CHAPTER 42
RARA POV
Sa wakas, tahimik na ang bahay pero hindi ‘yong katahimikang nakakatakot. Ito ‘yong katahimikang may kasamang halakhak na naiwan sa mga sulok, ‘yong amoy ng bagong lutong ulam, at ‘yong pakiramdam na kahit pumikit ako, alam kong ligtas na kami. Huminga ako nang malalim habang nakatayo sa may hagdan, pinagmamasdan ang sala na kanina lang ay puno ng sigawan, tawanan, at kalat na laruan. Oo, kalat pero masarap sa mata.
“Mom!” sigaw ni Hasra mula sa kusina. “Si Daddy nilagyan ng asin ‘yong kape niya!”
“Hindi asin ‘to,” depensa ni Bakikong. “Sea salt. Sosyal.”
“Daddy,” sabat ni Jhonax, “kape ‘yan, hindi steak!”
Napapikit ako, pinipigilan ang tawa. Ilang buwan na ang nakalipas mula nang tuluyang matapos ang bangungot. Ilang buwan na ring dahan-dahang binuo ulit ang tiwa
