JANELLE'S NARRATIVE "Kumusta ka na, Noah? Sorry kung ngayon lang ulit ako nakadalaw dito, ha..." I whispered, placing a basket of white roses on the grass. I stared blankly at the tombstone before shaking my head. Bakit ko pa ba siya kinakausap? As if sasagot siya. Yes, I wanted to feel his spirit. But it's not the thing that kept on haunting me over the past months. It's the guilt. Hanggang ngayon, iniisip ko pa rin kung saang banda ako nagkamali. I still couldn't understand why Noah had to die. I was still wondering if things turned different if I treated our situations better. Ngayon ko lang napatunayan na totoo nga ang kasabihan ng marami - na malalaman mo lang ang kahalagahan ng isang tao kapag wala na siya. Nagalit ako sa kanya nang mahabang panahon, at halos isumpa ko rin siya

