NAKED ISLAND

NAKED 7

ADAM POV

“Where am i?” naitanong ko ng matagpuan ko nalang ang aking sarili sa madilim na lugar na ito.

Everything that I see right now is pure black. Walang kahit kunting liwanag man lang na mayroon rito kaya naman para akong bulag ngayon na nangangapa ng mga bagay na gusto kong hawakan at makita. Parang hindi uso sa lugar na ito ang salitang araw dahil parati nalang ditong gabi.  

Am I still in the Naked Island right? Pakulo na naman ba ito ni Kaius? Pinagtri-tripan pa rin ba ako ng gagong iyon maging sa aking pagtulog?

Sinubukan kung kusot-kusotin ang aking mga mata umaasang makakakita na ako ng kahit na ano pagkatapos kong gawin iyon pero wala pa rin. Purong kadiliman pa rin ang sumasalubong sa akin kahit bukas na bukas na ang aking mga mata. I then pinched both of my cheeks but there still nothing visible in my naked eyes. 

Wait!

Baka panaginip ko lang ito. Pero kung talagang nananaginip pa rin ako hanggang ngayon, anong lugar itong napasukan ko? Sa dinami-dami namang mapanaginipan, ang pagiging isang bulag pa talaga ang pinili mo Adam. Tangina naman oh!

“It’s been a while Master.”

Napalingon ako sa aking likuran pagkatapos kong marinig ang boses na iyon kahit alam ko namang wala akong naaaninag sa paligid. I’m just following the voice that repeatedly calling me his master. Nagtaasan naman ang aking mga balahibo ng bigla nalang umihip ang malamig at may katamtamang lakas na hangin.

‘s**t! Don’t tell me there’s a freaking ghost here! Damn it!’

Kinakabahan man ay nagawa ko makagpag-usal ng isang katanungan, “Who the hell are you?”

 Hind na nakakatuwa ang ganitong set-up na kinalalagyan ko ngayon. Para bang tinanggalan ako sa sandaling ito ng kakayahan na makakita at ang ayaw na ayaw ko ngayon ay ang pakiramdam na tila ba pinaglalaruan ako ng kung sino man na malaki ang galit sa akin. What I hate the most is that someone if playing around with me. I’m not a fool nor stupid to be someone’s playmate.

I waited for even a short response from that unknown creature but there’s none. Multo nga ba talaga ang nakipag-usap sa akin kanina pero bakit naman ako tinawag na Master ng multo na iyon?

Kung totoo nga na isang multo ang nakikipag-kausap sa akin ngayon, gusto ko ng kumaripas ng takbo kahit hindi ako sigurado sa direksiyon na pupuntahan ka.  

I’m scared of Ghost! Hindi ako nanonood ng kahit anong horror movies dahil takot ako sa mga multo. Mas prefer ko pang manood ng porn kaysa manood niyon. Nakakabawas sa p*********i ang bagay na ito kaya naman sinasarili ko lang ang kahinaan kong ito. For sure pagtatawanan ako ng mga hinayupak kong kaibigan kapag nalaman nila na ang babaero at ang tigasin na tulad ko na hindi takot sa kamatayan ay takot pala sa multo.   

“HAHAHA!!”

This time, a laugh then filled my ears and I instantly cover it because it was so loud and it could almost destroy my eardrum. Nag-echo pa ang boses na iyon kaya naman mas lalo kong diniinan ang pagtakip sa aking mga taenga, pinoprotektahan ito sa mapanirang boses na iyon.

Hindi naman nagtagal at nasanay na ako sa lakas ng boses na bumabalot sa buong lugar. That unknown voice continues to echoe and I’m pissed hearing it until now. Sinubukan kong sundan ang boses nito pero dahil madilim ay hindi ko pa rin ito mamukhaan.

Kaagad akong natigilan ng bigla kung maalala ang bagay na makakatulong sa akin sa oras na ito.

‘Tingnan natin kung hindi pa kita makita pagkatapos kong gamitin ito.’  I smirk having that kind of thought in mind. 

 “FIRE BURST: ETERNAL FLAME!!” I chanted as I covered my entire body with my orange colored fire.

I have the ability to control different types of fire but I can’t still fully control all of them, especially the most dangerous and destructive fire, the demonic fire. That kind of fire almost burned me into ashes the first time that I accidentally used it when I was just 15 years old.

 Laking pasasalamat ko na lang nung araw na iyon na nag-iisa lang ako ng nagamit ko ang pinakadelikadong apoy kong iyon dahil siguradong may napaslang akong inosenteng buhay ng hindi ko sinasadya. The blue, white, orange and red fire are the fires that I already mastered at this moment but sad to say that I still can’t be able to control the powerful fire that I posses.

 “Not enough,” dismayado kong sinabi ang bagay na iyon dahil hindi naging sapat ang apoy na pinalabas ko para gawing maliwanag ang lugar na aking kinalalagyan.Kaya naman mas lalo ko pang pinalakas ang apoy na bumabalot sa aking katawan hanggang sa tuluyan ng nagkaroon ng liwanag sa buong paligid. Ang nag-aalab kong katawan ngayon ay nagsilbing araw sa madilim na lugar na ito.

“What the-” gulat na gulat na sabi ko at dagling napaatras ng tuluyan ko ng makita kong sino ang nagmamay-ari ng boses kanina.

 Is this for real?

I am so surprise because I thought it was a ghost but I’m wrong.   

“A-A Dragon.”

It’s a freaking black colored dragon with a black chains wrapped in its enormous body. Sa sobrang laki nito ay tila isa lang akong langgam sa harapan nito. Di hamak na mas malaki pa ang paa nito sa akin.

Hindi na ako nakausal pa kahit na isang salita habang nasa harapan ko ang dragon na ito. Patuloy rin akong umaatras palayo rito dala ng sobrang takot at kaba ko. This is my first time seeing this kind of creature in person and I once dream to saw one before but why am I scared now? This is a dream come true but I’m not happy right now. Kabaliktaran ang nararamdaman ko ngayon.

“Don’t be scared Master.” Napatigil ako bigla ng marinig ko na muli itong nagsalita. “I’m harmless,”  

Muli akong napatingin sa dragon at pagkuwan ay napalunok ng sarili kong laway ng tumutok ang kulay pula nitong mata sa akin. Not to mention, his sharp claws that are enough to kill me in just a snap. Kaagad akong nagbaba ng tingin dahil hindi ko nakayanan ang intensidad sa likod ng kaniyang mga titig. 

Dragon really exists damn! And they f*****g talk.  

Mga ilang minuto ko ring pinakalma ang aking sarili. Pilit kong sinanay ang sarili ko na maging kalmado sa harapan ng Dragon na nanatili namang tahimik, siguro ay binibigyan din niya ako ng pagkakataon na makapag-adjust sa presensiya nito.  Nang sapat na ang naipon kong lakas ng loob ay agad akong nag-angat ng tingin at sinalubong muli ang mga mata ng nasabing dragon.

“W-Why are you calling me your, Master?” nauutal na tanong ko sa kaniya.   

“Because you are my master as simple as that,” sagot nito nang di manlang nagbubukas-sara ang malaki nitong bibig.

How can it talk to me without using their big mouth?

“You can’t understand what I am saying right now but soon youl’ll understand after you knew who you really are.”

Mas lalong lumalim ang gatla sa noo ko ng marinig ko ang huling sinabi nito.

“You’re just talking nonsense,” sabi ko at hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko ngayon para magawa itong pagtaasan ng boses. “I know who I really am-“

“Are you sure?” he cut me off.

Natigilan naman ako ng marinig ko ang katanungan niyang iyon sa kaniya. “I know that you have so many doubts in your self right now Master and you can’t deny it from me. I can feel it. Kahit ipagkaila mo pa iyan sa akin ng maraming beses, alam ko na purong kasinungalingan lang ang lalabas sa iyong bibig.”

Natahimik ako dahil sa sinabi niyang iyon because he’s right.

Mula pagkabata ay alam kung kakaiba na ako sa kapwa ko tao. Having special abilities are just some proof of it and having all of this made me doubted my self if I am really born as a human or there is still something I need to know about my self.

Pilit kung kinukumbinsi ang sarili ko noon na baka I was just born special but as I grew up, discovering my power one by one , I started to questioned my humanity and sometimes I had a thought in my mind that I was more than what I thought about myself.

May hindi ba talaga ako alam sa aking buong pagkatao? Alam kong may kulang na kailangan kung punan sa pagkatao pero paano?

Nasapo ko ang aking noo kalaunan ng bigla nalang sumakit ang ulo ko sa hindi ko malamang kadahilanan. Then after that, I just found myself kneeling in the ground while I am enduring the pain in my head. My head feels like it slowly breaking apart and that made me cried and shout even more.

Tuluyan na akong bumagsak dahil patindi ng patindi ang sakit na aking nararamdaman at patuloy akong nagdarasal na sana ay humupa na ang sakit na ito. Unti-unti ay nakakaramdam na ako ng hilo at bumibigat na rin ang talukap ng aking mga mata. Pero bago pa ako tuluyang mawalan ng malay ay narinig ko pa ang huling mensahe sa akin ng dragon.

“Remember who you really are Master.”

That’s the last thing I heard before everything went black on me.

TO BE CONTINUED.