Betrothed To Damon

Chapter 12

Nagising ako kinaumagahan na tila may nakatitig sa akin. My eyes were pierced to the window’s direction. My eyes slowly widened after these adjusted to Damon’s direction. Nakasandal ito sa bintana. Nakahalukipkip ito at wala na namang saplot pang-itaas. Tanging jogging pants lang ang suot-suot niya at kitang-kita ko kung gaano kaganda ang katawan niya. It was manly.

When I recalled what he did last night, bigla akong tinabangan. I was planning to ignore him, when I saw a group of foods arranged on the coffee table. Mas marami ’yon kaysa kahapon. Suddenly, my heart beat erratically.

“Suhol ba ito?” wala sa sariling tanong ko, ngunit huli na para mapagtanto na napalakas ang pagkakasabi ko no’n. Nakita ko sa gilid ng mga mata ko na gumalaw siya mula sa pagkakasandal.

“Finish your food and fix yourself. We’re going somewhere,” bilin niya bago lumabas ng kuwarto.

I shrugged my shoulders. Pumasok muna ako sa bathroom para magsipilyo bago kumain. I enjoyed the food he prepared and I bathed myself afterwards. Nagbihis ako ng itim na button down sleeve na abot hanggang tuhod ko at shorts na binili niya for me. Pinusod ko ang aking buhok bago lumabas. I found him downstairs. Nakasuot siya ng ripped pants na kulay itim at itim din na sleeve.

Ano, may burol lang?

Nilapitan ko siya. Agad naman niya akong pinasadahan ng tingin.

“Let’s go.”

Wala akong nagawa kung hindi ang sumunod sa kaniya. Sumakay siya sa kotse at gano’n din ako.

“Where are you going to take me?”

“Don’t ask.”

Napasimangot ako sa pagsusungit niya sa akin. Hinayaan ko na lang siyang magmaneho hanggang sa huminto kami sa isang napakataas na building. Is this his? Ano namang gagawin namin sa company niya? Ganito pa talaga ang suot ko? Nahihibang na ba siya?

“Get out.”

Oh? Hindi niya ako hihilahin palabas?

Takot na baka magalit na naman siya at parusahan ako ay kaagad akong bumaba. Nasa entrance pa lang kami ng building ay kakaiba na ang tingin sa amin ng guwardiya.

“Faster!” iritadong sigaw niya dahilan upang mabilis akong napahabol sa kaniya.

Pinagtitinginan na kami ng mga nandoon. Napansin kong tila naging alerto ang guwardiya at talagang hindi kami inalisan ng tingin.

“Damon, where are we?”

“Stop asking and be a good girl. Don’t ever try to escape or make a scene here, Katherine.”

Natahimik ako dahil sobrang seryoso at nagbabanta ang boses niya. Pumasok kami sa elevator and I just waited hanggang sa bumukas iyon. Para akong asong sumunod sa kaniya hanggang sa huminto kami sa isang opisina. Tumayo ang babaeng natitiyak kong secretary ng may-ari ng building na ito at hinarang si Damon.

“Sir Damon.”

“Is he here?”

“Yes, Sir.”

Hindi na sumagot si Damon at dere-deretso nang binuksan ang pinto. Napasulyap pa ako sa babae na nakatingin lang sa akin at bahagyang nag-bow bago ako sumunod kay Damon. Nabungo ako sa likod nito nang hindi namalayang huminto pala siya. What the f**k?

“What the hell are you doing here, Lucifer?”

Isa pang malamig at baritonong boses ang narinig ko. Napasulyap ako sa nagmamay-ari no’n. Kaagad na umawang ang labi ko when I saw a blue-haired man who’s as tall as Damon, with freaking green eyes! Seeing Damon and that dude in the same frame appeared as if the forest and the ocean met. My God. Halos tumulo na ang laway ko. Bakit may ganitong mga lalaki sa mundo? They are so freaking handsome!

“Stop staring at him, Katherine!” singhal ni Damon. Muntik na akong mapatalon dahil doon. Ngayon ay nakatitig na pala siya sa akin habang nakakunot-noo.

“Who is she?” tanong ng lalaking may asul na buhok. Napalingon ulit ako sa kaniya upang salubungin ang tingin nito.

“I am here for you to watch over her while I am away,” sambit ni Damon.

“What do you think of me, a f*****g babysitter?” sarkastikong wika ng lalaking may asul na buhok.

At ano’ng tingin mo sa akin? Baby?

“Come on, Bud, you’re the only one I trust. You know what I am doing. Of all people, you’re the only one who can understand me,” pakiusap ni Damon.

Umangat ang kilay ni blue-haired guy bago matalim na pinukol ng tingin si Damon.

Pumagitna ako sa kanilang dalawa. “Bakit hindi mo kaya muna kami ipakilala sa isa’t isa, ’di ba? Ano ba name ni—” Hindi ko natuloy ang sasabihin nang matalim akong sinulyapan ulit ni Damon. Nag-suggest lang naman!

“Don’t make me regret bringing you here,” mariing sabi niya sa akin bago ibinalik ang tingin sa lalaking may asul na buhok. “I have to go. Watch over her, Trigon.”

“What? Are you freaking insane, Dankworth?” sigaw nito.

“I trust you, Bud.” Ngumisi si Damon dito bago ako nilingon at mabilis na tumalikod.

I was left dumbfounded. Marahan akong napalingon kay blue-haired man. Nakita ko ang bakas ng gigil at galit niya kay Damon.

“That punk. What on earth did he just do?” Bumaling ito sa akin at kaagad na napaupo sa swivel chair niya. Napamasahe pa ito sa kaniyang noo.

“Kaibigan mo ba si Damon?” tanong ko.

Sumulyap ito sa akin saglit bago bumaling sa kaniyang laptop. Grabe, deadma sa ganda ko?

“May asawa ka na? Fiancée kasi ako ni Damon, pero ’di ko siya gusto.” I started a very stupid topic. Ang tahimik kasi.

“Sit down on the couch and suit yourself, Miss,” he commanded, not giving me a glance.

“Ang sungit mo rin pala. Kaibigan ka nga siguro ni Damon. Bakit nga pala asul ang buho—”

“f**k!”

Nagulat ako sa pagmumura nito. Nanggigigil na kinuha niya ang kaniyang phone at nagtipa, tila may tinatawagan.

“Damon f*****g Lucifer, I swear, I will kill you!” he screamed under his throat.

Grabe naman ang lalaking ito, saksakan ng sungit. Antipatiko! Rude! He looked stressed. Grabe naman. Hindi ba siya nagagandahan sa akin?

Pinagmasdan ko ang opisina niya. Maganda. Hanggang sa lumipat ang nga mata ko sa table niya at nakita roon ang name plate niya.

Arch. Meast Trigon Schneider. Sa ibaba ng pangalan niya ay nakalagay ang salitang ‘CEO’. So, that’s his name, pero second name basis sila ni Damon? Sweet!

“Stop staring at me. Baka magkaroon ng world war,” malamig na utos niya kaya napasimangot ako.

Walang epekto ang ganda ko sa kaniya. Gagong ito.

Maya-maya ay may mga lalaking mukhang Korean na pumasok. Mukhang hindi nila ako napansin.

“Fifth, we heard about Dankworth’s deed. He assassinates our target to the West. Napadali ang trabaho namin.” Fifth? Did they just call Meast as Fifth?

Napasulyap sa akin si Trigon kaya napasulyap din sa akin ang dalawang lalaki. Parehong nanlaki ang mga mata nito.

“Oh! May babae ka?” Clover asked.

“Gago ka, Fifth. Niloloko mo si Kia?” Sinundan niya ulit ito.

“If you’re cheating on her, I swear to Schneider, I will snatch her away from you.” Banta naman ni August.

“Shut the f**k up, August! That’s Lucifer’s woman.” natigilan naman saglit iyong tinawag na August. Pinagmasdan ko siya saglit. He has this brown messy hair, sabi ko nga kanina mukha silang korean noong kasama niya, he have this lean body and a snow-like skin. Cute pointed nose, reddish lips and a chinky brown eyes. He’s I think 6 feet tall. Tiningnan ko naman iyong Clover at tulad ni August ay mukha rin itong Korean but he’s a little bit tanned-skin unlike August. He has this black fringe up hair, he’s also tall about 6 feet too. I think hindi naman sila related sa isa’t isa dahil wala naman silang similarities sa mukha kahit katiting.

“Oh, under ka pala kay Kia?” Biglang sabi ni Clover. Naghalakhakan ang dalawang lalaki at nag-fist bump pa.

“Kung nandito lang kayo para inisin ako, better leave.” naiinis na sabi ni Meast sa dalawa.

“Relax, Fifth. Nandito kami para alamin ang balak mo kay Valierie.” Clover said using a serious voice this time,

“I told you the plan.”

“Are you really sure about that?” August asked.

Napansin kong napatitig si Trigon sa kawalan bago tumango.

Okay, guys! I am still here at wala akong maintindihan. Hindi ako maka-relate. Shuta.

“August, stay first. Mauna ka na sa baba, Clover.”

Kaagad namang sumunod ang dalawa sa sinabi ni Trigon. Clover left and August stayed. Nakita ko kung paano sila maglaban ng tingin ni Trigon. He told him something that I also couldn’t understand. Umalis din si August pagkatapos ang kanilang pag-uusap. Kaming dalawa na lang ulit ni Trigon ang nandito sa opisina.

Napatitig ako kay Trigon. Uncertainty, confusion, and pain came across his face. Nilibang ko ang sarili sa pagbabasa ng magazine nang magpa-deliver siya ng pagkain. Nagulat pa ako na super dami no’n. Galante rin, a. Tiningnan ko ang mga pagkain na pina-deliver niya. There’s a buttered shrimp, white pasta, fries, roasted and fried chicken, Korean sushi roll, sashimi, of course may rice, and there’s a garlic tilapia with spicy kale.

Inayos niya ang pagkain sa harapan ko bago siya bumalik sa table niya. “Eat. I don’t want that devil to think I am not taking good care of you,” sambit niya.

“Hindi ka ba nagugutom? Ang dami nito.”

“Ubusin mo ’yan.”

“Now, you’re talking to me. Bakit mo kasi ako sinusungitan, e, hindi naman kita type?”

“Gusto mo ba kaming magpatayan ni Lucifer?”

“Huh? Kakausapin mo lang naman ako. Nakakaboryo kaya!”

Ano namang kinalaman ni Damon, e, kung saan ngang lupalop pumunta ang isang ’yon.

“Saan ba siya nagpunta?”

“Are you already aware of who he is?”

“He’s a freaking devil who kills people without mercy!”

“He’s a mafia boss.”

I dropped the fried chicken.

“I am too, and keep that information with you if you still love your life.”

“So friends talaga kayo?”

“Yes,” tipid na sagot nito, tila pinipili ang salitang ibibigay sa akin.

***

Kinahapunan ay bumalik na si Damon at iba na ang suot nito, he’s now wearing black jacket na pinailaliman ng putting t-shirt aat itim na cargo pants. Kaagad na hinanap ng mga mata niya kung nasaan ako bago ako nilapitan. I was expecting him to grab my wrist, but he didn’t even lay the tip of his finger on my skin.

“Did you feed her?” he asked Trigon, and I couldn’t help but to laugh. Agad na natahimik ako nang makitang parehong seryoso ang mga mukha nila.

“And you really thought of me as a f*****g babysitter?”

“Did you feed her?” pag-uulit nito na mas kinalukot ng mukha ni Trigon.

“Yeah, so you owe me twenty thousand.”

Halos lumuwa ang mata ko. What? Ano ’yong mga pagkain na ’yon, ginto?

“Plus, you also owe me for taking care of her here, for keeping an eye on her, and for making sure she won’t escape. It will be a total of five million pesos, because I haven’t met my client today who is worth that sum of money,” dagdag nito.

Kumuha si Damon ng check. Napanganga ako nang wala siyang pag-aalinlangang nagsulat doon ng presyo at pinirmahan. Wtf?

“Wait!” Pinigilan ko si Damon nang akmang iaabot na niya iyon kay Trigon. Hawak ko ang braso niya na kaagad niyang binawi mula sa pagkakahawak ko.

“Why are you paying? Ang laki-laki pa!”

Hindi ako pinansin nito at kaagad na niyang inabot ang cheke kay Trigon na nakangisi naman nitong tinanggap.

“Thanks, Bud,” huling sabi ni Damon bago naunang lumabas. Nakatanga naman akong sumunod at hindi makapaniwala. My God! They are freaking—I can’t find the exact word to say. Nakarating kami sa kotse niya at kaagad akong pumasok. Nakita ko ang grocery items na mukhang pinamili niya.

“Saan ka pumunta?”

“None of your business.”

“Iniwan mo ako roon tapos sasabihin mong none of my business?”

Hindi siya nagsalita.

“I never thought you had a friend.”

Mas lalo siyang nawalan ng imik kaya hindi na lang ako nagsalita pa. Sa pagkakaalam ko, kaibigan ni Damon si Kuya Kael. Pero hindi ko alam na bukod sa kapatid ko ay may iba pa talaga siyang kaibigan.