CHAPTER TWELVE
***
Andrew
SHIT! Hindi ko na sila naabutan! Niyugyog ko si Alice, wala siyang malay pero wala naman siyang tama. May naririnig akong nag ti-ticking sa kung saan, sinundan ko ang ingay at nakita ko iyon sa bintana. It's a bomb! Forty seconds nalang!
Mabilis na kinarga ko si Alice at tumalon ako sa bintana habang buhat buhat siya, gumulong si Alice. "Alice..." pinilit ko ang sariling tumayo at paika ikang nilapitan siya, hinila ko siya palayo sa bahay nanlumo ako ng makita kung paano sumabog ang bahay na pinaghirapan niyang itayo. Sumiklab ang galit sa puso ko.
"Winston, I need your help."
Tiningnan ko si Alice, wala parin siyang malay, niyakap ko siya at hinalikan sa buhok. "I'm sorry..." mahigpit ko siyang niyakap hanggang sa may sumundo na sa amin—si Winston.
HINAPLO
