My Teacher is My Wife

CHAPTER EIGHT

Ley/Lex Pov:

When I entered the kitchen I gasped for nervousness and fear of what Loriene would find out later. Before I left the kitchen with the food for Loriene, I let out another deep breath. I went back to where they were Loriene. I set down the tray with food on the center table and sat on the single couch next to Loriene.

Now talk! Napatuwid ang upo ko sa gulat ng magsalita sya.

I need to know everything! Mataray nyang utos sa amin at isa-isa kaming tinignan na para bang iniimbestigahan.

Ahem! Mahina kong pagtikhim kaya lahat sila napatingin sa akin.

Ako na ang magkwekwento ng lahat. Mahinahon kong pahayag sa kanya, na sa totoo lang nangangatog na ako sa kaba.

Paano ko malalaman na di ka magsisinungaling sa akin. Nagdududa nyang tanong sa akin.

You know me very well! Siguradong sagot ko sa kanya at tumingin sa mga mata nya para malaman nyang nagsasabi ako ng totoo.

Siguraduhin mo lang na di ka na gagawa pa uli ng isa pang kasinungalingan para pagtakpan lang ginawa mong kasinungalingan. Dahil kapag nalaman kong nagsisinungaling ka malilintikan ka sa akin tandaan mo yan. May diin nyang sabi sa akin at may pagbabanta. Kaya napalunok ako at napatuwid lalo ng upo.

Saan mo gusto ako magsimula sa pagkwekwento? Alanganin kong tanong sa kanya. Kaya naman nakatanggap ako ng matalim na tingin mula kay Loriene. Napalunok naman ako ng dahil sa kabang nararamdaman ko.

Mula sa umpisa ng kung paanon nyo ako niloko hanggang sa puntong andito tayong lahat. May galit nyang turan sa akin. Napayuko ako muli dahil di ko kayang sabayan ang matalim nyang tingin sa akin.

Mmm ok! Tipid kong sagot. Tumingin ako sa kanya at mas lalo akong kinabahan. Dahil nanlilisik ang mata nya habang nakatingin sa akin.

Ahm nag-umpisa ang lahat sa birthday party ng mama mo two year ago. Doon ko nalaman ang plano ng papa mo sa akin at sa company namin. Kinakabahan kong pagsisimula, nang tumingin ako sa kanya mas lalo akong nagalinlangan na ituloy ang pagkwekwento ko. Dahil sa tingin na ibinibigay nya sa akin. Napakunot ang noo nya sinyales na iniisip nya ang nangyari nung mga panahon na yon.

Paano? Plain nyang tanong sa akin habang kunot pa rin ang noo nya.

Nung nagpaalam ako sayo na pupunta ako sa comfort room. Medyo kabado kong sagot sa kanya. Napatango sya sign na naalala nya yun.

Mmmm! continue i'm listen! Tipid nyang sabi at tumingin sa akin ng walang emosyon.

Nang magpaalam ako sayo. I go straigth in the comfort room malapit sa dining area. Kaya lang maraming tao dun. Naisip kung gamitin ang c.r sa room mo yun nga lang may tao sa loob. Papasok na kasi dapat ako sa room mo kaso may naririnig akong mga ungol sa loob. May nagaganap yatang milagro dun. You know what i mean right? Alanganin kong tanong sa kanya, tumango naman sya kaya pinagpagpatuloy ko na ang pagkwekwento.

Kaya di na ako tumuloy pumasok sa room kasi baka maistorbo ko kung anu man ang ginagawa ng taong andun. Ang pinagtataka ko lang bakit di nakalock ang room mo that day. Tumingin ako sa kanya at napansin kong napa-isip din sya.

I remember one of my friend barrow my room to rest so i give her my key. siguro sya yung nasa kwarto at yung bf nya. Seryosong sagot nya

Pero binaliwala ko na lang at babalik na lang sana sa c.r sa baba. Kaso talagang kilangan kung mag-pee, dahil di ko na talaga mapigilan. Naalala kong may katabing guest room ang room mo sa may bandang kaliwa. Kaya naisip kong dun na lang magpee. Hawak ko na ang door knob ng pinto ng may marinig akong boses sa loob. Kaya nag-alinlangan na akong tumuloy para magpee. Naisip ko kasi na baka nagpapajinga na yung tao sa guest room. Patalikod na ako para bumalik sa party ng may magsalita uli at ang sabi ay " madali lang ang pinapagawa ko sayo di mo pa magawa!" Medyo pasigaw na sabi. Nakilala ko kung sino ang nagmamay-ari ng boses na yun. Kaya naman nakinig ako para malaman kung anu ang pinag-uusapan nila. " anung mahirap sa pagkidnap sa nag-iisang tagapagmana ng mga Martin?" May galit nyang tanong sa kausap nya. Kinabahan ako sa narinig ko, Kaya kahit medyo natatakot na ako at kinakabahan ay pinatatag ko ang sarili ko para marining ko lahat ng plano nila. " Mr. Jones naman paano kami makakatyempong kunin ang anak ng mga Martin. Kung lagi nyang kasama anak nyo baka mapahamak ang anak mo." Medyo takot nyang sagot kay Mr. Jones. Inangat ko ang tingin ko at nakita kong gulat na gulat sya. Yumuko na lang ulit ako para magpatuloy sa pagkwekwento sa kanya. Kahit na ang gusto ko sa mga oras na yun ay yakapin sya. Di ko na lang ginawa, dahil alam kong mas disidido syang marinig ang lahat.

Pero alam mo kung anu ang mas nakapagbigay sa akin ng takot. Ang sunod kong narinig mula sa papa mo. May halo-halong emosyon ang mata kong tumingin sa kanya. Lakas loob akong lumapit sa kanya at lumuhod sa harap nya, hinawakan ko ang mga kamay nya. Tumingin ako sa mga mata nya para maramdaman nyang andito lang ako. Kahit gaano pa kasakit ang malalaman nya.

Na mapahamak ka ay wala syang paki-alam. Basta patupad ang plano nyang pagkuha sa kayamanan na meron ang pamilya ko. Kasi kung malalaman ko daw na mapapahamak ka ay di daw ako magdadalawang isip na ibigay ang kung anung meron ako. "Mas mahalaga ba talaga ang pera sa kanya kesa sayo na anak nya?" Yun ang tanong ko sa sarili ko ng mga oras na yun. Napa gasp ang kausap ng ama mo ng marinig nya ang sinabi nito.

Ang sabi ng kausap ni Mr. Jones, na kung maging hadlang ka sa mga plano nila sa akin ay mapipilitan silang isama ka at baka pamahamak ka pa. Tumawa lang ang papa mo sa sinabi ng kausap nya at sumagot sya. " gawin nyo ang nararapat para maisakatuparan ang plano. Kung kilangan may mamatay gawin kahit ang anak ko pa." Kaya naman kinilabutan ako sa mga sinabi nya. Kaya naman lakas loob akong sumilip sa may pinto at nakita ko ang ngiti sa kanyang mukha na malademonyo. Kahit na gustuhin kung harapin sila ay alam kung delikado. Paalis na sana ako para bumalik sa party sa baba ng magsalita uli ang papa mo. Tumingin ako sa kanya at nakita kung nakatingi sya sa akin pero blanko ang expresyon ng kanyang mukha. Hinawakan ko ang mga kamay nya at hinalikan ito. Tumingin ako sa kanya ng mapagmahal, upang ipahiwatig sa kanya na andito lang ako kahit ano ang mangyari

Mas magand kung kasama na si Loriene sa plano nyo. Basta matapos na ang lahat at mapasaakin na ang kayamanan ng mga Martin. Dahil sigurado ako na hindi matitiis ng mga Martin na mapahamak ang nag-iisa nilang anak. Malademonyong pahayag ng Papa mo sa kausap nya.

Boss bakit walang halaga ang anak mo sayo? Nagtatakang taong ng kausap ng papa mo. Tumawa lang uli si Mr. Jones sa tanong ng kausap nya.

Paano magkakaroon ng halaga ang isang bastarda. Hindi ko sya anak kaya wala syang halaga sa akin. Kung hindi lang sa kanya nakapangalan ang lahat ng ari-arian ng mga matatandang Jones ay di ko sya aalagaan. Kung sana ay sa akin ipinamana ang lahat ng kayamanan ng mga Jones wala sanang nangyaring masama sa kanila. Akala ko kasi kapag namatay na sila ay mapapasaakin na ang kayamanan nila. Matalino si Papa at napaghandaan ang lahat. Tuloy ko pa sa pagkwekwento kay Loriene. Nakita ko ang sakit sa mga mata at nagbagsakan ang kanyang luha. Kaya naman niyakap ko sya para icomfort sya. Hinaplos ko ang likod nya para kumalma sya.

Pinag-iisipan ko kung ipagpapaguloy ko pa ang pagkwento. Dahil sa nakikita ko sa kanya ngayon ay di na nya kakayanin pa ang mga maririnig nya pa. Kaya naman Tuminhin ako kila Sue na nagpapahiwatig kung itutuloy ko pa ba ang pagkwento. Tanging kibit balikat lang ang naisagot nila sa akin. Dahil kung takot sila sa akin, eh mas takot sila kay Loriene. Umayos muna ako ng upo sa tabi nya saka ko sya pinaharap sa akin.

Alam kong masakit ang lahat ng nalaman mo pero lagi mong tatandaan na andito lang ako/kami nila Sue para sayo. Lalo na ako dahil mahal na mahal kita. Nasasaktan ako para kay Loriene di nya deserve ang lahat ng sakit na to. I want to help her sa abot ng makakaya ko.