WASTED
-
-
Nang makarating sa Demoirtel ay mabilis din na binigay sa akin ng receptionist sa front desk ang susi sa unit ni France. Ka muntik ko pa tuloy mabanga ang isang batang babae na kasama ang kanyang ina.
-
"Sorry," sabay yuko ko.
Hindi na ako nag angat ng tingin sa kanya. Nilingon ko sila. Sinunod naman niya ako nang tingin. Kilala ko siya, si Esperanza at ang anak niyang si Reece.
"Mamu. Umiiyak iyong babae oh," turo niya sa akin.
"It's okay, anak. Magiging okay din siya. Halika ka na."
-
Tumitig lang si Espreranza sa akin. Pilit akong ngumiti sa kanya at tumango na. Nang marating ang unit ni France at nakapasok na ako, ay hindi ko na talaga napigilan ang sarili. I cried hard and loud. I cried with all of my heart. Iyung iyak na parang bata na inagawan ng candy
