Will You Accept Me?

CHAPTER 2: CLOSER

Gin's POV

Simula no'ng tanggapin ko si Haeron dito sa Café, dumami lalo ang mga customers at karamihan doon ay mga babae. Syempre pati mga highschool students nagsisi-puntahan na din dito tuwing lunch break nila. Napaisip na lang ako, saan ba nakatira 'tong si Haeron? Ang alam ko lang sa kaniya ay ang pangalan at ang edad niya. Hmm oo nga pala, ni wala man lang siyang ipinakitang ID sa 'kin o kung ano man dahil di ko din naman iyon hiningi sa kaniya. Hayss itatanong ko na lang sa kaniya pagtapos ng trabaho dito, wala na akong oras para tumunganga ngayon. Lalong dumadami ang mga tao at mukhang kakailanganin ko pa ng dagdag na empleyado, nahihirapan pa din kasi kahit dalawa na kami. Pero good news pa rin naman 'to, di naman sa kailangan ko ng maraming pera pero ok na rin naman na medyo bumabalik na ulit ang sigla ng Café.

"Gin! wala na tayong avocado cake!" sigaw ni Haeron.

Nagulat naman ako nang biglang tawagin ako ni Haeron, ang dami ko pa kasing iniisip eh busy na nga dito hayss.

"May ginagawa na ako dito! lalagyan ko na lang ng icing at toppings at dadalhin ko na d'yan mamaya," sabi ko pabalik.

Hay.. Nakakapagod ang araw na 'to pero masaya naman ako dahil hindi na malungkot ang atmosphere dito kaysa noong mga nakaraang taon, naapektuhan din kasi ito sa pagkawala ni Mom, mas magaling kasi siya makipag halubilo sa mga tao kaysa sa 'kin. Hayss parang maiiyak na naman ako, sobrang gusto ko na ulit makita si Mom, miss na miss ko na kasi talaga siya. Kung nakikita niya lang sana ako ngayon siguradong matutuwa 'yon dahil nabuhayan na naman ulit ang ipinatayo niyang maliit na negosyo para sana saming dalawa pero iniwan niya na ako kaya ako na mismo ang nagbukas nito ulit.

Haeron's POV

Chineck ko ulit si Gin kung tapos na ba niya 'yong ginagawa niyang cake, nagulat ako nang makita ko siya na naluluha, saka ako bigla ding nalungkot para sa kaniya. Siguro mahirap ang pinagdadaanan niya, gusto kong alamin iyon at tulungan siyang makayanan ang problema niya. Gusto kong kilalanin pa siya lalo, 'yong ako lang ang pinagkakatiwalaan niya dahil nandiyan ako lagi sa tabi niya. Pag nagkataon, gusto ko na kakailanganin niya rin ang tulong ko. I don't want him to wear that sad face ever again, cuz it's hurting me too. Kahit nga ngayon parang gusto ko na siyang yakapin.

Itinigil ko na ang magisip pa ng kung ano-ano. Lumabas na ako at tiningnan kung may customer pa nao-order at buti naman wala na dahil makakapag pahinga ako ng kaunti. Ilang sandali pa, I saw a man in front of the café, he's wearing a sunglasses and a black hat. I know he's staring in this direction, is there someone he wants to meet? maybe his girlfriend? tsk nevermind. I suddenly feel annoyed for no reason.

"Hae..on"

"Haeron!" sigaw ni Gino.

Nagulat ako nang bigla niyang tapikin ang likod ko.

"Ah- is there something you need?" tanong ko sa kaniya kasi baka may kailangan siya at baka nagmamadali.

"Kanina pa kita tinatawag, bakit ka ba nakatulala sa labas?" naiinis niyang sabi. Ang cute niya talagang magalit dahil namumula lagi ang pisngi niya pag naiinis siya, kaya parang gusto ko siya laging galitin.

Napa-ngisi na lang ako sa kakaisip tungkol sa kaniya.

"Not really, I'm just resting for a bit. You done with the cake?" tinanong ko na lang siya para hindi niya ako mahalatang pinagtatawanan siya.

"Oh that's right, I want you to taste the cake I made for us," he said proudly.

"O-ok let's eat it first, want some coffee? I'll make you one," inalok ko siya ng coffee para naman may ka- partner 'yong cake niya.

"Oh? Just a tea for me, thank you," he said while smiling.

"Ok, I'll be there for a minute," I responded. It's good that we're already this close with each other. It's like we're already friends or maybe I'm the only one who thinks like that.

Sinimulan ko nang ihanda 'yong request niyang hot tea at gumawa na rin ako ng isa para sa 'kin. Nilagay ko na ito sa maliit na tray para hindi ako mahirapan magdala, tapos ay pumunta na ako sa kitchen area kung saan ay naro'n na siya. Pagbukas ko ng pinto..

"Oh! You're here! Take a bite!" Gino said with excitement.

I flinch when he suddenly approached me with the spoon of cake going into my mouth. I blushed a little but I managed to open my mouth and get to taste the cake. It's good I didn't throw away the teas I brought.

"How is it?" he asked excitedly.

It's my first time to eat this kind of cake, it's not too sweet nor plain. This one got me, i like it and it's delicious. And most of all he was cute as he handed me the cake.

"De-delicious," I stuttered.

"Talaga? Good to know ahaha. This one is my favourite and I'm glad you like it," he said shyly.

"What's this flavor?" I asked.

"Oh it's a peach cake, my mom invented this when she started baking for my birthday. And it turns out good because I really wanted a peach flavor," he lost his temper when he said that.

"Oh, I think your mom is a great baker," I tried to make him smile.

"Do you think so? I really love the cakes she bakes and I want to taste them once again," he said sadly.

Now I understand what happened, so this place has changed because his mother is gone.

"Ah did your mom...," sinubukan ko pa ring itanong.

"That's right, my mom passed away 2 years ago because of some serious illness and since then I'm the one who runs this café," he said with a sad face.

Hindi ko na pala dapat sinabi 'yon, mali ako at dapat nirespeto ko ang nararamdaman niya.

"Oh I didn't mean to ask that, sorry," I apologized.

"It's ok don't worry, it's good to work here with you because you're really a big help. Since you came, this Café became more lively and I know my mom will love it," he smiled again.

"Is that so?, I thought you don't like me being here because I saw you earlier with a teary and sad face," I teased him.

"Ah? No, that's uh.. How do I explain it," he stuttered.

"No, I'm just joking," I tried to change the sad atmosphere.

"What? HAHAHA, so you can make a joke huh?" he joked.

It's a relief to see him smile again. I managed to make him laugh and I'm glad to know he's happy because of me. So that's the reason why he's sad. It's like my father, my dad passed away a decade ago, I was really sad at that time. He is the only one who's always on my side and I really love him. That's why I know that feeling, the feeling of losing the person you love, the love between the child and his parents.

But I’m sure his death wasn’t an accident, it was intentional. That day I'm sure I saw that man in the parking lot but I can't figure his face. I'll find out what really happened. I can't accept that it's all like that despite what dad went through.

"Haero..?"

Sisiguraduhin kong magbabayad siya sa ginawa niya kay dad. Gagawin ko ang lahat makulong lang ang taong 'yon. Hinding hindi ko siya mapapatawad, I will make sure, that time will come.

"Haeron! Marami ng mga tao!" Sigaw ni Gino.

Hindi ko na namalayan na nagsu-sulputan na pala ang maraming tao.

"Sorry, I'll be right there!" I shouted in response.

"Please be hurry!" he's so busy.

Gin's POV

Sure ako na seryoso ang iniisip niya, he suddenly became serious after I told him that he can joke like that. Hindi kaya, ako ang may kasalanan? Did I offend him that bad? Arghh! So ako pala ang dahilan? Bakit naman kasi sinabi ko 'yon eh biro lang naman 'yon. Nakalimutan kong in the first place, masungit pala ang lalaking 'yon. Pano na? baka maging awkward na naman dito sa loob ng Café pag kami na lang dalawa. Dapat kaya na mag-sorry ako? Pinatikim ko naman siya ng paborito kong cake ah, bakit bigla siyang nagalit agad? Hayss... Dadalhan ko na lang siya ng cookies mamaya. Oo nga pala! Maraming customers! Kailangan ko nang bilisan.

'Di kalaunan ay natapos na rin ang walang pahingang trabaho dito. Nakakapagod pero ok lang, kailangan ko na talaga ng isa pang katulong dito para sa magaasikaso sa mga customers dahil kulang pa rin talaga kapag kaming dalawa lang. Oo nga pala, muntik ko nang makalimutan ang tungkol kay Haeron. Nasa counter area siya ngayon at may inaayos, puntahan ko na baka kasi mamaya eh umalis pa 'yon.

Dinalhan ko siya ng chocolate cookies na binake ko kanina at melon juice galing fridge para sumaya naman siya, ganon daw kasi eh kailangan kumain ng matatamis para maibsan ang kalungkutan. Most of the girls ay alam 'yon dahil para sa mga boyfriend nilang tinutukso ng pagtatampo. Well syempre alam ko 'yon dahil puro mga babae ang kasama ko simula no'ng grade school pa ako.

Nakita ko siyang naka upo sa bilog na chair. Ngayon ko lang napansin na ang cute niyang tingnan sa apron, may tatak 'yon na peach figure sa gilid at suot niya simula pa kanina. Nakakatuwang tingnan dahil bumagay naman sa kaniya HAHAHA. Napa-ngisi na lang ako sa mga iniisip ko at sa kakatitig ko sa kaniya, bigla akong natisod sa nakakalat na extension sa sahig at aksidenteng natapon 'yong juice sa kaniya. Nako patay na bakit naman kasi may extension do'n eh ayan tuloy naligo na si Haeron! Nako pano na!

"Hala! Nako sorry, sorry. Natisod kase ako, 'di ko sinasadya natapunan ka pa tuloy," humingi ako ng tawad at kinakabahan kasi baka lalong magalit.

"Saan ka natisod? sa wire ba? delikado 'to pag nabasa, teka ayusin ko," sabi niya ng may pagaalala.

Yung extension pa talaga 'yung inalala niya sa halip na 'yong damit niya na nabasa, nako-konsensiya tuloy ako. Nako! hiyang hiya na ako, gusto ko nang mailibig sa lupa, now na please.

"Ah teka, ako na ang bahala d'yan! tingnan mo 'yang damit mo oh basang-basa na. Saka baka langgamin ka pa d'yan at juice ang tumapon sayo, kaya sige na ako na ang magaayos at kasalanan ko naman 'yan," sabi ko.

"No, ok na. Saka nabuhol ko naman na," pagpupumilit niya.

"Ah kung gano'n, ako na lang ang maglalagay sa taas ng cabinet. Pumunta ka na sa cr at malamig gawa ng aircon," pilit kong kinuha ang wire.

"Hmm ok," sa wakas naman at hindi na siya nagpumilit pa.

Inayos ko na ang wire at kumuha na rin ako ng upuan para do'n ako tutungtong para maabot ko ang cabinet. Kailangan ko pang umakyat kasi syempre di naman ako biniyayaan ng height, di tulad ng iba d'yan! Maiinggit ka na lang. Ang upuan na kinuha ko ay 'yung umiikot kasi 'yon lang naman ang nakita ko sa malapit. Biglang nag-swing ang upuan at na-out balance ako bigla, alam kong mahuhulog na ako nang biglang tumigil ng ilang sandali ang paligid at...

"You ok?" pag-aalala ni Haeron.

"Ah-," napatulala na lang ako sa bilis ng pangyayari.

Nandito pa pala siya akala ko pumunta na sa cr at nagpapalit, di ko inaasahan na sasaluhin pa ako sa ganitong sitwasyon. Ang pisngi ko ay nakadikit sa dibdib niya na basa pa ata dahil sa tumutulong tubig, saka ay nakita kong...

"Bakit wala kang suot na damit?!" pati ako nabingi din sa sigaw ko na 'yon.

"Ah nasa cr na kase ako at nakalimutan ko 'yong towel kaya bumalik ako, and then I saw you falling so I rushed to catch you. Buti na lang nakaabot ako," paliwanag niya. Nakita ko din na nagulat din siya sa 'kin kanina, nakakahiya tuloy.

I know we're both men but I feel like my chest will go wild and my heart beats incessantly. I'm speechless when I get to see his body, his muscles are insane and he has 6 packs of abs and then his nipples... whoa it's color is peach and I like it. I feel like I want to pinch it and squeeze it and then I did. I d-did? I really did what the heck!! You id*ot Gino! What have you done? Seriously? Why did you even think of doing that, you peachy head! Argh!

"Ah- sorry I didn't mean to t-touch it, I was just e-excited because I thought i-it was the color of peach ah- haha..haha," I stuttered.

I feel so embarrassed and I swear my head is really red now, I just can't face him right now.

"It's ok, just stand up so I can check if you're injured," he says worried.

"No, no, I'm fine. Thanks to you haha," pagtanggi ko.

"Are you sure?, but let me check if uhm your-," pinilit niya pa rin pero pinutol ko na agad ang sasabihin niya.

"Ok lang talaga ako, sige na. Ipagpatuloy mo na ang pagsho-shower mo," sabi ko at itinutulak ko na siya papuntang CR.