“Good evening… Mukhang napaaga ako… Uhm, I’m just too excited to see you again, but I can wait here outside…” sabi ni Verbilion nang pagbukasan ko siya ng pinto. Tumigil siya sa pagsasalita at biglang namula ang kanyang mukha. Minura niya ang kanyang sarili tapos ay huminga siya ng malalim. “I am sorry that I am blaberring like a teenage boy. I’ll just go.” napatawa naman ako at hinila ko siya ng konti papasok ng bahay. Pinaupo ko siya at nagpasalamat naman siya habang kinakamot niya ang likod ng kanyang ulo. This is the first time na nakakita ako ng lalake na nagba-blush. He’s just too cute! Parang ibang -iba siya ngayon compare nong first time kaming magkakilala.
“Alam mo, naninibago ako ngayon sa’yo. Nasaan na ang laging nanunuksong Vermilion na un kong nakilala?” pabiro kong sabi sa
