TUB-22
Medyo nagtagal pa ako sa sala pilit kong kinakalma ang sarili ko sa mga sinabi ni Rex sa akin. Hindi ko mawari ano bang nagawa ko para mahalin ako ng taong ‘yun pero ng maalala ko kung sino s’ya at ako mukhang alam ko na. Sa una palang ay alam n’ya kung sino ako ang bata sa isla, hinanap n’ya talaga ako sana nga lang ay hindi na. Wala sana kami sa sitwasyon na ito o baka nakahanap s’ya ng iba na mapag lalaanan ng puso at panahon n’ya. But thinking about that scenario makes my heart ache. Hindi ko pwedeng dayain ang sarili ko noon at magpahanggang ngayon si Rex ang may hawak nito. Nag-umpisa sa batang pagtingin na na akala ko’y wala lang pero na tanim na pala sa puso ko at unti unting lumalago habang na lakad ang panahon malayo man kami pero ang nakatali na at patuloy pa rin ang konekta. N
- Writer
