Umuwi akong walang imik. Lahat ng nangyayari sa akin ngayon ay di pa din ako makapaniwala. Sobrang bilis ng mga pangyayari at di ko na namalayan na unti-unti na pala akong nahuhulog sa sarili kong gulo.
I just want to be happy again but i'll admit na mali ang mga ginawa ko.
"You okay now?" Tanong ni Kurt habang pinapahiga na ako sa kama ko.
No. I wanted to shout. I'm not okay but then I just smiled and hide all the pains.
"Thank you, Kurt." Bulong ko sa kanya.
Huminga siya ng malalim at niyakap ako.
"Cry, baby. Stop pretending." He said that made me cry.
I'm crying on his shoulders while his hugging me so tight. I wanted to run and hide from this pains but how? I asked my self. If I run away what will happen to me, to my baby? Damn this.
"Do I deserve this, Kurt?" I asked him.
Ku
