Present time
Dante’s Point of View
Hindi ko na alam kung gaano ako katagal na naglalakad. Inabot na ako ng umaga. Halos hindi ko na rin maramdaman ang mga binti ko pero hindi ako tumigil. Lakad takbo na ang ginagawa ko para lang makalayo ako sa lugar na iyon. Alam ko kasi na kapag tumigil ako ay maaabutan nila ako. At kapag mangyari iyon ay hindi na ako bubuhayin ni Ishir.
Tumigil lang ako sa pagtakbo noong marating ko na ang isang barangay. Hinihingal na naglakad ako papalapit sa isang bahay habang patuloy pa rin sa pagtitingin-tingin sa paligid. Tumigila ko noong tumapat ako sa isang bahay na gawa sa pawid.
“Tao po,” mahinang tawag ko. “Tulong po.”
Napakapit na ako sa kahoy na bakod. Unti-unti nang bumigat ang ulo ko. Noong sinubukan kong tumingin nang tuwid ay lalo lang akong na
