"My willingness to marry you started out as a joke, Cristina… Sabi ko, ako na lang tutupad sa kasunduan ng mga Lolo natin. 'Di ka naman 'ka ko lugi sa akin dahil pogi naman ako," the church was filled with laughter as Adrian started his marriage vow. "Pero nang makita kita, ako ang nabighani sa ganda mo. Sabi ko sa sarili ko, hindi kailangan na may kasunduan para ligawan kita. And the rest is history. Nakailang reject ka ba sa'kin? Pinahirapan mo pa ako, papayag ka rin pala," patuloy ni Adrian na umani ng tawa sa mga saksi sa kasalang iyon. Pabiro naman itong iniirapan lang ni Cristina.
Sure si Ara na kapag turn na nito, lagot din si Adrian.
"But it was worth it. May matigas bang tinapay sa mainit na kape? Cristina, when I got your yes, I swore to God that I will never ever make you cry
