-Bryan's POV-
"Minah. Ayos ka lang ba?" kanina ko pa kasi napapansin na sobrang tahimik niya, hindi lang siguro ako sanay. Tapos kung titignan mo siya parang gusto niyang umiyak pero pinipigilan niya lang.
"Bakit ganun. Kung kailan ayos na. Kung kailan okay na ang lahat. Saka pa siya bumalik." at dahil dun nag-umpisa nang tumulo ang mga luha na kanina niya pa pinipigilan.
"Maging matatag ka lang. Malalampasan niyo rin 'to." sa mga ganitong bagay, hindi ko alam kung paano papagaanin ang loob niya.
"Ano namang panama ko sa first love niya? Di ba nga first love never dies." dagdag niya.
"Ang sakit pala. Wala pa namang ginagawa si Michelle pero pakiramdam ko talo na ako. Wala akong panama sa kanya." she said. Hinayaan ko na lang siyang magsalita dahil alam ko na kahit papano ay gagaan ang
