The next two days went fine. Mas pinili ko pa ring ikulong ang sarili sa kwarto upang ibalik kung ano ang kailangan kong buhayin muli. To fight is to proceed. Walang patutunguhan ang labang ito kung lulugmok lamang ako at ikukulong ang sarili sa mga ala-alang hindi na kailanman mangyayari.
I faced the only human-sized mirror in this house. I curved my lips into a smile but I could still notice that I pretended its sincerity. Makikita sa mga mata ko na hindi ako masaya at wala ng ibang mapapansin doon kundi ang sakit na idinulot ng mapanakit na nakaraan.
I really hoped that this would really end. Please…
Kaswal lamang ako sa suot kong black t-shirt at vintage jeans. Marahan ko ring tinali ng buhok nang ponytail at sinuot ang white cap. Pupunta ako ngayon sa residence nila Leila
