Hindi ko alam kung gaano na ako katagal sa yakap niya.
Basta naririnig ko lang ang mahinang t***k ng puso niya, ang dahan-dahang paghinga niya na parang sinasabayan ang paghinga ko.
Parang ang tagal ko nang hindi nakakaramdam ng ganitong uri ng katahimikan, ‘yung tahimik na sobrang gaan lang kasi kahit papaano may nangyari paring maganda sa araw ko.
Ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko, pero sa bawat paghaplos ni Liam sa likod ko, parang unti-unti nababawasan yung mga sakit na nakaipon lang sa dibdib ko.
“Sorry,” mahina kong sabi, halos pabulong lang habang nakasubsob pa rin ako sa dibdib niya.
“For what?” tanong niya, pero hindi niya ako binitiwan, gustuhin ko man ilayo ang sarili sakaniya ay hindi ko rin magawa dahil mahigpit parin ang pagkakakulong ko sa bisig niya.
“Sa… sa pa
