Chapter 15: Jumbo Hotdog
1893 Words
RITA
Meet me at the canteen.
Nag-tugudug-tugudug na naman ang puso ko. Dalton… Dalton… Hindi na siya nawala sa isip ko! After our scene in his condo, umuwi ako, nahihiya at hindi makapaniwala sa nangyari.
Dati, ang tunog lang ng puso ko ay tugdug-tugdug. Ngayon nagbago na at dahil iyon sa kaniya. Ever since, I don’t like how Dalton is making me feel. It is so foreign, it feels really good but… dangerous. And I don’t want to get drowned. But again, how can I stop or avoid him? Eh, isipan ko na nga ang palaging nagsasabi na nami-miss ko na siya maging ang puso ko na nabubuhay kapag siya ang nariyan.
I need to make sure that I can still live after him.
Mahigpit kong hinawakan ang phone ko at saka kinuha ang wallet ko.
“Lunch na po, Mam.”
Tinanguan niya lang ako at saka itinuro ang pantry. May baon siya. May dalawa pa kaming kasama sa office na ito kaya hindi siya mag-isa sa pagkain.
I breathed out as I got out of the elevator. Mas kinakabahan pa akong makita siya kaysa sa CEO nitong company. Hindi ko alam pero dati pa man ay iba na ang epekto niya sa akin at ngayon, mas lalo na. Talagang nagpa-palpitate ang puso ko sa sa bilis ng pagtibok.
I saw him with his uncle, the CEO of this company. s**t! Jino-joke time ba niya ako? There is no way I’ll join them!
I decided to take the farthest way to the counter but it’s not really my luck today. He saw me and he waved his hand simply. Ganon yata talaga kapag guwapo. He just raised his hand and shake it one time. I pointed a table far from them and I saw him raised his eyebrows.
Oo na, guwapo ka na. Huwag mo nang pakiligin ang mani ko ng mga ninety-nine percent. I was about to walk away when Mr. Ramirez noticed him and looked at me.
Another thing I like about this company is how good and humble the CEO is. He eats with the employees, chat with them during break time, have vacation and team building and at the same time, he really is a wise CEO. Complete package na kumbaga kaya nagtatagal ang mga empleyado at motivated talaga na magtrabaho. He is a very good model.
Wala na. Sira na ang beauty ko. Matino kaya ako rito sa company. This is my real self when I need to look professional and act like one. Madalas nga lang, siraulo ako dahil sa mga kalokohan ko.
I tried to walk confidently as if my feet aren’t shaking. Kung hindi ka lang masarap, Dalton, naku, jinombag na kita nang bonggang-bongga. Nakakagigil, eh.
Ipinaghila niya agad ako ng bangko sa tabi niya. Mabuti na lang ang katapat ko ay ang bakanteng bangko dahil katapat niya ay si Mr. Ramirez.
“Good noon, Sir. Sorry for interrupting your lunch.”
Nang tuluyang makaupo ay nagpasalamat din ako kay Dalton at sa pagkain na nasa lamesa ko. Mayroon na pala kaagad. Ang thoughtful naman ng baby Dalton ko. Kinilig naman ang mani ko pero hindi ko pinahalata dahil maliban sa kilig ay may kaba akong nararamdaman.
“No, it’s okay. Come, grab your food. Nangangalahati na kami. My nephew didn’t tell me it’s you he is waiting.”
Nahihiya akong ngumiti kay Sir at saka kinuha ang kutsara at tinidor. Lintik naman itong lalaking ito. Hindi kita hahayaang malabasan sa susunod. Bitin kung bitin. Hindi ko man lang nanguya nang ayos ang aking pagkain at mukhang matagal akong matutunawan.
“May lakad ka mamaya?” tanong ng hayop sa guwapo kong kasama nang makaalis ang tito niya. Nagpaalam na kasi at may lakad pa.
Uminom ako ng tubig. Ngayon lang ako nauhaw nang sobra. Paano ba naman kasi, hindi ako makainom kanina at baka mabilaukan pa o mabitiwan ko ang baso sa kaba. Mapahiya pa ako ng wala sa oras
“Buwisit ka kasi! Lintik ka talaga! Mamatay ako sa kaba!”
Sunod-sunod ko siyang pinagpapalo sa braso at balikat at todo ilag at salo lang ang ginagawa niya.
“Ouch! Hon!” Mukhang na-gets na niya kung bakit ako nagkakaganito kaya tinatawanan na lang niya ako habang nagaalburoto ako sa inis.
“Sige, tumawa ka. Hindi na kita isusubo, makikita mong buwisit ka!”
May hiya pa rin naman ako kaya ang usapan na ito, kahit sumisigaw ako ay sinisigurado kong kami lang dalawa ang makakarinig.
Agad naman siyang tumigil pero ang kamay ko ay hawak-hawak pa rin niya. “Alright. Just stop this. You know how much I like feisty woman. I might f**k you here, honey,” bulong niya sa tainga ko at naramdaman ko pang kinagat niya ito bago siya lumayo.
Buwisit talaga. Napaka-libog! “Does that mean, isusubo mo ulit ako mamaya?”
Nanlalaki ang mga mata kong tumitig sa kaniya, hindi makapaniwala. “Anong mamaya? Talaga? Desisyon, Master D?”
He smirked, mukhang natutuwa. Napairap ako at saka hinila ang aking mga kamay na siya namang pinakawalan niya. He still look amazed. “Well, kung ako lang naman, honey, kahit hindi mo na ako isubo basta ako ang kakain sa iyo... kaso nga lang, hindi puwede diba kaya no choice kung hindi ay ikaw.”
Pakiramdam ko kung mayroon akong buhok sa baba ngayon ay nagsikulutan na at inuban na dahil sa stress sa lalaking ito. Grabe talaga ang bibig! Hindi ako prepared. Pero dahil sinisimulan niya, hindi ako papatalo.
“Well…” Pinalakad ko ang mga daliri ko sa kaniyang hita, at saka pinahinga ang isang braso sa lamesa. Nakaharap ako sa kaniya, bahagyang nakaharang ang mukha ko sa harapan niya at saka ngumisi. “Kung ganito ba naman kahaba at kataba, sinong aayaw? Lalo na at napaka-fresh ng lumalabas.”
May kalapitan ang mukha ko sa kaniya pero wholesome pa rin naman tingnan kaya hindi PDA ang dating. Tago rin ang kamay namin sa table at sa bangko. Bigla kong dinakot ang kaniyang alaga na mukhang handa na agad sa bakbakan. Hindi ba ito lumalambot?!
“I want to fúcking suck and lick this again. I want to have this jumbo hotdog as my snack later… in my fúcking mouth.” I made sure that I made him feel seduced by my stare, touch and how I talk. Ginagaya kung paano siya magsalita. Palaging may f**k. Pinigilan kong matawa dahil kapag sa kaniya nanggagaling ay napaka-hot niyang tingnan at masarap pakinggan sa tainga lalo na kung umuungol siya pero mukhang trying hard yata kapag ako.
Marahan kong hinahaplos ang alaga niya mula sa labas ng pantalon niya at nagsisimula na itong tumigas lalo. Shít! Ang laki talaga.
Bumilis ang t***k ng puso ko nang hawakan niya ang kamay ko nang mahigpit at malagkit akong tinitigan. “Well then, stop this or you might taste this jumbo hotdog right here, right now.”
Ngumisi ako at hindi pinahalatang affected. Alam niya kung ano ang panakot sa akin! Buwisit!
I pulled my hand and got my phone and wallet. “Lunch is over, honey. Let’s get back to work.”
I stood up, trying not to laugh again at his reaction.
“Are you mimicking me?” masungit niyang tanong at saka inayos ang aming painagkainan.
I innocently looked at him and shook my head.
Inirapan niya lang ako kaya tawang-tawa na ako pero matinding pagpipigil pa rin ang ginawa ko para hindi siya mainis.
Busangot tuloy ang mukha niya nang makitang nakangisi lang ako at hindi na ako kinausap pa nang magkahiwalay kami.
I sorted some files that made me busy and occupied. Kung hindi lang tumunog ang alarm sa office ay hindi ko malalaman na uwian na pala.
“Good job, everyone. Thank you, Rita. See you tomorrow.”
Kinilig naman ako sa sinabi ni Mam. “Thank you, Mam. Ingat po.”
Naunang lumabas si Mam at sabay naman kaming tatlo nina Mam Joyce at Leslie, regular employee rito sa office.
Humiwalay na ako dahil may sasakyan ako at sila naman ay sa shuttle ng company sasakay.
Walang Dalton na sumalubong sa akin. Inis pa rin kaya ang taong iyon? Pupunta ba ako o hindi?
I laughed at myself when I realized that I am parking on his condo building.
You have a hopeless case, Rita. Dámn hopeless…
Hindi ko alam pero nang makatapak ako sa building nila, maging sa elevator at nang makalabas ay kumikibot-kibot ang mani ko. Ano ba, mas grabe pang kiligin kaysa sa akin!
I pressed the doorbell. My phone vibrated and I saw that it was from Dalton. Napakunot ang noo ko nang mga numbers and naroon at ilang minute pa yata ang lumipas bago ko narealize na code iyon.
Why did he tell me?
Hinubad ko ang sapatos ko nang makitang maayos na nakalagay ang kaniya sa shoe rack. I wore a white slipper that looks new. Wala rin ito kahapon. Did he buy it for me? Feelingera ko talaga.
Iginala ko muli ang paningin ko at saka marahang umupo sa couch niya. Ang linis-linis talaga. Dinaig pa ang kuwarto ko imagining na si yaya ang nagaayos ng mga gamit ko at siya ay sarili niya lang.
I have the capability to buy a condo but I don’t want to have one. Ayaw ko ring iwan sina mommy. Sila pa nga ang nagtutulak sa akin na magkaroon ng ganito pero ewan ko ba, hindi ko sila maiwan-iwan.
Kaya naman pala tinext. He is taking a bath. Rinig ko ang lagaslas ng shower dahil nakabukas ang pintuan ng kuwarto niya.
Bakit hindi niya ako nilabas? Hindi ka naman kasi jowa para magkumahog siya… Kahit pa yata hubo’t hubad siyang lumabas, gagawin niya.
This is what I wanted naman, so no sweat.
Mabuti na lang at hindi niya ako pinaghintay nang matagal. He went out with only a towel on his waist. “Hey. I’m sorry, I took a bath. Did you get bored?”
I smiled and shooked my head.
“Let’s have our snack muna. May nadaanan ako kaninang mga pagkain. I thought you’ll like it.”
Wow, may pa-snack si Master D ngayon, ah. Akala ko isasabak na naman niya ako agad sa matinding subuan. May hang over pa nga ang lalamunan ko.
Ipinaghila niya ako ng bangko. Excited akong matikman ang sinasabi niya pero nang tanggalin niya ang tabon ng pagkain sa mesa ay napatingin ako sa kaniya, hindi makapaniwala at laglag ang panga.
“Snacks ba talaga ito?!”
Goosh!
He nodded at me cutely like an innocent kid.
Napapantastikuhan akong napaupo at hindi pa rin makapaniwala sa nakahain sa lamesa.
“I thought you want a jumbo hotdog?”
May kulay puting dressing pa lalo na sa dulo na may hiwa. Pota! Hindi lang naman jumbo hotdog ang nandoon! May tinapay pa at may nutella. Mayroon pang kwek-kwek. Mas gusto ko pa rin ang jumbo hotdog at itlog niya.
“I also crave for this one since yesterday so I ordered. Come, let’s eat, honey.”
Mayroon pang tahong at ang ayos ay kitang-kita talaga ang parteng katulad ng sa amin! Lintik talaga ang lalaki na ito sa kalokohan!
Kinuha niya ang rice cooker at saka sumisipol na nagsandok ng kanin. Umuusok pa ito.
I face palmed. He is not ready for this, right? Hindi niya ito sinasadya at hindi talaga pinaghandaan.
- Writer
