“CARLOS…” Bumungad sa pagbukas ng mga mata niya ang isang babaeng nakasuot ng kulay puting bestida at walang kupas ang ganda nito. Naalala niya ang damit na ‘yon dahil ang babaeng nasa harapan niya ang napakagandang reyna na naglalakad noon sa altar patungo sa kanya.
Hindi niya binuka ang bibig o nagsalita man lang. hinayaan niya itong lumapit sa kanya at hinawakan ang kanyang kamay. Para siyang bumalik sa nakaraan—sa nakaraang hinding-hindi niya kayang kalimutan.
“A-Amor? Amor, ikaw ba ‘yan?”
Tumango ang babae. Kitang-kita ang pananabik sa mga mata nito kaya niyakap ito ni Carlos nang napakahigpit. Mainit ito, buhay, at sumasabay ang pagtibok nang puso sa kanya.
“A-Amor, ikaw nga…” Gumanti ng yakap ang babae.
“Ngayon na lang tayo ulit nagkita, mahal ko.” Naghiwalay silang dalawa
