, they should have respected your decision and understood you. That’s why they’re fake. They’re just pretending to be your fans to get a picture with you,” mahaba niyang sabi kaya napangisi ako. Ang daldal niya, pero may tama naman siya sa mga sinabi niya. Talaga ngang mga fake fans lang ang mga nakaharap ko kanina. Kung fans ko sila, dapat ramdam ko ang pagmamahal nila sa akin, kaso wala. Inaway nila ako at kung ano-ano ang pinagsasasabi.

“Anyway, I’ll stay here for the whole night, maybe I’ll just leave tomorrow,” sabi ko sa kaniya.

Tumango siya. “Sure, no problem. And don’t bother paying for the rent here anymore. You’re free here because a true fan will treat you,” he said happily, which made me feel embarrassed.

“Oh, no. I’ll pay. You might get scolded by your aunt if you treat me here,” I said while shaking my head. “Anyway, the reason I called you is that I’m getting hungry. Is there a nearby place where we can order food?” I asked him.

“It’s far. But if you want, I can cook your meal for you?” he offered. He is really very kind. Talaga ngang fan ko ang isang ito. Hindi ako makapaniwala na maging ang mga straight na lalaking gaya niya ay idol na idol ako.

Gutom na gutom na ako. Hindi ko na rin kaya ang pagkulo ng tiyan ko kaya kumagat na rin ako sa alok niya.

“Kakapalan ko na ang mukha ko. Gutom na rin talaga kasi ako. Puwede bang fried chicken ang iluto mong ulam para sa akin? Lagyan mo na lang ng sauce na ketchup, okay na doon,” sabi ko sa kaniya. Hindi ako puwedeng humingi ng ulam sa kaniya na ginigisa pa o niluluto ng matagal. Lahat kasi ng nilulutong ulam ay palaging may kasamang bawang, lalo na kapag ginigisa. Nadismaya na si papa sa bawang, ayokong pati ako ay sumunod pa. Nakakatakot magkaroon ng scandal sa panahon na ito.

“Okay, walang problema. Hintayin mo na lang ako at dadalhin ko agad sa iyo kapag naluto ko na,” sagot niya at dali-dali na itong lumabas sa apartment na kinaroroonan para magluto.

From what I see in him, he seems trustworthy. I don’t see any indication that he would do anything bad or harmful to me. I can sense that he has a good heart. Just from his help earlier, I know heis kind. Fans like himare what I want. Kind, supportive, and willing to do everything for me.

Bumalik muna ako sa silid ko. Mabuti na lang at dinala ko ang cellphone ko at nasa bulsa ito ng short na suot ko. Pagbukas ko nito, tumambad sa akin ang mga tawag ng mga kaibigan ko. Pati sina mama, papa at Samario may message at tawag na rin sa akin. Pero mas madaming tawag at message si Sir Leo. Lahat sila nag-aalala na ngayon sa akin. Pero sa dami nilang message, tila wala akong gustong sagutin. Gusto ko munang mapag-isa sa ngayon kaya minabuti kong patayin na lang muna ang cellphone ko.

Sumilip ako sa bintana dito sa kuwarto. Biglang nagdilim ang kalangitan. Mas lumamig ang hangin kaya napayakap ako sa sarili ko. Wala akong dalang kahit anong damit. Pero may kumot naman sa kama. Kinuha ko ito at saka sinabit sa katawan ko para kahit pa paano ay maibsan ang panlalamig na nararamdaman ko. Hindi pa totally wala na ang hang-over ko, mayroon pa ring kaunti kaya parang may lagnat tuloy ako.

Maya maya, narinig kong bumakas na ang pinto sa ibaba. Tiyak na siya na ‘yun kaya bumaba na ako para puntahan siya. Nakita kong nilapag niya sa lamesa ang pagkain ko.

“You can eat now, Miss Melira,” he said with a smile. His beautiful smile never leaves his face. It makes him even more handsomein my eyes.

“Anong pangalan mo?” tanong ko sa kaniya pag-upo ko sa hapagkainan.

“Lucien Vergara,” sagot niya.

Nginitian ko siya. “Salamat, Lucien.”

“Ah, may ibabalik nga pala ako sa iyo, Miss Melira. Sa totoo lang, nalulungkot ako na ibabalik ko na ito sa iyo. Kasi, simula nang mapunta ito sa akin, pakiramdam ko ay sinuwerte na ako,” sabi niya at saka nilabas ang isang ballpen. Namilog ang mga mata ko nang makita kong favorite ballpen ko ‘yun.

Napatayo tuloy ako para lapitan siya. Kinuha ko agad sa kamay niya ang ballpen na ‘yun. “Does that mean you’re the guy at the waiting shed on the day I dropped this?” tanong ko habang nakangiti.

“Yes, that’s me. I took good care of your ballpen, Melira. I told myself that if I saw you in person, I would definitely return this ballpen to you,” he said, which made me really happy. I couldn’t believe that I would find this ballpen here in Baguio of all places.

“Maraming, maraming salamat talaga, Lucien. Hindi mo lang ako niligtas kanina, napasaya mo pa ako nang husto dahil naibalik mo sa akin ang favorite kong ballpen,” sabi ko sa kaniya. “Bibigyan kita ng selfie bago ako umuwi. Hindi lang ‘yun, bibigyan din kita ng pabuya.”

“Naku, kahit wala ng pabuya. Kahit tatlong selfie na lang, Melira, masaya na ako doon” natatawa niyang sabi kaya napatango na lang ako.

Napuno man nang inis at kamalasan ang umaga ko, sinuwerte at sumaya naman ako pagdating sa hapon dahil sa lalaking nakilala ko na si Lucien. Ang galing-galing niya. Natutuwa ako na may ganito akong fan.

**

Nang gabi na, mas tumindi na ang lamig. Malakas rin ang buhos ng ulan kaya hindi ako makatulog. Ganito pala ang pakiramdam kapag mababa lang ang bubong at iyero ng isang bahay. Ang ingay at ang lakas ng tunog ng ulan. Natakot pa nga ako nang una pero nang tumagal ay nasanay na rin ako.

Mag-a-alas siyete na ng gabi. Hinihintay ko na ang pa-dinner na ihahanda sa akin ni Lucien. This time, wala akong ni-request sa kaniya. Nakalimutan ko kasing magsabi sa kaniya kung ano ang gusto kong ulam.

“Miss Melira?”

Narinig kong tumawag na siya sa baba kaya dali-dali akong lumabas ng silid ko para puntahan siya. Pagdating ko sa dining table, nakita ko roon ang kanin, tatlong malalaking porkchop, saging at saka isang pitcher ng orange juice. Ang bango at nakakagutom ang amoy nito kaya natakam ako.

“Enjoy your meal, Miss Melira. Sana ay masarapan ka sa porkchop na niluto ko,” sabi niya.

“Salamat, Lucien,” sagot ko. Hinintay ko siyang lumabas bago ako nag-umpisang kumain. Ayoko rin kasi na may nakatingin sa akin na ibang tao kapag kumakain ako.

Sinuri ko ang porkchop. Mukhang hindi naman ito nalagyan ng bawang kaya safe ako. Gutom na rin ako kaya hindi na ako nag-inarte pa. Kumain na ako. Sinasawsaw ko sa ketchup ang malutong at malasa niyang porkchop. Inaamin ko na masarap ang pagkakaluto niya rito kaya napabilis din ang kain ko. Ganito ako kapag may hang-over, tapos humupa na ng gabi. Nasa gabi ang tag-gutom ko kaya magana akong kumaing ngayon.

Nang matapos na akong kumain at namamahinga na lang rito sa may sala, nagtaka ako dahil bigla akong pinagpawisan. Tumingin ako sa labas, mahangin at malakas pa rin naman ang ulan kaya nagtaka na talaga ako.

Sa una, hindi ko pinansin ang pagpapawis ko, naisip ko kasi na baka ako pinawisan ay dahil nabusog lang ako sa kinain ko. Pero nang kusa nang gumalaw ang kamay ko para himasin ang maselang na bahagi ng katawan ko ay doon ko na nakumpirmadong tinatamaan na naman ako ng allergy ko. There’s only one meaning to this, I ate garlic. Hindi na tinigilan ng kamay ko ang paghimas sa hiwa ko sa ibaba, pati ang dibdib ko nilalamas ko na rin. Patay na. Lagot ako nito.

“Miss Melira, nakalimutan pala kitang bigyan ng strawberry,” sabi ni Lucien na agad namang pumasok dito sa apartment na tinutuluyan ko.

I stared at him. I looked at him from head to toe. Actually, sobrang okay din nitong si Lucien eh. Parang masarap naman siyang kalaro sa kama kaya puwede na ito. Ang dami naman na niyang nagawa para sa akin. Tinulungan niya ako kanina, pinagluto ng mga pagkain ko at binalik pa niya ang favorite kong ballpen kaya hindi na rin siguro masama kung handugan ko siya ng isang magandang regalo ngayong gabi.