Sunday morning, maagang nagising si Millie. Siya pa itong nanggising sa amin at masayang nag-aaya na magsimba kami.
At syempre, we gave her what she wanted.
Agad kaming nag-ayos. Sabay na kumain ng almusal at habang nasa sasakyan papunta sa simbahan ay walang mapaglagyan ang tuwa ng anak ko.
Well, lagi naman din siyang masaya noong kaming dalawa pa lang. Pero hindi ko akalain na may mas isasaya pa pala siya ngayon na kasama na namin ang tatay niya.
Kaya naman habang nasa simbahan kami ay labis-labis ang dasal ko na sana ay patnubayan ng diyos ang pamilya ko. Na sana ay huwag nitong hayaan na magkaroon ng kapalit ang labis na kasiyahan na mayroon kami.
Sa kanya ko ipinauubaya ang pagsasama naming muli ni Enver at ang kalusugan naming lahat.
Nang matapos ang misa ay nagpasya kaming kum
