“Pupunta kang Cebu this weekend, remember?” French told me nung nakipaglunch ako kasama niya dahil kakatapos lamang ng meeting niya kasama ang mga investors. Hindi ko rin naman alam kung bakit kailangan ako dito. Andami ko pang gagawin sana. I looked at him blankly. Wala akong maalalang pupunta akong Cebu. Saan naman niya nakuha iyon? “Bakit?” I asked, really lost in this topic. He gave me a weird look. “Di ba may isasign kang project doon?” Tanong niya. “You were assigned to be there at least twice a month, remember?” He was speaking like I was the dumbest person on Earth right now. Pero oo nga, nakalimutan ko ang napag-usapan naming iyon. I never thought it would push through anyway. Ngayon pa lang naman ako pupuntang Cebu kahit almost two months na iyong meeting na iyon. I sighe

