After that night, I felt so drained for everything. He made me calm down, but it didn't make me feel relieved. Kahit dumating na ko sa puntong umiiyak na ko pero wala ng luha.
Para akong sasabog ng gabing iyon. Parang sinasakal ang ang puso ko, dahil sa takot at kaba. Ang dami daming tumatakbo sa utak ko, kahit sinubukan kong mag-isip ng mga happy thoughts. Hindi siya naging effective.
Nang makaramdam ako ng kapaguran sa pag-iyak. Parang naubusan din ako ng lakas. He wouldn't leave me that moment. He patiently waits for me to calm down. I almost lost my breath.
Hinayaan ko lang siyang punasan ang mga luha ko dahil wala akong lakas gawin iyon. Dahil sa mahabang pag-iyak kahit pa-paano nabawasan ang sakit.
Inalalayan naman niya akong bumalik sa hotel room namin. Pero muli niya akong bi
