MARRY ME HELLARY

Chapter 12

Yncse Pov

Are they both crazy?

The heck is their problem! They're getting me to nerve!!

"Yncse!" rinig kong tawag sa akin ni caren mula sa likuran.

"Good that you're here" sagot ko saka kami sabay na naglakad sa hallway.

"Anyare sayo? Parang galit na aso sa daan hahaha" tatawa tawang aniya.

"Those engage couple, they're making me bush. Anong akala nila? Sila lang may problema. Kung mandamay, parang pasan ko mga problema nilang hindi masolusyonan " ani ko saka inis na binigay kay caren ang dala kong pinaggamitan kanina.

"Bakit ba? Anong nangyare don?" tanong niya.

"Nevermind. I'm tired" sagot ko.

Lalo tuloy sumakit ang batok ko sa stress.

"Walang schedule ngayon?" tanong ko kay caren.

"Ang bitin mong mag kwento, parang dulo ng karayom lang, tch! Mamayang 9PM pa ang sched mo" naaasar na sagot niya saka naunang pumasok sa office ko.

Wala talaga akong energy mag kwento kaya pasensya na, godbless.

Pagpasok ko ay hinubad ko agad ang lab gown ko saka uminom ng tubig. Si Caren naman ay nakaupo at kumakain ng snacks.

It's already 5:48PM at antok na antok na talaga ako. I work overnight last night at pumasok ng 6AM. Nagka insomnia pa ako buti nalang at may sleeping pills na sasagip sakin. Wala na akong maayos na pahinga, I must take an off this weekends. Baka paglamayan na ako kakatrabaho ko.

"Matutulog muna ako saglit ha, gisingin mo ako ng 8:30PM" tugon ko kay caren.

Wala naman na kaming gagawin pa, minabuti na naming tapusin lahat nang makapagpahinga na kami. Lantang gulay tuloy inabot namin.

"Just set an alarm, I'll take a nap" malamig na tugon nito.

Ang babaw ng babaeng to.

I lay comfortably and closed my eyes.

"Jace, don't leave me. You're not going to leave me" malakas na sigaw ko.

"I'm just using you. I love my girlfriend and we're getting married. You're nothing to stop us" nakangising sagot niya.

"You promised that you loved me. Don't you dare turn your back on me" naiiyak na saad ko dito habang sinusumpa siya.

Bakit ang hina ko? Bakit namimilit ako ng tao para manatili sa tabi ko? Hindi ako to. Hindi ito totoo.

"No, I didn't love you. Not even a chance. You're no match to Savrina. You're just dreaming. No one will stay beside you. Open your eyes, you're being left behind" galit na tugon niya.

"Really? How could you say that after you make a promise just yesterday?" sigaw ko sa kanya.

It's hurting me. His word feels so real. I can't stand it anymore. So I just cry with my knees down, left alone in a dark place. I no longer see him.

This is how it feels like after losing my parents.

"Noooooo...please don't" nagsusumamong pakiusap ko habang nakayuko at nakaluhod sa isang lugar na hindi pamilyar sakin. Umiiyak at sumisikip ang dibdib.

"Don't leave me. I'm afraid" nagdudusang sigaw ko sa kawalan.

I once was left behind with no one by my side and now, I'm scared to stand alone. I can't be abondoned this time. No one can leave.

How could it become so honest? It's opposite from what I am.

"Come back to me" mariing sigaw ko.

Nakakaawang panoorin ang sarili kong nagmamakaawa sa taong binabalewala ako.

"Doc" rinig kong sigaw sa paligid ko.

"Yncse? Can you hear me?" ani boses babae.

Matapos ang nakakatakot na bangungot na yun ay nagising ako sa katotohanan.

Caren hugged me. And I saw some people inside my room.

But the thing I realize was...I'm crying and can barely

breath. Humihikbi na parang bata at nakakaawang iniwan ng ina sa labas. Nawawala at nangungulila.

"Are you fine?" ani caren.

Tumango lang ako habang humihikbi. I just need someone to calm me down.

"Get back to work" ani Chairman na kinausap ang mga nasa loob ng room na nangangambang nanonood sa amin.

Agad naman silang lumabas sa office ko.

"What happened?" nanginginig ang boses na tanong ko kay caren.

"You're experiencing SUNDS. Kanina ka pa namin ginigising pero hindi ka namin magising. Hindi ka mapakali sa pagkakahiga mo riyan at nakita kong umiiyak kang tulog kaya nagpatulong ako sa kanila at mabuting nandun din si chairman sa kabilang room kaya agad silang pumunta dito" mahabang salaysay niya na naiiyak na.

(SUNDS or Sudden Unexplained Nocturnal Death Syndrome. This is a condition characterized by unexpected cardiac arrest in young adults, usually at night during sleep).

"Ano, ayos ka lang ba? Anong napanaginipan mo?" kinakabahang aniya saka marahan akong sinuri.

"May dinaramdam ka bang problema Yncse?" seryosong tanong ng chairman

Kalmado man siyang tignana ngunit alam kong nag aalala din ito.

"I feel dizzy before I sleep and I just feel cold right now" nanginginig na sagot ko.

Sinuri agad ni caren ang temperature ko at ang sa kanya.

"Ang init mo pala Yncse, hindi ko man lang namalayan na nag aapoy ka sa lagnat. Teka at kukuha ako ng gamot saka malamig na tubig" aniya saka nagmamadaling umalis.

Napabuntong hininga nalang na umupo si chairman sa tabi ng kama ko saka ako tinignan ng mabuti.

"Alam mo ba ang pinaka ayaw ko sa lahat?" nag uusisang tanong niya.

"Ayokong nagkakasakit kayong mga tumutulong sa mga tao. Ayokong nagkakasakit ang mga doctors at nurses sa hospital na to. Ang kalusugan ninyo ang top priority ko at ganun sana kayo sa inyong sarili. Ano nalang ang gagawin ng mga pasyente kung mahihina ang kalusugan ninyo? Mag leave ka muna, magpahinga ka dito at magpapadala ako ng aasikaso sayo. Magpagaling ka saka kita payagang bumalik sa trabaho at mag opera " sinserong aniya.

"Gagaling din po ako, wag po kayong masyadong mag alala chairman. Lagnat lang po ito" nakangiting sagot ko.

"Sundin mo nalang ang sinasabi ko. Ibibigay ko sa kay zeithro ang pasyenteng o-operahan mo mamaya. " aniya.

"Kung may problema ka o ano mang pinagdadaanan, wag kang mababahalang magbahagi sakin o di kaya kay Caren. Kayong dalawa lang ang labis na nakakakilala at nakakaintindi sa isa't-isa. Nandito lang ako kung kailangan mo ng makikinig sayo. Para na rin kitang anak, alam mo yan" dagdag niya pa.

Hindi ko alam pero kusang tumutulo ang mga luha ko. I don't know what does that nightmare mean, hindi ko maintindihan ang bangungot na yun kaya paano ko sasabihin ito sa mga taong malalapit sakin? Oo, nasasaktan ako at parang ang kulang ng buhay ko pero kanino ko naman ito ibabahagi?

Matapos kong magbihis at uminom ng gamot ay nakatulala lang ako sa bintana na nasa tabi ng kama ko. Ramdam ko na naman ang mag isa. Gabi na at ang lamig ng hangin sa labas, ang mga bituin ay kitang-kita mula dito sa kwarto ko.

"Ayos ka na ba?" biglang tanong sakin ni Caren saka siya umupo sa tabi ng aking kama.

"I get better, but I'm afraid that reality would go against me" sagot ko habang nakatingala sa maliwanag na buwan.

She sigh.

"Kausapin mo kasi ako nang matino. Ano, hindi ka pa naman siguro baliw. Tama?" seryosong aniya.

"Malapit na, kung hindi ka pa aalis diyan, mas mapapadali pa ang topak ko" sarkastikong tugon ko.

"Tsk! Oh sya, pumunta pala dito yung pasyento mo" aniya.

"Who?"

"Mr. Huxley" mariing tugon niya.

"Why?" agad na tanong ko.

"Kakausapin ka daw niya, sabi ko tulog ka pa" maikling sagot niya.

Hindi na ako kumibo pa at inisip nalang ang tungkol sa panaginip na yun.

"Kahit pala paiksiin ko ang sagot ko, wala ng mas iiksi pa sa lumalabas sa bibig mo" rinig kong bulong niya sa sarili.

Ano nga ba ang kinalaman ni Jace at nasali siya sa panaginip ko? Bat ako yung naghahabol, gayong wala naman kaming relasyon? Ang daming tanong na hindi ko masagot-sagot.

"Niloloko lang yata ako ng panaginip ko at pinaglaruan ako ng sarili kong isip" bulong ko sa sarili. "Maaari bang magloko ang panaginip?" seryosong tanong ko kay Caren na hindi lumingon.

"Hindi ako sigurado, pero baka dahil sa panlilinlang mo sa iyong puso, napurohan ang isip mo kakaisip sa hindi naman bahagi ng buhay mo kaya gumawa ng kalokohan ang isip mo at pinapabaliw ka sa katotohanan na hindi mo gustong matuklasan dahil matagal mo na itong tinatakasan. Takot kang harapin ang katotohanan dahil baka hindi mo kayaning paniwalaan" ani pamilyar na boses.

Paglingon ko ay wala na si Caren saking tabi. Pero ang lalakeng ayaw kong makita ang nasa harapan ko.

Ang lalakeng nang-iwan sakin. Hindi ko alam kung paano iyon nangyari pero nasasaktan ako.

"Gumagawa ang isip mo ng senyales para malaman mong paano lumaban sa sarili mong digmaan. Pinagigising ka sa katotohanang hindi ka mabubuhay ng mag isa at kailangan mo nang mananatili sa tabi mo" dagdag niyang sabi.

Bakit parang alam niya ang mga nangyayari sakin? Bakit parang siya ang susi sa mga katanungang hindi ko mabigyan ng kasagutan?

Totoo nga bang nilinlang ko ang puso ko dahil ayokong makasakit ng ibang tao? Para mawala siya sa isip ko, binalewala ko ang naramdaman ko para sa taong minamahal na nang puso ko?