The Secret Wife

Chapter 12

Kinabukasan, maaga pa lang ay gising na si Amelia. Naron pa rin ang lungkot, pinipilit buuin ang kanyang sarili. Alam niyang may responsibilidad siya, kahit ang puso ay sugatan—si Brent, kailangan niyang pagsilbihan.

Pumasok siya sa kusina, maingat sa bawat hakbang. Inihanda niya ang almusal—mainit na sopas, tinapay, at kape—lahat maayos na nakalagay sa tray.

Natatakot siyang tumingin sa salamin, dahil baka makita niya ang pagod at lungkot sa kanyang mga mata.

Pagbalik niya sa kwarto ni Brent, nakita niya itong nakaupo sa wheelchair, nakatitig sa bintana. Nang makita siya ni Brent, bahagya siyang ngumiti.

“Good morning, sir,” malumanay na bati ni Amelia. “Pinaghanda ko po kayo ng almusal.”

Tumingala si Brent at pinuna ang tray. “Wow… pinaghirapan mo talaga, ha.” Sinundan ng tingin ni Brent si Amelia ng ilapag nito ang tray sa May maliit na table.

“Sana po, magustuhan ninyo.”

Ngumiti si Brent at bahagyang nag-angat ng kilay. “Amelia… salamat. I really appreciated it.”

Bahagyang Huminga ng malalim si Amelia , pinipilit hindi makaramdam ng kakaibang init sa dibdib. Ngunit sa kabila ng sugat sa puso niya, may kakaibang kasiyahan sa kanyang puso—ang makita si Brent na natutuwa sa simpleng bagay na ginawa niya.

“Habang kumakain si Brent, hindi niya maiwasang humanga sa kabutihang pinapakita ni Amelia.

“Alam mo, Amelia… kung wala ka, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko,” wika ni Brent, may tipid na ngiti.”

Napangiti si Amelia,.“Gusto ko po gumaling na kayo,” sagot niya. “

“Sandaling Tumitig si Brent sa kanya, ang mga mata niya’y puno ng pasasalamat, hindi dahil sa dating init ng pagmamahal, kundi dahil sa maayos na pagsisilbi nito.

Pumunta si Amelia at Brent sa garden pagkatapos ng tanghalian. Ang araw ay banayad, ang hangin dahan-dahang humahaplos sa mga dahon ng punong-kahoy. Naupo sa lumang bench, Si Amelia, hindi malapit, ngunit hindi rin sobrang layo sa lalaki.

“Ang ganda po ng mga bulaklak ngayon,” wika ni Amelia, sabay-sulyap sa mga rosas na kumikislap sa liwanag ng araw.

Tumango si Brent, bahagyang nakangiti. “Oo nga. Parang nakakagaan ng pakiramdam kapag ganito ka-tahimik.” Preskong hangin.”

Ngumiti si Amelia, at sa pagkakataong iyon, para bang nakalimutan niya ang bigat ng nakaraang araw. Ang halimuyak ng bulaklak, ang init ng araw, at ang tunog ng hangin—lahat ay nagbigay sa kanya ng kakaibang sigla ng damdamin.

Humarap si Brent sa kanya at tumitig nang sandali, tila sinusuri ang kasiyahan sa mukha niya. “Amelia… gusto ko ring sabihin, salamat sa lahat ng ginagawa mo para sa akin,” wika niya sa mahinahon na tono. “Hindi ko rin sinasadyang maging pabigat sa’yo.”

Napangiti si Amelia ng abot tenga, at sa kauna-unahang pagkakataon sa ilang araw na puro iyak lamang ang ginagawa niya, gumaan ang pakiramdam niya dahil sa masayang awra ni Brent kung paano siya nito kausapin ng may kasamang ngiti sa labi.

“Hindi po kayo pabigat, sir. Masaya po akong makatulong, Sa Inyo” sagot niya, sabay tawa ng kaunti, isang tunog na tila musika sa tahimik na hardin.

Nagtagal pa sila sa hardin, nagkukwentuhan tungkol sa maliliit na bagay—, simpleng kalokohan sa nakaraan, at kahit ang hilig ni Brent sa mga gulay na inaalagaan niya. Sa bawat tawa ni Amelia, nakikita ni Brent ang liwanag na nagmumula sa kanyang ngiti, at sa bawat ngiti ni Brent, nakaramdam si Amelia ng kakaibang kapanatagan—bagamat may kirot sa dibdib, may kasamang ligaya rin.

“Alam mo, Amelia,” wika ni Brent, tumitig sa mga bulaklak, “ang simpleng sandali lang natin ngayon… parang nakakatanggal ng lahat ng alalahanin ko.”

Napangiti ng bahagya si Amelia.

Tumigil saglit ang kanilang tawa at kwentuhan. Ang hapon ay tahimik, tanging tunog ng mga ibon at malumanay na ihip ng hangin ang naririnig sa paligid . Si Brent ay nanatiling nakaupo sa wheelchair, ang mga kamay nakalagay sa kandungan niya, tila may iniisip na mabigat.

“Alam mo, Amelia,” panimula ni Brent, bahagyang nanginginig ang tinig, “may mga pagkakataon talaga na… hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa iba kung ano ang nararamdaman ko.”

Napatingin si Amelia sa kanya, nakaramdam ng kakaibang kabog sa dibdib.

“Sir…” wika niya sa mahina Boses, “okay lang po na sabihin ninyo… pwede kayong mag share ng totoong nararamdaman ninyo.”

Tumango si Brent, bahagyang nakangiti ngunit may kirot sa mga mata. “Minsan… natatakot ako na baka mag-iba ang tingin ng mga tao sa akin kapag nakita nila na may kahinaan ako. Natatakot akong masaktan.”

Napangiti si Amelia ng bahagya, at sa loob niya, may tunog ng kahabag-habag ngunit may init na dumarampi sa puso niya. “Sir… tao po kayo. Normal lang po na matakot o masaktan,” sagot niya,

Huminga si Brent nang malalim, parang inayos niya ang sarili sa loob ng wheelchair. “Alam mo… dati, akala ko kailangan kong palaging matatag. Palaging kontrolado. Pero sa’yo… Amelia… parang okay lang na may makakita ng totoong ako. Yung mahina, yung takot, yung lungkot…”

Napatingin si Amelia sa lalaki, ang puso niya’y kumakabog, hindi dahil sa ligaya kundi sa isang halong sakit at malasakit. Hindi niya inaasahan na makikita ang ganitong side ni Brent—ang taong dati niyang minahal.

“Sir… salamat po,” wika niya, may bahid ng luha sa gilid ng mata. “Salamat po na pinapayagan ninyo akong makita ang tunay na nararamdaman ninyo. Kahit po minsan mahirap.”

Tumango si Brent, at sa pagkakataong iyon, para bang napawi ang ilan sa bigat ng kahapon.

“Amelia… minsan… gusto ko ring maramdaman na naiintindihan ako. Na may isang tao na nakikita ang totoong ako… at alam kong ikaw iyon.”

Napangiti si Amelia ng bahagya, pinipigilan ang damdamin na muling magwala sa puso niya. Sa kanyang kalooban, alam niyang hindi niya puwedeng asahan ang pag-ibig pabalik kay Brent, ngunit sa sandaling iyon, ramdam niya ang lalim ng koneksyon—isang koneksyon na higit pa sa simpleng pag-aalaga o pagiging magkaibigan.

At sa gitna ng hardin, sa tahimik na hapon, si Brent ay naging tao muli—hindi ang matatag at kontroladong lalaking dati niyang minahal, kundi isang tao na may takot, lungkot, at pangarap.

At si Amelia… siya rin, nakatayo sa tabi niya, handang makinig, handang umintindi, kahit pa masakit sa puso.