When Blue Descends

CHAPTER 15

“Miss Khatalina!!! Napadaan po kayo?!”

Nabigla naman ako sa napakasiglang bati ni Arnold nang makalabas siya ng apartment niya dahil naghihintay kami rito ngayon ni Jaxen sa tapat ng apartment building na tinitirhan niya.

Napatikhim naman si Jaxen nang makalapit na si Arnold sa amin kaya napatingin ako sa kaniya nang nakakunot ang noo. Nakapamulsa lang si Jaxen na nakatingin sa akin nang seryoso na siya ko namang ipinagtaka.

“Tara po, pasok po kayo sa unit ko,” aya sa amin ni Arnold pero nailing lang si Jaxen sa kaniya saka iniabot iyong mga picture mula sa bulletin board kanina.

Napagpasyahan namin ni Jaxen na huwag munang pumasok ngayon nang maimbistigahan namin kung sino ang nagbabalak i-set up ako sa kaniya lalong-lalo na at iniiwasan ko pa naman ang ma-issue sa kahit kanino man—bukod sa ayoko isapubliko ang buhay ko at ayoko pa makipagrelasyon ay baka kung ano pa ang isipin ng magulang ko. Ayoko lang talaga ng misunderstanding at gulo.

Nanlaki naman ang mga mata ni Arnold nang maabot niya iyong mga pictures at makita ang mga imahe.

“Hala, kayo na po ba?” tanong ni Arnold na parang biglang nalungkot at tumamlay pa ang tunog ng kaniyang boses na kanina lamang ay napakasigla.

“No, that is what the image is trying to say—which is wrong,” mabilis na tanggi ni Jaxen kay Arnold na seryoso lang na nakatingin kay Arnold.

Hindi naman masama ang timpla kanina ni Jaxen pero nang makita niya si Arnold ay biglang kay alat na ng timpla niya. Mukha namang iniisip niya na na si Arnold iyong kumuha ng litrato which I highly doubt.

As I know, Arnold takes photo differently and exaggerated while the images look like it is taken without trying to make its subject look creative because clearly it just wants to spread rumors. Good thing, I have a good influence on my schoolmates and it seems like they believe what I told them and stopped staring at me just like how they did when I got out of my car earlier in school.

I am here just to ask Arnold if he saw someone in the garden that day because it is a private garden. What Jaxen knows is that the people in that garden that day is us two, Arnold, and the old couple.

“Oh no, that would be bad for your peaceful image, Miss Khatalina,” nag-aalalang saad ni Arnold saka tumingin sa akin na marahan ko namang tinanguan.

“That is why we are here…” panimula ko.

“Nako, hindi po ako ang kumuha nito!” pagtanggi niya agad kaya naman napatawa ako nang marahan.

“I know, I know. We’re just here because I remember that you took a photo of the old couple sitting at the other side of the pond, right?” diretsong tanong at paninigurado ko naman sa kaniya.

“Yeah… do you think it’s them?” he responded while nodding his head slowly staring straight at me.

"Well, not really but if there are no other people at that time then it might be them. Although I don't think they care that much about me," I said unsure.

"Do you saw someone other than the old couple?" Sabat na tanong naman ni Jaxen.

"Hmm..." Utal ni Arnold saka napaisip.

"Mayroon akong natatandaan na babae. Ang weird nga niya noon kasi naka-mask siya at parang tuliro pa noon. Pinansin pa nga siya noong matatanda kasi ang likot daw niya at pabalik-balik doon banda sa pond," nakakunot ang noong kuwento niya.

"Doom sa kabilang side kung saan katapat namin?" Tanong pa ni Jaxen.

"Oo, diba katapat niyo halos yung matatanda--teka! May kuha akong picture noong babae kaso pinabura niya sa akin kasi ayaw niyang kuhanan ko siya ng litrato, maybe I can back it up?" Napapatalon na halos na saad ni Arnold nang maalala iyong kinuha niyang mga litrato.

"Can you, please?" Saad ko.

Tumango-tango naman siya saka inaya muli kami pero tumanggi muli si Jaxen kaya naman nagpaalam siya na kukunin niya lang iyong camera at susubukan hanapin iying mga nai-delete niya. Good thing, cameras today have back-up features.

"I wonder who is it..." Rinig kong bulong ni Jaxen kaya napatingin ako sa kaniya.

"Do you have a person in mind?" I asked.

"Wala, ikaw?" Sagot at balik na tanong niya.

"Wala rin eh," sagot ko.

"Kilala ninyo ba ito?"

Napatingin naman kami pareho kay Arnold na tumatakbo palapit sa amin. Hawak-hawak ang kaniyang telepono. Kaya naman napaayos ako ng tayo.

Inabot ko naman iyong phone niya saka tinignan iyong picture na kuha niya.

"So, siya nga?" Tanong ni Jaxen na hindi ko namalayang nakatabi na pala sa akin at nakatingin din sa phone ni Arnold.

Dinukot ko naman iyong phone ko saka kinuhanan ng litrato iyong kuhang picture ni Arnold saka binalik ito at pinasalamatan siya. Hindi na rin naman na kami nagtagal pa at nagpaalam na para bumalik sa school.

Hindi ko mapigilang mapaisip habang nakatitig sa mga larawan namin ni Jaxen at sa larawang kuha ni Arnold kung saan si Olivia ay hawak-hawak ang kaniyang phone habang nakababa iyong mask niya.

“What could be her reason?” Jaxen suddenly asked while looking at the way while driving. It seems like he noticed me staring at the things on my hand.

Napaangat naman ako ng tingin sa bintana at pinanood ang mga sasakyang nalalagpasan namin saka napaisip kung ano nga bang problema sa akin ni Olivia.

“We barely talk, so, I don’t know what’s her deal with me,” sagot ko naman sa kaniya.

Hindi naman na siya umimik pa at nagpatuloy lang sa pagmamaneho hanggang sa makabalik kami sa school at sakto namang breaktime kaya napagpasyahan naming dumiretso na sa room ni Olivia kaso nang tanungin namin iyong ilang kaklase nila ay wala raw ito sa classroom nila kaya naman naghintay muna kami rito sa tapat ng room nila.

“Olivia!” sigaw ko nang makita ko siya.

Nanlaki naman ang mata niya at gaya noong nakaraan ay napatakbo siya kaya agad siyang hinabol ni Jaxen saka hinila palapit sa akin. Mabuti na lamang at wala nang ibang estudyante sa hallway kaya.

“Why did you do it again?” I asked.

Bumuntong hininga naman siya saka tinitigan akong maigi sa aking mga mata.

“You know what, ayoko na. Naiipit lang ako,” saad niya nang makita niya iyong picture niya na kuha ni Arnold.

“Binayaran lang ako ng hindi ko kilala just to set you up with Jaxen—I don’t know why, okay? I just really need money kaya sinunod ko iyong letter sa akin,” she confessed.

“Letter?” tanong sa kaniya ni Jaxen na hindi pa rin siya binibitawan.

Tumango naman si Olivia saka sinubukang tanggalin iyong kamay ni Jaxen pero hindi naman siya hinayaan ni Jaxen makawala.

“Saglit, kukunin ko iyong sulat nang makita ninyo. Nasa bag ko kasi,” paliwanag niya saka itinuturo pa iyong pintuan ng room nila.

“Pakawalan mo muna siya, Jaxen,” saad ko kay Jaxen saka hinila si Jaxen papalapit sa akin para makalaya si Olivia mula sa kaniya at tumakbo papasok ng classroom niya.

Narinig ko namang tumikhim si Jaxen kaya naman napalingon ako sa kaniya at napansing namumula iyong tainga niya kaya naman napakunot ang noo ko.

“Bakit?” I asked.

He then raised his hands that I am holding making me smirk at him and face him.

"What's wrong?" Pang-aasar na tanong ko sa kaniya.

He just shakes his head without saying a word so I just give up on teasing him and focuses on what is happening as Olivia comes out of her room with an envelope in her hand.

"Here, it's anonymous so, I don't have any idea who's paying me. What happened is I found that envelope in my locker and it already has cash in it. Ayoko nga sana gawin iyong inuutos sakin kaso ang sabi dodoblehin iyong bayad niya sakin once ginawa ko. I don't even know na about sa kanino man iyong ipo-post ko sa bulletin board and I badly need money, so, I did it..." maikling paliwanag niya.

I then reach out for the envelope and read the message written on it.

Hey, Olivia,

I heard you need cash? Do you want money in exchange for a favor? You just have to post the pictures that I will be putting in your locker tomorrow morning on the bulletin board and that's it! I put some cash in here just so I can tell you this is legit. The money will be doubled once you have done my favor. In the meantime, enjoy the money as a treat.

Ibinulsa ko naman agad iyong papel saka tinignan siya.

"Kinabukasan pumasok ako noon nang maaga and ayon, nakita koniyong pictures tapis may nakasulat na instructions ng gagawin ko--"

"Why would we believe you?" Putol ni Jaxen sa paliwanag ni Olivia kata naman pinakalma ko muna siya sa pamamagitan ng paghawak sa braso niya. Huminto naman na siya saka huminga nang malalim.

Mukha namang nagpa-panic na si Olivia dahil sa pagputol sa kaniya ni Jaxen.

"Dude, I don't know how the f**k am I going to proove it to you na nautusan lang ako. Can you f*****g believe it, inutusan apa akong magpanggap na na-hypnotized!" Naiinis na saad ni Olivia saka napahilamos ng mukha.

Napakunot naman ang noo ni Jaxen.

"Hypnotized? So, you saw the one who hypnotize you?" Tanong ni Jaxen kay Olivia.

"No, that person gave me instructions!" Pagtanggi ni Olivia.

"You mean, how you'll act?" I asked as I am trying to understand what is she saying.

She then nods vigorously looking at me with her eyes wide open.

“Yes! Inutusan niya ako na huwag ako mag-blink na agad-agad—mga gano’n!”

Napakamot naman ako sa pisngi ko saka naglakad na palayo sa kaniya dahil naiirita lang ako sa kawalang kwenta ng sinasabi niya.

“That’s just freaking stupid,” reklamo ni Jaxen na naglakad at smabay sa akin ng lakad.

“Gagawin niya lahat para sa pera? Anyeway, sinabihan ko na siya na huwag niya na gawin iyon ulit or else makakatikim na siya sa akin,” naiinis pa na sabi niya.

“Ugh, I feel so stupid for wasting our time for her—but anyway, paano natin malalaman kung sino iyong nagbabayad sa kaniya? Wala ka ba talagang kaaway?” tanong pa niya.

Dumiretso naman ako ng lakad papunta sa rooftop para makalanghap ng preskong simoy ng hangin at si Jaxen naman ay patuloy lang sa pagsama sa akin.

“You know, I can handle this. wala ka bang gagawin for the preparation ng pangangampanya mo?” tanong ko saka lumapit sa railings ng rooftop para tanawin ang buong school.

“Nah, hindi kita iiwan. Isa pa, kasama at dawit naman ako riyan. Nga pala, nakita mo na ba result ng laban natin?” tanong ni Jaxen na tinaasan pa ako ng kilay at sinagot ko lang siya ng iling.

Tumabi naman siya sa akin saka inabot iyong phone niya sa bulsa niya. kalmado namang hinahangin iyong buhok niya palayo sa mukha niya habang nakakunot iyong noo niya habang nakatingin sa phone niya.

Ni-upload lang kasi namin iyong entries namin platform ng students ng school kung saan tanging mga estudyante lang ang makakaboto doon.

Jaxen then snickers making me look at him. He is now smirking while looking at me handing me his phone. I then reach out for his phone and look for the result.

Jaxen’s entry= 52%

Khatalina’s entry= 48%

I then give his phone back. “I see, congrats!” bati ko sa kaniya.

“So, you are now part of my party,” he announced and smile widely.

“Yeah, right,” I uttered.

I am kind of disappointed that I will never get to go to the CLAW that he said he’ll be giving me a ticket when I win.

Napatingin naman ako sa field at nakita ang isang pamilyar na babae na naglalakad at parang sinusundan si Renzial na kasama ang kaniyang mga kaibigan kaya naman napaayos ako ng tayo kasabay ng pagbilis ng t***k ng puso ko at panlalamig ng mga kamay ko.

“What’s wrong?” tanong ni Jaxen na para bang napansin niya iyong reaksyon ko at napatingin pa sa direksyon ng tinitignan ko.

Halos hindi ko naman maibuka iyong labi ko sa kaba at hindi maalis-alis angtingin ko sa kaniya.

“Bakit?” tanong niya ulit s aakin at napakapit pa siya sa braso ko.

Even though it is hard for me to utter a word I manage to part my lips and utter her name almost whispering in pure pain I feel.

“Pauline…”