LUNA | SESENTA
ISABEL stood in the midst of pure darkness. Wala siyang makita kundi ang sobrang lawak na kadiliman. Tahimik, madilim. Hindi niya alam kung panaginip o nasa kawalan na siya — kung dilat ba ang mga mata niya o sadyang nakapikit ang mga ito. Pero sigurado siyang mulat na mulat ang kanyang mga mata.
She turned to her right and left — as well as to her behind. But everything around her filled with darkness. Binuka niya ang bibig at sinubukang sumigaw, ngunit walang boses na lumabas sa kanyang lalamunan. Hinawakan niya ang kanyang leeg at tumikhim.
She decided to travel in the darkness of nowhere. As soon as she took a step, the sound of dry leaves crunching underneath her feet echoed in the dark. Napatingin siya sa kanyang paanan kahit na purong kadiliman lang ang nakita niya
