BLAIRE
The room covered with different quietness. No one wants to talk. Bahagya kong nilingon si Isabelle ko. She's quietly crying, nararamdaman ko iyon dahil sa pagtaas baba ng kanyang balikat. Nakatalikod ito sa akin yakap ang sarili na pinupuluputan ng comforter. Hindi ko alam kung para saan ang pagluha niya.
I hugged her tight behind her back. Hindi naman ito pumalag, hinayaan lamang niya akong yakapin siya. Mula sa kanyang likuran rinig na rinig ko ang kanyang mahinang paghikbi. Mas lalo ko pang hinigpitan ang pagkakayakap ko sa kanya at ang isa kong kamay ay humahaplos - haplos sa buhok niya. I'll promise, hindi ko na hahayaan pa na masaktan at mahihirapan ang mahal ko.
“I'm sorry, my Isabelle,” I whispered to her ear. Ngunit hindi man lamang ito umiimik nanatili itong tahimik.
